08-05-07

Spring Awakening: fris en energiek, maar...

“Grensverleggend” (New York Post), “Broadway zal nooit meer hetzelfde zijn” (New York Times), “De beste nieuwe musical in een generatie” (New York Observer), “Een vitale sprong voorwaarts voor de Amerikaanse musical” (Time Out)… geef toe, een dergelijke musical kan je moeilijk links laten liggen. Het probleem met hooggespannen verwachtingen is de inlossing ervan. En op dat vlak springt Spring Awakening te kort.

 

Spring1600

 

 
Als je de uittreksels van de kritieken aan een theater moet geloven, dan is elke musical op Broadway de beste in de stad. Het probleem met die koppen is dat ze uit hun verband zijn gerukt. Andere krantenstukken typeren het stuk ook als “onevenwichtig”, “dramatisch zwak” en “desoriënterend”, maar die halen uiteraard de affiche niet. Eerste les: kijk verder dan de slagzinnen. Tweede les: lees eerst het verhaal om te weten waarover het stuk precies gaat, want op het toneel is verwarring troef.

 

Het verhaal

 

Spring Awakening is gebaseerd op het Duitse toneelstuk Frühlings Erwarchen, geschreven door Frank Wedekind in 1891. Het verhaal draait om de seksuele ontwaking van een groep tieners die zowel thuis als op school gebukt gaan onder een streng Lutheraans regime. Met masturbatie, homoseksualiteit, verkrachting en incest op het menu was het stuk zijn tijd ver vooruit, maar wat baanbrekend was in 1891, is dat al lang niet meer. Tenzij in het Amerika van George Bush misschien. In elk geval, de grenzen die Spring Awakening zogezegd doorbreekt (de seksuele thema’s en het kleine beetje naakt), werden veertig jaar geleden al een flink stuk verder overschreden in Hair.

 

spring3

 

Spring Awakening begint veelbelovend. Op het podium weerklinkt een prachtige ballade, Mama Who Bore Me, gezongen door de 20-jarige Lea Michelle. De mooie Wendla verkent de mysteries van haar lichaam en vraagt zich af waar baby’s vandaan komen. Dat leidt tot een grappig bedoelde confrontatie met haar moeder, die haar aanmaant een deftige jurk aan te trekken.

 

Volgende scène: schooljongens (twintigers die vijftienjarigen vertolken… voor mij werkt het niet, hoewel Spring Awakening op dat vlak toch beter scoort dan Blood Brothers) drammen op school Latijnse verzen af. Boven hun ritmisch gescandeer heft Melchior, vertolkt doorJonathan Groff, een lied aan dat de overheersende moraal in twijfel trekt (All That’s Known). Hij snelt Moritz (John Gallagher Jr.) ter hulp, een knaap die zodanig geobsedeerd of getraumatiseerd is door seks dat hij zich niet kan concentreren in de les. De leraar grijpt in en geeft de jongens een pak rammel. De klas revolteert. Uit de kelen weerklinkt The Bitch of Living. 

 

Wat later ontmoeten Melchior en Wendla elkaar in het bos en er ontluikt iets moois tussen die twee (Spring Awakening). Inmiddels gaat het met Moritz van kwaad naar erger. Uiteindelijk pleegt hij zelfmoord. Het schoolhoofd geeft Melchior de schuld en gooit hem buiten. Maar ondertussen is Wendla na een obscene vrijpartij op scène zwanger geraakt. Er staan het jonge koppel harde tijden te wachten.

 

spring_awakening

 

Zijdelings krijgen we ook nog het verhaal van de seksueel misbruikte Ilse (Lauren Pritchard) en het homokoppel avant la lettre Hanschen (Jonathan B. Wright) en Ernst (Gideon Glick). Nu, de langdurige masturbatiescène van Hanschen wist de overjarige zaal toch meer dan vijf minuten in een genante stilte te hullen.   

 

Gemengde gevoelens

 

Spring Awakening heeft de plaats (Duitsland) en de tijd (1891) van het originele stuk behouden, maar overgoten met eigentijdse, soms wilde rock-’n-rollmuziek en choreografie. Dat contrast zorgt voor een zeer originele toets, die voor mij althans niet echt werkt. Het vergt nu eenmaal meer dan een gemiddelde dosis verbeelding om een bende tafelspringende Amerikaanse jongeren met punkachtige kapsels die onder felgekleurde spotlights “My Junk”, “The Bitch of Living” en “Totally Fucked” uitschreeuwen in overmaatse microfoons te laten rijmen op het laatnegentiende-eeuwse Duitsland van Wilhelm II.

 

Alle volwassen rollen worden gespeeld door twee acteurs, die de ene keer angst en antipathie moeten inboezemen, maar zich dan weer bezondigen aan overacting en goedkope slapstick (die overdreven zenuwtik van Christine Estabrook: echt niet te harden).

 

sn_121106_spring3

Homokoppel avant la lettre?

 

Door dat heen en weer gespring in tijd en stijl kunnen de karakters ook niet echt overtuigen. Waar is de emotionele band met het publiek? Misschien was die er wel met de toeschouwers die op het toneel tussen de acteurs zaten. Maar echt meeleven met Moritz die uit het leven stapt... Sorry. Anderzijds kan Lauren Pritchard wel ontroeren als Ilse die net een abortus achter de rug heeft. Op muzikaal vlak is Spring Awakening best genietbaar, maar toch geen hoogvlieger. Een paar nummers zijn echt mooi, maar de meeste zijn alleen maar... gewoon.

 

Maar goed, Spring Awakening mag dan een aantal zwaktes vertonen, de musical is origineel genoeg om van begin tot einde te boeien. De jonge spelers zijn ongegeneerd en spelen de stukken van het dak. Ze laten echt wel een frisse wind waaien door de soms stoffige zalen van Broadway. Dat ze niet echt overtuigen, ligt dus niet aan een gebrek aan talent, maar wel aan een onevenwichtig concept.

 

filmpjes:

 

2

 

 

222

Spring Awakening

Eugene O’Neill Theatre

Muziek: Duncan Sheik

Teksten: Steven Sater

12:30 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 009, spring awakening, broadway, new york |  Facebook |