10-06-10

Love Never Dies

 

Een sequel op de Phantom of the Opera, hoe haal je het in je hoofd? Dat was mijn eerste reactie op Love Never Dies, de nieuwe musical van Andrew Lloyd Webber. Maar toen had ik de show nog niet gezien. En het moet gezegd: prachtige muziek met minstens vijf zeer “catchy” tunes, een indrukwekkend en grenzenverleggend decor, kortom, een waardige opvolger van de Phantom.

Alleen het verhaal lijkt me ietwat bij de haren gesleurd, maar de setting in het legendarische Coney Island (meteen ook goed voor een gegarandeerde opvoering op Broadway), waar Phantom minder opvalt tussen de andere freaks, is niet slecht gevonden.

Christine, Raoul Vicomte de Chagny, Madame Giry, Meg Giry en natuurlijk Phantom zijn allemaal van de partij. Een nieuwe rol is weggelegd voor Gustave, het tienjarig zoontje van Christine en Raoul. Het vervolg van Phantom eindigt zoals menig opera, met stervende zangers. Wie verklap ik echter niet.

 loveneverdies

 

20:46 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: love never dies |  Facebook |

15-08-09

Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat

 

De revival van "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat" in de West End was een schot in de roos. Zoals wel vaker gebeurt de laatste tijd, zal het succes in Londen ongetwijfeld een staartje krijgen in New York. Broadway doet het niet slecht de laatste tijd. Lang geleden dat nog zoveel nieuwe shows openden. Drijft de crisis de mensen weer het theater binnen? Of is het de goedkope dollar die meer dan ooit toeristen lokt naar de Big Apple? Alleen blijft het succes vaak een beetje uit, zoals onlangs het geval met '9 to 5', gebaseerd op het Dolly Parton-vehikel van de 80-ies dat na amper vier maand werd afgevoerd.

Populaire films (Shrek The Musical, Legally Blonde, Billy Elliot en natuurlijk de Disneys) krijgen steeds vaker een muzikale versie op de planken. Idem voor de revivals (Hair, West Side Story, South Pacific en gelukkig veel van Sondheim). Nieuw talent krijgt daardoor steeds minder kans in de grote zalen. Investeerders houden nu eenmaal niet van risico's.

Terug naar Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, een soort prequel op Jesus Christ Superstar werd geschreven door Andrew Lloyd Webber in 1968.  Een van de meest opgevoerde musicals door collegestudenten in Utah, Mekka van de Mormonen. Voor het verhaal gingen Andrew Lloyd Webber en Tim Rice hun mosterd immers halen in het Oude Testament. Maar Joseph is tevens een van de meest onbedoelde (hoewel…) gay shows ooit. Je moet het zien om het te geloven...

Joseph is de tweede jongste van een nest van twaalf jongens en de oogappel van zijn pa, die hem een regenboogjasje schenkt (wist hij veel). Joseph is ik weet niet hoe tevreden en zingt ‘tralalala o wat ben ik toch blij met mijn veelkleurig jasje, ik lijk wel een levend kunstwerk!’. Zijn broers zijn echter doodjaloers en verkopen hem als slaaf aan voorbijtrekkende kooplui. Hij belandt bij Potiphar, een Egyptische miljonair en zijn nymfomane vrouw.

Vanaf dat moment huppelt Joseph voor de rest van het stuk alleen gekleed in een lendendoekje rond. Madam Potiphar sleurt hem in haar ledikant (eeeek), hij verzet zich heftig, maar wordt toch betrapt door haar man die hem in de cel gooit. Enfin, na veel vijven en zessen wordt hij de nummer twee van Egypte en verzoent zich met zijn familie.

Het stuk (in beide betekenissen) eindigt in een veelkleurig spektakel waarbij Lee in zijn veelkleurige jas boven het podium rijst, met achter hem een regenboogsleep die bijna zo groot is als de vlag van Roze zaterdag. Liefhebbers van kitsch, humor en toffee muziek zullen er zeker aan hun trekken komen. Waarop wachten jullie, Broadway sharks?

En hier: enkele versies. Kies maar uit welke je de leukste vindt...

 LEE MEAD

JASON DONOVAN

DONNY OSMOND

ALLE DRIE

28-06-08

Company op dvd

41l0wTRWZaL__SS500_

Vorig jaar nog gezien op Broadway, vandaag uit op DVD: de revival van de geniale musical Company van Stephen Sondheim, met Raúl Esparza in de hoofdrol. Goed voor 246 voorstellingen, drie Tony’s (Beste Revival van een musical, beste acteur in een musical en beste regisseur van een musical) en een hele reeks Drama Desk Awards.

Company is zowel op het gebied van plot (relaties), structuur (niet lineair) als muziek (Sondheim, wat wil je?) baanbrekend. Het ‘verhaal’ draait rond Bobby, een vrijgezel die als de dood is voor een vaste relatie en aan de vooravond van zijn 35ste in een soort van existentiële crisis verzeild geraakt. Hij wordt geconfronteerd met vijf bevriende koppels en drie vriendinnen. De musical volgt echter geen logisch opgebouwd verhaal, maar is een aaneenrijging van korte sketches in willekeurige volgorde die verband houden met Bobby’s verjaardag.

