21-01-08

My Favorite Broadway - The Leading Ladies

31F2GST6B6L__SS400_
In september 1998 verzamelde de vrouwelijke fine-fleur van Broadway in Carnegie Hall voor een indrukwekkend concert die, althans gedeeltelijk, ook op dvd beschikbaar is. Helaas geen Bernadette Peeters, Patti Lupone, Barbara Cook of Betty Buckley, maar wel Liza Minelli, Bebe Neuwirth, Elaine Stritch en Marin Mazzie. Ook Julie Andrews ontbreekt niet op het appel, maar beperkt zich tot presenteren.  Uit de kelen van de andere diva’s klinken hoogtepunten uit Chicago, A Chorus Line, Showboat, Guys and Dolls, Ain't Misbehavin', Dreamgirls, Company, Gypsy, Man of La Mancha, On the Town en andere.

Uit die show wil ik twee YouTube filmpjes tonen. Een medley van Judy Kuhn, Marin Mazzie en Audra McDonald die drie songs van Andrew Lloyd Webber door elkaar kwelen tot een harmonieus geheel dat zowel genie als stroperigheid verraadt. Judy Kuhn vertolkt een van de mooiste en meest ontroerende nummers uit het Webber-oeuvre: I Don’t Know How To Love Him uit Jesus Christ Superstar. Audra McDonald valt in met Love Changes Everything uit het minder bekende Aspects of Love, terwijl Marin Mazzie me kippenvel bezorgt met Unexpected Song uit Song and Dance. Wie vreest voor versuikering raad ik aan het tweede filmpje te bekijken: kindersterretje Anna Kendrick zingt Life on the Wicket Stage uit Showboat, samen met de verlepte Kit-Kat Girls uit de revival van Cabaret. Echt om van te smullen…


13:00 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marin mazzie, 027, leading ladies, lloyd webber, 022 |  Facebook |

13-01-08

Belge Side Story

No Comment

09:59 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west side story, 022 |  Facebook |

06-11-07

In memoriam: Robert Goulet (1933-2007)

image3400849

Met de dood van Robert Goulet is Broadway al weer een levende legende armer geworden. Goulet brak door als Lancelot Du Lac in de musical Camelot, met Richard Burton in de rol van Koning Arthur en Julie Andrews als Guenevere. In de documentaire ‘Broadway, The Golden Years’ blijkt uit uniek beeldmateriaal de vrees van Burton voor zijn jonge tegenspeler. Hoe kon hij tippen aan de hemelse stem van Goulet, vroeg de beroemde Shakespeare-vertolker zich af. De nieuwkomer uit Massachusetts had dan weer de daver op het lijf omdat hij het moest opnemen tegen het acteergeweld van Burton.

 

Op Broadway haalde Goulet een Tony binnen voor zijn rol van Jacques Bonnard in ‘The Happy Time’. Hij kreeg ook een Emmy voor  zijn televisiewerk (hij speelde gastrollen in ondermeer Cannon, Mission Impossible, Murder, She Wrote, Fantasy Island…). Verder was Goulet ook te zien in diverse Hollywoodfilms, waaronder Beetlejuice en The Naked Gun 21/2. Robert Goulet was ook een gevierde zanger die vooral succes oogstte met het romantische slijmbalnummer ‘If Ever I Would Leave You’. In 1962 kreeg hij een Grammy Award voor beste muzikale nieuwkomer.

 

In april 2005 nam hij de rol over van Georges, de ‘mannelijke’ wederhelft van Albin in de revival van La Cage Aux Folles. Een baanbrekende musical van Jerry Herman uit 1983. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat de zaal rechtveerde voor een romantisch koppel dat de scène al dansend verliet in een Broadway musical. Het was wel de eerste keer dat het koppel in kwestie bestond uit twee ouder wordende mannen. En dat onder Reagan!

 

Goulet stierf op 30 oktober 2007 in Los Angeles ten gevolge van een longfibrose.

