11-07-07

Dreamgirls: not my cup of tea

Hollywood verfilmt Broadway aan de lopende band: Chicago, The Producers, Rent, Phantom of the Opera, Hairspray en binnenkort Sweeney Todd. Nu Dreamgirls net uit is op DVD, wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om de film door de mangel te halen. De opvoering op Broadway heb ik niet gezien en kan me dus niet uitspreken of de vertaling ervan naar het witte doek al dan niet geslaagd is. Maar noch de film, noch de muziek konden me bekoren.      

 

dreamgirls

 

 

Dreamgirls opende op Broadway in december 1981 en hield het 1.521 voorstellingen vol. Maar de revival van 1987 gaf er na 177 opvoeringen al de brui aan. Het verhaal is losjes gebaseerd op dat van The Supremes en Motown. Deena Jones (een tien kilo afgevallen Beyoncé Knowles), Effie White (een tien kilo aangekomen Jennifer Hudson) en Lorrell Robinson (een verdienstelijke Anika Noni Rose) vormen samen de Dreamettes. Via producent Curtis Taylor Jr. (Jamie Foxx) trekken ze voor het eerst publieksaandacht als achtergrondkoortje van James ‘Thunder’ Early (Eddy Murphy), een soulzanger op retour. Al gauw breken ze door als sologroep, en de miserie begint. Zowel voor de personages als de toeschouwers.

 

Eerste valse noot: de muziek. De Dreamettes, later omgedoopt tot de Dreams, lijken als twee druppels op de Supremes, op één ietsepietsie verschilletje na: de muziek. Het is totaal ongeloofwaardig dat het publiek zo uit de bol gaat voor de schreeuwerige nummers van Krieger, ook al zijn ze gebracht in een suikerspinnendecor dat zelfs de travesties van Prescilla, Queen of the Desert overdreven zouden vinden. Terwijl je met naar beneden wijzende mondhoeken kriegel wordt van de soundtrack van Krieger, zit je te snakken naar ‘Baby Love’, ‘Stop in the Name of Love’ of ‘You Cant’t Hurry Love’. Waarom een fictief verhaal verfilmen als het origineel zoveel beter is?

 

DG_08_1280

Jennifer Hudson: stem als klok kan zwakke score niet goedmaken

 

De zwakke score blijft bovendien niet beperkt tot het podium, ook in het midden van de dialogen barsten de spelers uit in gezang dat zelfs loopse katers jaloers zou maken. Als Effie na haar ontslag uit de band woedend op haar manager afstormt, zet ze haar keelgat open in plaats van hem een dreun in het gezicht te verkopen. Nu ja, voor Jamie Foxx is de schade nog groter, maar waarom moet het publiek in de klappen delen? Begrijp me niet verkeerd, Jennifer Hudson heeft een stem als een klok, maar klinkt vaak alsof ze tot bekentenissen wordt gedwongen in Guantanamo.

 

07

Eddy Murphy: komisch acteur in rol van professionele zanger

 

Ten slotte is er de cast. Eddy Murphy kreeg een Oscarnominatie, maar werd geklopt door Alan Arkin (Little Miss Sunshine). Hoewel de zwarte komiek in een karaokebar ongetwijfeld met de kalkoen zou lopen, weet hij mij niet te overtuigen als professionele zanger. In zijn rol van verweerde junk ontpopt hij zich als begenadigd dramatisch acteur, maar op het podium kan hij het bekkentrekken niet laten. Ik zie weer Axel Foley en hoor de ezel uit Shrek. Jennifer Hudson mag de Oscar voor beste actrice in een ondersteunende rol wel op haar schoorsteen zetten, maar dat bewijst nogmaals dat de Academy beter naar een geriatrische instelling zou gaan in plaats van te jureren. Jamie Foxx is altijd goed, Anika Noni Rose een aangename verrassing, maar Beyoncé die in de schoenen van La Ross moet kruipen, vult amper de grote teen.

 

Ben ik niet te streng voor Dreamgirls? Ongetwijfeld. Niet omdat ik baal van musicals, maar juist omdat ik er dol op ben. Bill Condon is een talentvolle scenarist (van ondermeer Chicago, Kinsey en Gods and Monsters) en een niet onverdienstelijke regisseur. Dreamgirls vertelt een interessant verhaal en heeft al bij al geen slechte cast. Maar een zwakke muzikale score wordt er echt niet beter op door ze harder te zingen en te overgieten met een strooplaag waaronder zelfs de Sissifilms zouden bezwijken. Een goede film? In your dreams!