Over Company zei Sondheim het volgende: “Het doorsnee publiek in een Broadway theater bestaat uit mensen van de hogere middenklasse die eventjes willen ontsnappen aan hun kleinburgerlijke en relationele problemen. Ik gooi die dan recht terug in hun gezicht.” Inderdaad, Company is de eerste musical die handelt over volwassen relationele problemen en waarbij de liedjes de karakters van de spelers illustreren zonder het verhaal vooruit te stuwen. En wat voor nummers! Company, Little Things You Do Together,   You Could Drive A Person Crazy, Another Hundred People, Getting Married Today, Barcelona, Ladies Who Lunch en Being Alive.

George Firth schreef het boek voor Company, dat oorspronkelijk Threes heette. Hij schreef het als een stuk met elf aktes, met Kim Stanley, een van Broadways grootste legendes, in het achterhoofd. Via Harold Prince belandde het boek op de tafel van Sondheim. De musical opende op 26 april 1970, met een schitterende Elaine Stritch als Joanne, en hield het 705 voorstellingen vol. Een documentaire over de opnames van de soundtrack is verkrijgbaar op dvd, helaas enkel in zone 1.

De remake echter kan je bewonderen op een zone 2-schijfje. Raúl Esparza is ronduit schitterend in de rol van Bobby. Hij speelt met een naturel die zeldzaam is en zingt prachtig. Ook de rest van de cast levert een topprestatie. Alleen Barbara Walsh als Joanne stelde me ietwat teleur. Op de dvd-versie zingt ze ronduit vals (het begin van The Little Things... is niet te aanhoren) en hoewel ze een fantastische uitstraling heeft, bezondigt ze zich soms aan overacting (vooral in de schreeuwbuien). Maar ja, ik ben dan ook een hardcore Stritch fan.

Tot slot nog dit: net als in de revival van Sweeney Todd (2005-2006, 349 voorstellingen, met Patti LuPone en Michael Cerveris) zorgen ook in Company de artiesten zelf voor de muzikale begeleiding. Je bent begenadigd, of je bent het niet (snik).

En dankzij YouTube kan je een voorproefje krijgen:

You Could Drive A Person Crazy

 

Ladies Who Lunch

Not Getting Married Today

Being Alive

 En dan nu: de valse noten van Walsh:

09:27 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sondheim, 031, company |  Facebook |

19-06-08

Nieuwe Sondheims op dvd zone 2

41Yn7vTPybL__SS500_
Goed nieuws voor de liefhebbers van Stephen Sondheim. Na de succesvolle verfilming van Sweeney Todd (wel meer Tim Burton dan Stephen Sondheim, maar ja, het is een film gebaseerd op een musical en geen verfilming van een musical), komen steeds meer musicals van Sondheim uit op dvd in zone 2. Zo is er ‘The Sondheim Collection’ die vier meesterwerken bevat. De box ziet er precies uit als de Amerikaanse evenknie, maar telt helaas twee schijfjes minder: ‘Passion’ (met de heerlijke Marin Mazzie) en ‘A Celebration at Carnegie Hall’. Wat biedt de zone 2-box dan wel?

Follies in Concert


51jy7NKH6FL__SS500_
Pas op: niet de Broadway Show en eigenlijk zelfs niet de volledige concertuivoering die plaatsvond in 1985, maar een documentaire over de repetities, gevolgd door de hoogtepunten van het concert. Follies dateert van 1971 en is een verbluffende musical met bloedmooie muziek (Broadway baby, In Buddy’s Eyes, I‘m Still Here, Losing My Mind…), die ondanks 522 voorstelling er niet slaagde om uit de kosten te komen. Redenen waren het majestueuze decor, de schitterende kostuums en een dubbele cast (voor elke rol was een jonge en een oudere versie). Voor de eenmalige opvoering in het Lincoln Centre van New York kregen de artiesten welgeteld vier dagen tijd om te repeteren. Maar wat voor artiesten: Barbara Cook, George Hearn, Mandy Pantinkin, Elaine Stritch, Betty Comdon & Adolph Green, Carol Burnett en Lee Remick. Een dvd om van te smullen. En… ook Follies wordt verfilmd!

Sunday in the Park with George


51D2tP7lUNL__SS400_
Verfilming voor TV uit 1986 van de briljante musical ‘Sunday in the Park with George’, met Mandy Pantinkin en Bernadette Peeters in de hoofdrollen. In deze musical, oorspronkelijk Off-Broadway gebracht, komt het beroemde schilderij van de pointillistische schilder George Seurat ‘Un dimanche après-midi à l'Ile de la Grande Jatte’ stukje bij beetje tot leven. Sondheim won er in 1985 de Pullizer Prijs voor drama mee. Een verkenning van kunst, liefde en bezetenheid. Ook een onbetwistbaar meesterwerk.

Into the Woods


51ZwOQmCjbL__SS500_
Wel, wat kan ik zeggen? Voor mij de leukste musical van Sondheim. Een sprookje voor volwassenen, waarin Roodkapje en de Boze Wolf (Hello Little Girl) door het bos flaneren naast Jaak (van de Bonenstaak), Assepoester en een hele batterij andere sprookjesfiguren. Bijzonder grappig en prachtige muziek. Met Bernadette Peeters als rappende heks, Joanna Gleason als bakkersvrouw en de onweerstaanbare Barbara Bryne als Jaaks moeder.