Hieronder Goulet op de uitreiking van de 59ste Tony Awards in 2005 

 

13:38 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: robert goulet, 025, la cage aux folles, 022 |  Facebook |

12-10-07

Billy Elliot komt naar Broadway

jr_nda_poulton_bates_corben_500
Colin Bates (midden)

Na een overweldigend succes in Londen opent Billy Elliot op 18 oktober 2008 in het Imperial Theatre op 45th Street in New York. Te vroeg om de cast bekend te maken, maar in elk geval zal de talentvolle Colin Bates (zie clip You Tube), die begin 2007 een van de Billy-rollen op zich nam in de West End, er niet bij zijn. Op een kinderster staat nu eenmaal een zeer korte houdbaarheidsdatum. En Colin was al 16 toen hij, nog steeds zonder baard in de keel, de balletminnende mijnwerkerszoon vertolkte op de Londense planken. Hij kreeg welgeteld twee maanden om zich de rol en het Geordie accent uit het noordoosten van Engeland eigen te maken, wat niet kwaad is voor een Amerikaanse kid van California.    

Billy Elliot is gebaseerd op de succesvolle film van Stephen Daldry die in 2001 drie Oscarnominaties in de wacht sleepte, zonder er echter eentje te winnen. De show die ik in februari 2007 in Londen bijwoonde, vond ik op alle vlakken superieur aan de film: emotioneler, aangrijpender, grappiger en vreemd genoeg zelfs politieker.

Hoewel Jamie Bell voor velen altijd de enige echte Billy Elliot zal blijven, gaf hij mij -in tegenstelling tot Colin Bates- nooit een krop in de keel. In de West-End productie stapte James Gaddas, de homodirecteur van de gevangenisserie Bad Girls, in de schoenen van de Billy’s vader, terwijl Sally Dexter, de lesbische D.S. Lawson uit A Touch of Frost, in de huid van danslerares Mrs.Wilkinson kroop (in de film vertolkt door Julie Waters).

billiot-elliot-musical-3bil

Elton John schreef een meer dan behoorlijke score, Lee Hall tekende voor het boek en de teksten. Mijn vraag is alleen hoe de New Yorkers Billy Elliot zullen ervaren. Het verhaal speelt zich immers af tegen de achtergrond van de Britse mijnwerkersstaking en je moet toch al minstens dik in de veertig zijn en/of een flinke dosis politieke en sociale geschiedenis achter de kiezen hebben om de plot, socialistische retoriek en referenties naar Arthur Scargill en andere syndicale en politieke figuren te kunnen volgen.

Maar ook als de politieke, radicale ondertoon volledig aan je voorbijgaat, kan je volop genieten van de het verhaal, de muziek en de choreografie. Tenzij je iets hebt tegen travestiescènes en homoreferenties waarin twaalfjarigen in tutu centraal staan. Ook op dat vlak ben ik benieuwd hoe een Amerikaans publiek zal reageren. Nu ja, New York is Amerika niet…   

 

17:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: billy elliot, colin bates, 024, 022 |  Facebook |

20-09-07

Avenue Q: It Sucks To Be Me

Originele cast van Avenue Q tijdens 58ste Tony Awards: Jennifer Barnhart, Stephanie D'Abruzz, Rick Lyon, John Tartaglia, Rick Lyon, Jordan Gelber,  Ann Harada, Natalie Venetia Belcon en Peter Linz.

 

Een van de leukste musicals die ik ooit heb gezien...

 

00:05 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022 |  Facebook |

19-09-07

Kristin Chenoweth: My New Philosophy

Kristin Chenoweth, een van de aanstormende talenten van Broadway die onder andere schitterde in de succesmusical Wicked; hier in haar rol van Sally in You're a Good Man, Charlie Brown (1999). Tot maart 2007 was ze te bewonderen in The Apple Tree

Het fragment is ook verkrijgbaar op dvd (Broadway Lost Treasures, alleen in zone 1)

23:35 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022, kristin chenoweth, you re a good man, charlie brown |  Facebook |

Spamalot: Find Your Grail

Sara Ramirez als The Lady of the Lake, Tim Curry als King Arthur en David Hyde Pierce als Brother Maynard in de knotsgekke, heerlijke musical 'Spamalot' (gebaseerd op de film Monty Python and the Holy Grail, 1975) 

Een voorproefje tijdens de uitreiking van de Tony Awards in 2005.

Elaine krijgt een Tony

Die moet je ab-so-luut zien: Elaine at Liberty... Verkrijgbaar op dvd, helaas alleen zone 1...

Om een idee te hebben van de energie van deze kranige dame van bijna 80 (toen): haar speech bij het in ontvangst nemen van haar Tony in 2002.  

22:54 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elaine stritch, tony s, 022 |  Facebook |

30-06-07

Bernadette, elle est très chouette

'Sooner or Later' uit Dick Tracey

 

Laten we het even hebben over die andere grande dame van Broadway: Bernadette Peters (Queens New York, 28 februari 1948). Die veelzijdige actrice is ook bij het grote publiek bekend dankzij talrijke optredens in film en tv-series, maar verdiende haar sporen toch vooral als onvergetelijke performer op Broadway.

 

La Peters werd geboren uit een Amerikaans-Italiaanse familie als Bernadette Lazzara. Haar tv-carrière begon al op driejarige leeftijd in Juvenile Jury. Uit angst voor stereotype casting kreeg ze op 9-jarige leeftijd de artiestennaam Bernadette Peters mee. Op haar tiende stond ze voor het eerst op de planken in New York in The Most Happy Fella (1959). Ze debuteerde op Broadway in 1967, in Johny No-Trump. Het jaar daarop won ze haar eerste prijs, de Theatre World Award, voor haar rol in George M! (met Joel ‘Cabaret’ Grey).

 

uit 'Sunday in the Park with George' 

 

In de vroege jaren 70 verhuisde ze naar Los Angeles om zich te focussen op haar film- en tv-carrière. Zo was ze onder andere te zien in een rolletje in All in the Family, waarin ze Mike ‘Meatball’ (Bob Reiner) probeert te versieren. Maar in de jaren 80 keert ze terug naar het theater in New York, waar ze furore maakt in enkele Sondheim musicals.

Door haar optredens in Sunday in the Park with George en Into the Woods is Bernadette onlosmakelijk verbonden met Stephen Sondheim, die niets dan lof heeft voor haar prestaties. “Ze zingt en acteert tezelfdertijd, wat je van niet veel anderen kunt zeggen,” aldus Sondheim. Maar ook Bernadette steekt haar bewondering voor de grootmeester van de hedendaagse musical niet onder stoelen of banken. Zo noemde ze haar onewomanshow die ze ten beste gaf in Carnegie Hall (2005) Sondheim, etc, etc. Andere sterrollen vielen haar te beurt in ondermeer Song and Dance van Andrew Lloyd Webber (waaruit het kippenvellennummer “Unexpected Song”) en Annie Get your Gun van Irvin Berlin.

 

Fragmenten uit 'Annie Get Your Gun'

 

Haar band met Sondheim haalde ze ook later nog aan, eerst in 1995 in een benefietconcert van Anyone Can Wistle, vervolgens in 2003 in de revival van Gypsy en tenslotte in 2006 in een lezing van de Sondheim-Weidman musical Bounce.

 

Bernadette Peters werd zeven keer genomineerd voor een Tony Award, en won er twee (voor Emma in Song and Dance en voor Annie Oakley in de 1999-revival van Annie Get Your Gun).

 

Verder trad ze op in 22 films, waaronder The Jerk (1979) en Pennies From Heaven (1981). Op tv was ze ondermeer te zien in Ally McBeal, The Muppet Show, Boston Legal, Will & Grace, Law and Order, enz.

 

Greens, Greens uit Into the Woods (beter bekend als The Witch's Rap)

22-06-07

Doek valt over Company

 

Triestig nieuws. Op 1 juli valt het doek over Company, de baanbrekende musical van Stephen Sondheim uit 1970. In navolging van de revival van Sweeney Todd, nemen ook in deze uitvoering de acteurs het orkest voor hun rekening.  Company opende op 29 november in het Ethel Barrymore Theater op 47th Street en ging aan de haal met de Tony Award voor de beste revival. Op Stephen Sondheim en Company kom ik later uitgebreid terug. Maar hierbij al vast enkele voorproefjes: de meester zelf over zijn legendarische musical, en Raul Esperanza met het slotnummer “Being Alive”, gezongen tijdens de uitreiking van de Tony Awards. Esperanza was genomineerd, maar de Tony ging naar David Hyde Pierce (bij ons beter bekend als Niles Crane, de broer van Frasier) voor zijn rol in "Curtains".   

 

23:42 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: raul esperanza, stephen sondheim, company, 016, 022 |  Facebook |

13-06-07

Patti LuPone: Madame Claxon van Broadway

Patti's vertolking van Sondheims "Being Alive" uit Company

Naast Bernadette Peters is Patti Lupone voor mij een van de grootste Broadway diva’s van de laatste vijfentwintig jaar (ook al is ze maar een miezerige 1,57m lang). Geboren op 21 april 1949 in Northport Long Island, vlakbij New York, werd ze genoemd naar haar betovergrootmoeder, de negentiende-eeuwse operazangeres Adelina Patti. Zingen heeft ze dus met de papfles mee.