Sweeney Todd in Concert


51jE7cuFcNL__SS400_
Wie twijfelt aan de muzikale kwaliteiten van Sondheim (de Humo criticus wou bij het horen van de score van de Burton-verfilming zelf naar het scheermes grijpen – ik heb mijn abonnement meteen opgezegd, maar dat is een ander verhaal) moet zeker deze versie van Sweeney Todd bekijken en vooral beluisteren. De film van Tim Burton vind ik weliswaar geslaagd (hoewel teveel expliciete grand guignol naar mijn smaak), maar de stemmen van Johnny Depp (die nochtans niet slecht zingt) en Helena Bonham Carter zijn te zwak voor de machtige score. De concertuitvoering van 2001 met George Hearn en Patti ‘Evita’ Lupone’ is een mooi tegengewicht.

21:44 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stephen sondheim, 030 |  Facebook |

28-04-08

Ugly Bett:, Justin als Tracey Turnblad

1000019706

Ugly Betty is meer Cruella De Ville dan Tony Soprano, meer Chitty, Chitty, Bang, Bang dan Chicago, meer Disney dan HBO. Maar met haar Amélie-Poulain-fantastische look, karikaturale slechteriken en adorabele personages is de serie best te genieten. Vooral Mark Indelicato is om van te snoepen als Justin Suarez, het twaalfjarige op mode en musical verslingerde neefje van Betty. Een sissy boy dat met baard in de keel en kokette danspasjes de grootste homoclichés weliswaar bevestigt, maar ze ook onweerstaanbaar aanvaardbaar en sympathiek maakt voor het grote publiek. Mark Indelicato is dan ook heel snel uitgegroeid tot absolute oogappel van vrouwelijk Amerika (in de ruimste zin van het woord).  En vooral: hij geeft een zeer leuke interpretatie ten beste van enkele beroemde musicalnummers, zoals Tracey Turnblad uit Hairspray:

 

15:48 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ugly betty, hairspray, 029, mark indelicato |  Facebook |

26-04-08

Sondheim leert hoe ‘Not Getting Married’ te zingen

Voor de liefhebbers van Sondheim vond ik dit filmpje op You Tube, waarin de meester commentaar geeft op de vertolking van ‘Not Getting Married’ uit Company, een lied waarover ongetwijfeld al menige tongen zijn gestruikeld. Dat de muziek van Sondheim veel vergt van de vertolkers, is zacht uitgedrukt. Klik maar…


En nu de volledige versie door de helaas veel te vroeg overleden (komische) actrice Madeline Kahn (1942-1999). Madeleine Kahn kreeg een opleiding als operazangeres aan de universiteit. Ze werd vooral bekend door de films Paper Moon (1973) van Peter Bodagnovich en Blazing Saddles (194) van Mel Brooks, waarin ze als Lili Von Shtupp een heerlijke persiflage op Marlène Dietrich neerzet. Voor beide rollen kreeg ze een nominatie voor beste vrouwelijke bijrol. Ze speelde ook Elizabeth in Young Frankenstein (onvergetelijk als bruid van het monster, als ze met een vette knipoog naar zowel Jeanette MacDonald als  Else Lanchester ‘Ah! sweet mystery of life, at last I've found thee!’ zingt) en andere rollen in Mel Brooks films. Op 3 december 1999 stierf ze op amper 57-jarige leeftijd aan kanker.
En hier de vertolking van hetzelfde nummer door Amerika's geliefkoosde comédienne Carol Burnett (die bij dit schrijven op 26 april 2008, 75 is geworden. Het fragment komt uit ‘Putting it Together’ (2000), een compilatie van songs uit verschillende Sondheim-musicals. De andere artiesten zijn George Hearn (bekend van o.a. ‘Sweeney Todd’ en ‘La Cage aux Folles’), Ruthie Henshall, Bronson Pinchot en John Barrowman (die nu jureert in het BBC-programma ‘Oliver!’ waarin op zoek gegaan wordt naar Nancy voor de revival van Oliver! in de West End).

13:11 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 028, stephen sondheim, company, madeline kahn, carol burnett |  Facebook |

21-01-08

My Favorite Broadway - The Leading Ladies

31F2GST6B6L__SS400_
In september 1998 verzamelde de vrouwelijke fine-fleur van Broadway in Carnegie Hall voor een indrukwekkend concert die, althans gedeeltelijk, ook op dvd beschikbaar is. Helaas geen Bernadette Peeters, Patti Lupone, Barbara Cook of Betty Buckley, maar wel Liza Minelli, Bebe Neuwirth, Elaine Stritch en Marin Mazzie. Ook Julie Andrews ontbreekt niet op het appel, maar beperkt zich tot presenteren.  Uit de kelen van de andere diva’s klinken hoogtepunten uit Chicago, A Chorus Line, Showboat, Guys and Dolls, Ain't Misbehavin', Dreamgirls, Company, Gypsy, Man of La Mancha, On the Town en andere.

Uit die show wil ik twee YouTube filmpjes tonen. Een medley van Judy Kuhn, Marin Mazzie en Audra McDonald die drie songs van Andrew Lloyd Webber door elkaar kwelen tot een harmonieus geheel dat zowel genie als stroperigheid verraadt. Judy Kuhn vertolkt een van de mooiste en meest ontroerende nummers uit het Webber-oeuvre: I Don’t Know How To Love Him uit Jesus Christ Superstar. Audra McDonald valt in met Love Changes Everything uit het minder bekende Aspects of Love, terwijl Marin Mazzie me kippenvel bezorgt met Unexpected Song uit Song and Dance. Wie vreest voor versuikering raad ik aan het tweede filmpje te bekijken: kindersterretje Anna Kendrick zingt Life on the Wicket Stage uit Showboat, samen met de verlepte Kit-Kat Girls uit de revival van Cabaret. Echt om van te smullen…


13:00 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marin mazzie, 027, leading ladies, lloyd webber, 022 |  Facebook |

13-01-08

Belge Side Story

No Comment

09:59 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west side story, 022 |  Facebook |

06-11-07

In memoriam: Robert Goulet (1933-2007)

image3400849

Met de dood van Robert Goulet is Broadway al weer een levende legende armer geworden. Goulet brak door als Lancelot Du Lac in de musical Camelot, met Richard Burton in de rol van Koning Arthur en Julie Andrews als Guenevere. In de documentaire ‘Broadway, The Golden Years’ blijkt uit uniek beeldmateriaal de vrees van Burton voor zijn jonge tegenspeler. Hoe kon hij tippen aan de hemelse stem van Goulet, vroeg de beroemde Shakespeare-vertolker zich af. De nieuwkomer uit Massachusetts had dan weer de daver op het lijf omdat hij het moest opnemen tegen het acteergeweld van Burton.

 

Op Broadway haalde Goulet een Tony binnen voor zijn rol van Jacques Bonnard in ‘The Happy Time’. Hij kreeg ook een Emmy voor  zijn televisiewerk (hij speelde gastrollen in ondermeer Cannon, Mission Impossible, Murder, She Wrote, Fantasy Island…). Verder was Goulet ook te zien in diverse Hollywoodfilms, waaronder Beetlejuice en The Naked Gun 21/2. Robert Goulet was ook een gevierde zanger die vooral succes oogstte met het romantische slijmbalnummer ‘If Ever I Would Leave You’. In 1962 kreeg hij een Grammy Award voor beste muzikale nieuwkomer.

 

In april 2005 nam hij de rol over van Georges, de ‘mannelijke’ wederhelft van Albin in de revival van La Cage Aux Folles. Een baanbrekende musical van Jerry Herman uit 1983. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat de zaal rechtveerde voor een romantisch koppel dat de scène al dansend verliet in een Broadway musical. Het was wel de eerste keer dat het koppel in kwestie bestond uit twee ouder wordende mannen. En dat onder Reagan!

 

Goulet stierf op 30 oktober 2007 in Los Angeles ten gevolge van een longfibrose.

Hieronder Goulet op de uitreiking van de 59ste Tony Awards in 2005 

 

13:38 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: robert goulet, 025, la cage aux folles, 022 |  Facebook |

12-10-07

Billy Elliot komt naar Broadway

jr_nda_poulton_bates_corben_500
Colin Bates (midden)

Na een overweldigend succes in Londen opent Billy Elliot op 18 oktober 2008 in het Imperial Theatre op 45th Street in New York. Te vroeg om de cast bekend te maken, maar in elk geval zal de talentvolle Colin Bates (zie clip You Tube), die begin 2007 een van de Billy-rollen op zich nam in de West End, er niet bij zijn. Op een kinderster staat nu eenmaal een zeer korte houdbaarheidsdatum. En Colin was al 16 toen hij, nog steeds zonder baard in de keel, de balletminnende mijnwerkerszoon vertolkte op de Londense planken. Hij kreeg welgeteld twee maanden om zich de rol en het Geordie accent uit het noordoosten van Engeland eigen te maken, wat niet kwaad is voor een Amerikaanse kid van California.    

Billy Elliot is gebaseerd op de succesvolle film van Stephen Daldry die in 2001 drie Oscarnominaties in de wacht sleepte, zonder er echter eentje te winnen. De show die ik in februari 2007 in Londen bijwoonde, vond ik op alle vlakken superieur aan de film: emotioneler, aangrijpender, grappiger en vreemd genoeg zelfs politieker.

Hoewel Jamie Bell voor velen altijd de enige echte Billy Elliot zal blijven, gaf hij mij -in tegenstelling tot Colin Bates- nooit een krop in de keel. In de West-End productie stapte James Gaddas, de homodirecteur van de gevangenisserie Bad Girls, in de schoenen van de Billy’s vader, terwijl Sally Dexter, de lesbische D.S. Lawson uit A Touch of Frost, in de huid van danslerares Mrs.Wilkinson kroop (in de film vertolkt door Julie Waters).

billiot-elliot-musical-3bil

Elton John schreef een meer dan behoorlijke score, Lee Hall tekende voor het boek en de teksten. Mijn vraag is alleen hoe de New Yorkers Billy Elliot zullen ervaren. Het verhaal speelt zich immers af tegen de achtergrond van de Britse mijnwerkersstaking en je moet toch al minstens dik in de veertig zijn en/of een flinke dosis politieke en sociale geschiedenis achter de kiezen hebben om de plot, socialistische retoriek en referenties naar Arthur Scargill en andere syndicale en politieke figuren te kunnen volgen.