In de jaren 60 vormde ze samen met haar tweelingbroers The Lupone Trio, maar ze leerde haar stiel vooral in de eerste helft van de jaren 70 in The Acting Company, opgericht door John Houseman. In 1973 debuteerde ze op Broadway als Irina in The Three Sisters, een rol die ze hernam in de revival van 1975. Sindsdien was ze niet meer van de planken weg te slaan, met rollen in The Beggar’s Opera (1973), Measure for Measure (1973), Scapin (1973), Next Time I’ll Sing to You (1974), The Robber Bridegroom (1975) Edward II (1975), waarin ze Prins Edward vertolkte, The Time of Your Life (1975), The Water Engine (1978) en Working (1978).

Ondertussen zorgde haar indrukwekkende keelgat en dito stembanden ervoor dat ze de rol van Evita veroverde in de gelijknamige musical van Andrew Lloyd Webber, een vertolking die haar internationale faam, een Tony en het begin van een film- en tv-carrière opleverde.

Op Broadway bleef Patti verder brokken maken, ondermeer als Nancy in Oliver! (1984), als Reno Sweeney in Anything Goes waarvoor ze opnieuw een Tony nominatie in de wacht sleepte (1987-1989), als host in Company (1993), in haar eigen show Patti Lupone on Broadway (1995), als vervangster voor de rol van Maria Callas in Master Class (1995-1997), als Jolly in The Old Neighborhood (1997-1998), als Dotly Otley in Noises Off (2001-2002) en last not but least als Mrs. Lovett in de schitterende revival van Sweeney Todd (2005-2006), waarover binnenkort een recensie.

 

Patti LuPone samen met George Hearn in de concertuitvoering van Sweeney Todd (2001)

Ze maakte ook furore in de Londense West End, ondermeer als Fantine in Les Misérables . Voor haar werk in Les Miz en The Craddle Will Rock mocht ze in 1985 als eerste Amerikaanse de prestigieuze Olivier Award in ontvangst nemen.

Voor haar tv-werk kreeg Patti twee Emmy-nominaties, voor haar rol van Lady Bird in LBJ: The Early Years en voor die van Libby Thatcher in de hitserie Life Goes On. Daarin speelt ze de moeder van een zoon die lijdt aan Dow syndroom. Geen muzikale serie, maar La LuPone mocht wel de titelsong Ob-La-Di, Ob-La-Da inzingen. Ze dook ook op in populaire series als Frasier, Law & Order en Oz, en in films als Witness (1985) en Driving Miss Daisy (1989).

Andere successen oogstte ze in (o.a.) concertversies van Pal Joey, Passion, A Little Night Music, Candide en Sweeney Todd. Binnenkort (in juli 2007) staat ze in het NY City Center als Mama Rose in Gypsy... Enne... LuPone veracht microfoons en zingt dus meestal zonder. Niet dat ze er een nodig heeft.

 

 

Patti in revival van Anything Goes (Cole Porter). Let op de tekst en bedenk dat ze in 1934 geschreven is...

19:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, evita, patti lupone, 015, 022 |  Facebook |

21-05-07

I’m still here

 

 

I’m still here In het bovenstaande Youtube filmpje geeft Yvonne De Carlo wat meer uitleg over “I’m still here” uit de Sondheim musical Follies, een geliefkoosd nummer van heel wat actrices en zangeressen die kunnen terugblikken op een rijk gevuld leven: Nancy Walker, Carol Burnett, Shirley MacLaine, Ann Miller, Eartha Kitt, Elaine Stritch… Een ijzersterk nummer voor straffe dames. Dat De Carlo het even moeilijk heeft met de tekst, is niet te verwonderen. Het zijn lyrics om u tegen te zeggen. Maar naarmate de jaren verstrijken, worden de referenties die Sondheim gebruikt voor het grote publiek steeds moeilijker verstaanbaar. Hier volgt de volledige tekst met uitleg waar (eventueel) nodig.  Good times and bum times,
I've seen them all and, my dear,
I'm still here.