Maar ook als de politieke, radicale ondertoon volledig aan je voorbijgaat, kan je volop genieten van de het verhaal, de muziek en de choreografie. Tenzij je iets hebt tegen travestiescènes en homoreferenties waarin twaalfjarigen in tutu centraal staan. Ook op dat vlak ben ik benieuwd hoe een Amerikaans publiek zal reageren. Nu ja, New York is Amerika niet…   

 

17:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: billy elliot, colin bates, 024, 022 |  Facebook |

21-09-07

Sondheim: genie aan het werk

tellyandsondheim

In deze blog heb ik het al vaker over Stephen Sondheim gehad, naar mijn smaak de meest vernieuwende en geniale componist/tekstschrijven van het Amerikaans muzikaal theater.

Sondheim (° New York, 22 maart 1930) was in zijn jeugd protégé van Oscar Hammerstein die een grote invloed op hem uitoefende. In 1957 schreef hij de teksten voor de legendarische musical West Side Story, twee jaar later deed hij hetzelfde voor Gypsy (hij wou er ook de muziek voor componeren, maar stoot op een luide NEEN van Klokke Roeland Ethel Merman die geen vertrouwen had in een jonge, onbekende artiest).

Op muzikaal gebied oogstte hij zijn eerste succes met de dolkomische musical A Funny Thing Happened on the Way tot the Forum (1962), in 1966 verfilmd door Richard Lester (met Zero Mostel, Michael Crawford, Phil Silvers en Buster Keaton). Daarna volgden de megahits Company (1970), Follies (1971) en A Little Night Music (1973), Pacific Overtures (1976) met een volledig Aziatische cast, de briljante opera-achtige grand guignolmusical Sweeney Todd (1979) en het geflopte Merrily We Roll Along (1981). Voor al die stukken werkte hij samen met de al even legendarische regisseur en producer Harold Prince.

Sondheim verhuisde naar Off-Broadway en pakte in 1984 uit met Sunday in the Park with George, een stuk gebaseerd op het leven van de pointillistische schilder Georges Seurat dat hem een Pulitzer prijs opleverde. In 1987 volgde Into the Woods, een charmante en humoristische collage van verschillende sprookjes, in 1990 Assassins, moorden op Amerikaanse presidenten op muziek gezet, in 1994 Passion, in 1999 Bounce en in 2004 een nieuwe versie van The Frogs, gebaseerd op een Griekse komedie van Aristofanes… Je ziet, aan originaliteit en afwisseling geen gebrek.

Om Sondheim beter te leren kennen, koos ik het bovenstaande filmpje op YouTube:

 

16:44 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 023, stephen sondheim |  Facebook |

19-09-07

Spamalot: Find Your Grail

Sara Ramirez als The Lady of the Lake, Tim Curry als King Arthur en David Hyde Pierce als Brother Maynard in de knotsgekke, heerlijke musical 'Spamalot' (gebaseerd op de film Monty Python and the Holy Grail, 1975) 

Een voorproefje tijdens de uitreiking van de Tony Awards in 2005.

Elaine krijgt een Tony

Die moet je ab-so-luut zien: Elaine at Liberty... Verkrijgbaar op dvd, helaas alleen zone 1...

Om een idee te hebben van de energie van deze kranige dame van bijna 80 (toen): haar speech bij het in ontvangst nemen van haar Tony in 2002.  

22:54 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elaine stritch, tony s, 022 |  Facebook |

13-08-07

Sweeney Todd: een aanzet tot vertaling

Na het zien van de revival van Sweeney Todd in mei 1996 was ik zo enthousiast dat ik mij prompt aan een Nederlandse vertaling van het script waagde. Maar na wat gegoogle merkte ik tot mijn grote verwondering maar ook opluchting op dat het meeste werk van Stephen Sondheim al in het Nederlands is vertaald, waaronder Sweeney Todd.


Bij het horen van de Hollandse vertaling van het lied ‘The Worst Pies in London’ (‘De slechtste pasteien’ vond ik echt niet lekker bekken) meende ik echter dat een Vlaamse vertaling misschien geen kwade zaak zou zijn. Hierbij een eerste aanzet:


Act 1

Een straat bij de Londense dokken. Een kleine boot verschijnt op de achtergrond met daarin SWEENEY TODD, ANTHONY HOPE en de schipper. ANTHONY is een jonge, opgewekte schippersjongen. Hij draagt een plunjezak over de schouder. TODD is een zwaargebouwde, zwaarmoedige veertiger. Hij zou een smid of dokwerker kunnen zijn. Hij is een piekerende, licht angstaanjagende, in zichzelf gekeerde man.


ANTHONY

Ik heb rondgereisd langs ’s werelds wond’ren,
Van de Dardanellen
Tot de bergen van Peru
Maar niets gaat boven Londen!
Waar mijn heimat ligt.


K‘ hoor de klokken van de stad
Luiden wat ‘k moet doen
Nee, niets gaat boven…


TODD (Zingt grimmig)

Nee, niets gaat boven Londen.