Plush velvet sometimes,
Sometimes just pretzels (1) and beer,
But I'm here.
 (1): Pretzel = zoute krakeling               I've stuffed the dailies (2)In my shoesStrummed ukeleles (3)
(2) Dailies: slaat op dagbladen die gebruikt worden ter vervanging van de zolen in versleten schoenen.
 (3) Ukuleles: Ukelele is een tokkelinstrument uit Hawaï dat in de jaren 20 een echte rage werd in de VS. Sung the bluesSeen all my dreams disappearBut I'm here I've slept in shanties,
Guest of the W.P.A (4).,
But I'm here.
 (4) W.P.A.: Work Projects Administration (1935–1943). Een Amerikaans overheidsagentschap tijdens de New Deal dat een uitgebreid programma van openbare werken ondernam om de werkloosheid te lijf te gaan.
Danced in my scanties,
Three bucks a night was the pay,
But I'm here.

I've stood on bread lines
With the best,
Watched while the headlines
Did the rest.
 In the Depression was I depressed?
Nowhere near.
I met a big financier
And I'm here.

I've been through Gandhi (5),
Windsor and Wally's affair (6),
And I'm here.
 (5) Gandhi: Indiaas onafhankelijkheidsstrijder die op zich een niet gewelddadige manier verzette tegen de Britse overheersing. Zijn beweging leidde tot de terugtrekking van de Britten uit India in 1947. (6) Windsor and Wally’s affair: Refereert naar wat bij ons beter bekend staat als de Simpson-affaire, de verhouding tussen Koning Edward VIII, staatshoofd van Groot-Brittannië in 1936, en Wallis Warfield Simpson, een Amerikaanse gescheiden vrouw. Edward deed troonsafstand om met haar te kunnen trouwen.
Amos 'n' Andy (7),
Mah-jongg and platinum hair (8),
And I'm here.

(7) Amos ‘n Andy: Een populair programma over het komische leven van twee zwarte mannen. Aanvankelijk een radioshow die startte in 1929 met blanke acteurs, opgevolgd in 1949 door een tv-show met zwarte spelers. In 1965 verdween de serie van het scherm vanwege de stereotypering van zwarten.
 (8) Mahjongg: Een Chinees tegelspel dat zeer populair werd in de Amerikaanse voorsteden in de jaren 20. I got through Abie's
Irish Rose (9),
Five Dionne babies (10),
Major Bowes (11),
 (9) Abie’s Irish Rose: Een toneelstuk dat opende in 1922 en het 2.532 voorstellingen uithield, tot dan een ongehoord record.
(10) Five Dionne Babies: In 1934 haalde het echtpaar Dionne alle krantenkoppen met een vijfling.

(11) Major Bowes: Was de producer en presentator van een populair radioprogramma.

Had heebie-jeebies (12)
For Beebe's
Bathysphere (13).

(12) Heebie-Jeebies: is de naam van een melodie, maar wordt ook gebruikt om een gevoelen van neerslachtigheid of angst te beschrijven.
           
(13) Beebe’s Bathysphere: William Beebe was de uitvinder van de Bathysphere, een sferische diepzeeduikboot die vooral wordt gebruikt om het leven onderwater te bestuderen.
 I lived through Shirley Temple (14)
And I'm here.
 (14) Shirley Temple: Razend populair kindersterretje gedurende de grote depressie. Oorspronkelijke tekst had het over de in Europa minder bekende Brenda Frazier.
I've gotten through Herbert and J. Edgar Hoover (15 & 16),
Gee, that was fun and a half.
When you've been through Herbert and J. Edgar Hoover,
Anything else is a laugh.
 (15) Herbert (Hoover): President van de Verenigde Staten van 1928 to 1934. Hij kreeg de schuld van de Grote Depressie in de schoenen geschoven.  (16) J. Edgar Hoover: stond aan het hoofd van de FBI van 1921 tot aan zijn dood in 1972. Bekend voor onder meer zijn strijd tegen gangsterbendes tijdens de drooglegging en zijn anticommunistische campagne na WOII die aanleiding gaf tot de zwarte lijst en de heksenjacht van McCarthy. Na zijn dood kwamen bewijsstukken naar boven dat hij vrouwenkleren droeg en waarschijnlijk homoseksueel was.
I've been through Reno (17)
I've been through Beverly Hills,
And I'm here.
 (17) Reno: Na Las Vegas de belangrijkste gokstad in Nevada. Maar daar waar Vegas bekend staat voor zijn snelle en gemakkelijke huwelijken, heeft Reno zijn faam te danken aan dito echtscheidingen.
Reefers and vino (18),
Rest cures, religion and pills,
And I'm here
 (18) Reefers and Vino: Reefers zijn marihuanasigaretten, vino is natuurlijk wijn.
Been called a pinko
Commie tool (19),
Got through it stinko
By my pool.