ANTHONY (Verrast door de onderbreking): Meneer Todd… heer?


TODD:

Jij bent jong
’t Leven was goed voor jou.
Je leert nog wel.


(Ze stappen uit de boot, onderliggende muziek)


Hier gaan onze wegen uiteen. Vaarwel, Anthony. Ik zal het schip de Bountiful niet gauw vergeten, en ook niet de man die mijn leven redde.


ANTHONY: Daarvoor hoeft u mij niet te danken, heer. Alleen een slechte Christene zou geen alarm hebben geslagen toen hij u heen en weer zag zwaaien op dat vlot.


TODD: Dat is nu net wat heel wat Christenen wèl zouden doen, zonder er ook maar een nachtje slaap over te verliezen.


(Een bedelares in lompen nadert).


BEDELARES (Nadert verder en reikt ANTHONY een kom aan, zingt):

Aalmoes!
Voor een arme bedelvrouw
Op een kille ellendige morgen


(ANTHONY werpt een muntstuk in haar kom)


Dank u, heer, dank u


(Plots haalt ze als een waanzinnige loops uit)


Wil je een kleine neut, schat,
En met me dansen
Een kleine wip achter de struik?
Heb je geen zin even te rammen
Ik zie het goed, schat
Dat daar iets zit dat rap ontluikt.


(Ze grijpt naar zijn kruis. Terwijl ANTHONY in verlegenheid terugdeinst, wendt ze zich abrupt en pathetisch naar TODD, die zich van haar afwendt)


Aalmoes!
Voor een arme bedelvrouw
Met meer dan een vijs los…
He, meneer, ik ken u…


(Ze staart hem intensief aan) 


TODD: Staar me niet zo aan, vrouwmens. Scheer je weg!


BEDELARES: (Lacht wezenloos):

Meneer, geen zin me te trakteren,
Kom laat ons dansen
Een beetje…


TODD: (Doet alsof hij haar zal slaan): Scheer je weg, zeg ik. Loop naar de duivel!
(Ze deinst terug, staart hem intens aan en druipt vervolgens af)
 
BEDELARES (Zingt terwijl ze weggaat):
Aalmoes!
Voor een wanhopige vrouw…


(Onderliggende muziek)


ANTHONY (Een beetje in de war gebracht): “Excuseert u mij, heer, maar u hoeft dergelijke vrouwen niet te vrezen. Ze is maar een bedelares die ze niet alle vijf op een rij heeft. Londen zit er vol van.


TODD (Half in zichzelf, half aan ANTHONY): “Let niet op mijn uitval, jongen. Ik ben gewoon wat onrustig omdat ik in die vertrouwde straten van vroeger overal de kilte van spookachtige schaduwen voel. Vergeef me.  

   

ANTHONY: Er valt niets te vergeven.


TODD: Vaarwel, Anthony.


ANTHONY: Meneer Todd, vooraleer ik wegga –


TODD (Plotseling fel): Wat is er?


ANTHONY: Ik heb altijd woord gehouden en u nooit in vraag gesteld. Hoe u op dat gammele schipswrak terechtkwam, is uw zaak. Maar toch… tijdens onze wekenlange terugreis begon ik u als een vriend te beschouwen. Als u in Londen moeilijkheden verwacht… Als u hulp nodig heeft – of geld…


TODD (Bijna al roepend): Nee!


(ANTHONY deinst terug, perplex; TODD maakt een kalmerend gebaar, zingt stil en intens)


In de wereld zit een put
Als een diep groot gat
En’ t gespuis in die put
Is erin gezakt


Met een moraal zo laag
Als een varken braakt
En de naam die het draagt, is Londen.


En bovenaan die put
Kijken rijkelui
Met spot in hun gezicht
Neder op die zoo 
Schoonheid verkruimeld tot drek en hebzucht


Ook ik
Heb rond gezeild door ’s werelds wondr’en
Want de wreedheid van de mens
Is zo wonderlijk als Peru,
Maar niets gaat boven Londen!


(Pauze, onderliggende muziek, dan net als in een trance)


Er was een kapper en zijn vrouw
En ze was wondermooi
Een dwaze kapper en zijn vrouw
Ze was zijn reden en bestaan,
En ze was wondermooi.
En ze was zo deugdzaam
En hij was


(Haalt zijn schouders op)


Naïef.


Er was een and’re man die zag
Dat ze wondermooi was,
Een vrome gier van het gerecht
Die met een uitval van zijn klauw
De barbier weggreep van zijn bord.


Dan was het wachten op Godot
Tot dat ze viel,
Zo zacht,
Zo jong,
Zo weg
En o zo wondermooi!


(Pauze, onderliggende muziek)
 
ANTHONY: En die dame, heer – is zij – bezweken?


TODD:
O, het is al zo lang geleden…
I denk dat niemand het nog weet.


(spreekt, onderliggende muziek)


Laat me nu, Anthony, ik smeek je. Ik moet ergens naartoe, ik moet iets uitvissen. Nu. En alleen.


ANTHONY: We zullen elkaar toch nog terugzien voor ik naar Plymouth vertrek!

 

TODD: Als je dat wilt, zal je me wel vinden. In de buurt van Fleet Street, neem ik aan.


ANTHONY: Wel, tot dan, meneer Todd.


(ANTHONY loopt de straat uit, TODD staat een ogenblik alleen in gedachten en loopt dan de straat uit in tegengestelde richting)


TODD (Zingt):
In de wereld zit een kuil
Als een donker gat
Vol met menselijk vuil
Smerig vies en zat
En ’t gespuis in die kuil
Zit erin vast…


(Terwijl TODD verdwijnt, zien we de pasteiwinkel van MRS. LOVETT. Boven staat een leeg appartement dat bereikbaar is via een buitentrap. MRS. LOVETT, een kloeke, slonzige vrouw in de veertig probeert met een vuile vod vliegen van de pasteirekken te verjagen terwijl ze zingt en neuriet. Aan het einde van de straat verschijnt TODD. Hij slentert langzaam naar de winkel,terwijl hij rondkijkt alsof hij zich alles herinnert. Als hij de pasteiwinkel ziet, blijft hij even staan op afstand, staart ernaar en naar MRS. LOVETT, die net een vervaarlijk uitziend mes heeft opgepikt waarmee ze  niervet begint te hakken. Na een korte pauze begeeft TODD zich naar de winkel, aarzelt en stapt uiteindelijk binnen. MRS. LOVETT merkt hem pas op wanneer zijn schaduw haar voorbijglijdt. Ze kijkt op, mes in de lucht, waardoor hij pal blijft staan)   
 

MRS LOVETT: Een klant!


(TODD licht geschrokken, MRS. LOVETT zingt)


Wacht! Niet zo’n haast, wacht eens even


(steekt haar mes in de tafel)


Je gaf me echt –


(veegt haar hand aan haar voorschoot)


De stuipen. Ik dacht o nee een geest.
Een klein minuutje
Zit! Zet je neer!


(dwingt hem in een stoel)


Zit!
Het is alleen maar dat ik
In geen weken meer een klant zag
Kwam je hier voor een pastei, heer?


(TODD knikt. Ze stoft een pasteitje af met een vod)


Vergeef mij want ik ben ietwat in de war
UG!


(plukt iets van het pasteitje en houdt ze omhoog)


Wat is dat?
Je zou denken dat ik pest heb –


(ze gooit het op de grond en trapt er op)


Als ik zie dat de mensen


(veegt met haar vinger iets van een pasteitje)


Mij vermijden


(ziet dat het beweegt)


Nee, jij, stil!


(geeft het een klap met haar hand)


God weet dat ik probeer, heer!


(heft haar hand op, kijkt ernaar)


Eek!


(veegt het af aan de rand van de toonbank)


Maar geen kat komt zelfs even zien hier


(ze blaast het laatste stofje van de pastei terwijl ze naar hem toegaat)


Daar zijn we ermee, graag een pintje bier?


(TODD knikt)


Pas op, ik geef hen geen ongelijk


(schenkt een glas vol)


het zijn wellicht de slechtste van Londen
‘k weet wel waarom niemand toehapt
Waarom dan
Ik maak ze
Maar goed, nee 
De slechtste van Londen-

Dat is nog beleefd.
De slechtste van Londen –
Als je twijfelt, neem een beet.


(wat hij doet)


Is dat niet afgrijslijk
Geef toe ‘t is ten dode.
‘t is echt lamentabel
Drink dat, ’t is van node.


(Zet het bierglas voor zijn neus)


De slechtste van Londen -


(Vervolgens slaat ze deegbollen neer op de toonbank en rolt ze uit, herhaaldelijk hijgend tijdens de actie)


En geen wonder met de prijs van ‘t vlees
Wat het is
Als j’ eraan geraakt


(Hijgt)


Nooit


(Hijgt)


K’dacht da’k nooit de dag zou zien te denken wat een feest


(Hijgt)

Arme dier-

 

(Hijgt)


en vinden


(Hijgt)


Aan het sterven in de straat
MRS. Mooney heeft een winkel
Slijt pasteien, maar ik merkte toch iets geks-
Alle katten van de buurt zijn plots’ling weg


(haalt schouders op)


Maar ik geef het grif toe
Dat is pas
Zakendoen
Poesjes malen voor de poen
K’zou het zelf nooit doen, hoor
‘k wordt al ziek als ik er even aan denk, wel
En geloof me vrij die katjes zijn heel snel


‘t zijn nu eenmaal slechte tijden
Zelfs nog slechter dan
De slechtste van Londen.
Enkel vet en niets dan vet-


(Terwijl TODD moedig nog een mondvol probeert)


’t is echt om te kotsen
Zo vettig en gortig
En hard als de rotsen
En smaakt, wel
Naar meelei
Een dame alleen
Met niets om zich heen
En de slechtste van Londen!


(Zucht diep)


Meneer
Het is hard. Het is hard.


(Ze voltooit een van de korsten met bloem en merkt dan dat TODD moeilijkheden heeft met zijn pastei, spreekt)


Spuw maar uit, schat. Vooruit. Op de vloer. Daar liggen ergere dingen dan dat.


(Wat hij ook doet)


Flinke jongen.


TODD: Staat daar geen kamer leeg boven de winkel? Als het zo’n slechte tijden zijn, waarom verhuurt u ze niet? Dat brengt toch wat geld in de la.