(19) Pinko Commie tool: (pinko slaat op communistische propaganda) Referentie naar de heksenjacht tegen communisten van begin jaren 50, ingezet door senator Joseph McCarthy.
 I should have gone to an acting school.
That seems clear,
Still, someone said, "She's sincere,"
So I'm here.

Black sable one day.
Next day it goes into hock (20),
But I'm here.
 (20) hock: verkocht aan een pandjesbaas voor cash. Top billing Monday (21),
Tuesday you're touring in stock (22),
But I'm here.
 (21) Top billing: De eerste naam die vermeld wordt in de eindgeneriek van een show. De ster.  (22) stock: hier wordt bedoeld een theater buiten New York City.
First you're another
Sloe-eyed vamp,
Then someone's mother,
Then you're camp.

Then you career from career
To career.
I'm almost through my memoirs.
And I'm here.

I've gotten through "Hey, lady, aren't you whoozis?
Wow! What a looker you were."
Or, better yet, "Sorry, I thought you were whoozis.
Whatever happened to her?"

Good times and bum times,
I've seen 'em all and, my dear,
I'm still here.

Flush velvet sometimes,
Sometimes just pretzels and beer,
But I'm here.

I've run the gamut.
A to Z.
Three cheers and dammit,
C'est la vie.

I got through all of last year
And I'm here.
Lord knows, at least I was there,
And I'm here!
Look who's here!
I'm still here!

Versie van Shirley MacLaine uit de film 'Postcards from the Edge' met Meryl Streep. Er schiet wel niet veel meer over van de oorspronkelijke tekst...

 

Een fel ingekorte versie van Polly Bergen tijdens de uitreiking van de Tony's:

 

15:20 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 013, i m still here, yvonne de carlo, broadway, sondheim, 022 |  Facebook |

20-05-07

Bea en Angela: (g)een verrassend duo

 

De meesten onder ons kennen Angela Lansbury als de vrouwelijke detectiveschrijfster Jessica Fletcher uit Murder, She Wrote. Of de zingende theepot Mrs. Potts van de Disney tekenfilm Beauty and the Beast. Beatrice of kortweg Bea Arthur is dan weer bekend als de kranige Dorothy (een lievere benaming dan manwijf) uit de populaire tv-serie ‘The Golden Girls’, of als Maude uit de gelijknamige spin-off van de legendarische serie All in the Family.

 

Minder bekend is dat beide dames veteranen zijn op Broadway. Angela Lansbury is recordhoudster van 4 Tony Awards voor beste actrice: in Mame (1966), Dear World (1969), Gypsy (1975) en Sweeney Todd (1979). Bea Arthur stond samen met Angela op de planken in Mame en ook zij werd voor haar vertolking beloond met een Tony. Beide actrices deden hun nummertje “Bosom Buddies” nog eens over op de uitreiking van de Tony Awards.  

 

 

14:29 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mame, bea arthur, angela lansbury, tony awards, broadway, 012, 022 |  Facebook |

18-05-07

Onterecht onbekend (1): Dorothy Loudon

 

 

Dorothy Loudon (1933-2003) is net als zoveel Amerikaanse theatersterren zo goed als onbekend in Europa. Maar ze oogstte heel wat succes op Broadway, ondermeer als Miss Hannigan in de musical Annie, waarvoor ze in 1977 de Tony won voor beste actrice en als Dotty Otley in de komedie Noises Off. Carol Burnett ging echter met beide rollen lopen in de gelijknamige films.

 

Wel speelde Dorothy Loudon een aantal gastrolletjes in tv-series zoals Murder, She Wrote en Magnum P.I. en was ze te zien in twee speelfilms: als Serean Dowes in Midnight in the Garden of Good and Evil, en als Sonya Appolinar in Garbo Talks. In 1979 nam ze de rol van Mrs. Lovett over van Angela Lansbury in mijn favoriete musical Sweeney Todd van Stephen Sondheim. Ze is ook bekend voor haar versie van Broadway Baby uit Follies, eveneens van Sondheim.

 

In het volgende fragment, gezongen tijdens een hulde aan Sondheim in Carnegie Hall in 1992, mengt ze op een verbluffende wijze twee Sondheim-evergreens: Loosing My Mind uit Follies en You Could Drive a Person Crazy uit Company. Het nummer komt traag op gang, maar als je volhoudt, wordt je beloond voor de moeite.