MRS LOVETT: Dat daar? O, niemand wil daar komen. Mensen denken dat het behekst is. Ziet u – jaren geleden is daar iets gebeurd. Iets niet zeer mooi.


(Zingt)


Er was een kapper en zijn vrouw,
En hij was wondermooi,
Een echte artiest met een mes
Maar ze verbanden hem ver weg


(zucht)


En hij was wondermooi…


(Spreekt, muziek gaat verder)


Barker was zijn naam, Benjamin Barker.


TODD: Verbannen? Wat was zijn misdaad?


MRS LOVETT: Dwaasheid.


(Zucht)


Hij was getrouwd, ziet u,
Heerlijk dartel ding.
Vrolijk olijk wicht
Maar de deur naar geluk was potdicht
Arm wicht. Arm wicht.


(Terwijl ze zingt wordt haar verhaal uitgebeeld. Eerst zien we de mooie jonge vrouw in de lege bovenkamer ronddansen. In wat volgt naderen de rechter en zijn assistent, de BODE, het huis, en kijken wellustig naar boven. De VROUW is stil aan het naaien)

18:16 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sweeney todd, 021 |  Facebook |

22-07-07

Sweeney Todd op YouTube (2)

In geen andere versie van Stephen Sondheims meesterwerk Sweeney Todd is de kracht van de muziek en woorden groter dan in “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street in Concert”, een eenmalige vertoning uit 2001. 

 

sweeney_patti_and_george

 

Sweeney Todd is een muziekopus dat dichter aanleunt bij opera dan musical en leent zich als geen andere voor een sobere uitvoering. Geen decor dus, wel een schitterend optreden van ondermeer George Hearn en Patti Lupone die de naad uit hun lijf zingen onder begeleiding van de San Francisciop Symphony Orchestra en een imposant koor dat in de Griekse traditie commentaar verschaft.

 

We weten nu al dat de barokke filmversie van Tim Burton die begin 2008 in de Belgische zalen komt, de absolute tegenpool zal zijn van deze sobere, met een Emmy bekroonde uitvoering (in de categorie “Outstanding Classical Music-Dance Program”), die integraal te bewonderen valt op YouTube.

 

Wil je de filmpjes bewaren op je PC of overbrengen naar MP3? De URL op You Tube vind je door te klikken op ‘Deel x’ onder de filmpjes;  voor de conversie naar MP3 ga je naar http://vixy.net.

  

Deel 1

 

Deel 2

 

Deel 3

 

Deel 4

 

Deel 5

 

Deel 6

 

Deel 7

 

Deel 8

 

Deel 9

 

Deel 10

 

Deel 11

 

Deel 12

 

Deel 13

 

Deel 14

 

Deel 15

 

Deel 16/epiloog

19-07-07

Sweeney Todd op YouTube (1)

Leve YouTube! Je kunt er grote stukken van Sweeney Todd downloaden, zowel van de versie met George Hearn en Angela Lansbury (1982), de concertuitvoering met George Hearn en Patti Lupone (2001) als van de revival met Michael Cerveris en Patti Lupone (2005).

 

Voor conversie naar MP3 ga je naar vixy.

 

In afwachting tot de bespreking (en om je niet te doen zoeken op YouTube): hier zijn een reeks fragmenten van de versie met George Hearn en Angela Lansbury van 1982.

 

 

deel 1

 

deel 2

 

deel 3

 

deel 4

 

deel 5

30-06-07

Bernadette, elle est très chouette

'Sooner or Later' uit Dick Tracey

 

Laten we het even hebben over die andere grande dame van Broadway: Bernadette Peters (Queens New York, 28 februari 1948). Die veelzijdige actrice is ook bij het grote publiek bekend dankzij talrijke optredens in film en tv-series, maar verdiende haar sporen toch vooral als onvergetelijke performer op Broadway.

 

La Peters werd geboren uit een Amerikaans-Italiaanse familie als Bernadette Lazzara. Haar tv-carrière begon al op driejarige leeftijd in Juvenile Jury. Uit angst voor stereotype casting kreeg ze op 9-jarige leeftijd de artiestennaam Bernadette Peters mee. Op haar tiende stond ze voor het eerst op de planken in New York in The Most Happy Fella (1959). Ze debuteerde op Broadway in 1967, in Johny No-Trump. Het jaar daarop won ze haar eerste prijs, de Theatre World Award, voor haar rol in George M! (met Joel ‘Cabaret’ Grey).

 

uit 'Sunday in the Park with George' 

 

In de vroege jaren 70 verhuisde ze naar Los Angeles om zich te focussen op haar film- en tv-carrière. Zo was ze onder andere te zien in een rolletje in All in the Family, waarin ze Mike ‘Meatball’ (Bob Reiner) probeert te versieren. Maar in de jaren 80 keert ze terug naar het theater in New York, waar ze furore maakt in enkele Sondheim musicals.

Door haar optredens in Sunday in the Park with George en Into the Woods is Bernadette onlosmakelijk verbonden met Stephen Sondheim, die niets dan lof heeft voor haar prestaties. “Ze zingt en acteert tezelfdertijd, wat je van niet veel anderen kunt zeggen,” aldus Sondheim. Maar ook Bernadette steekt haar bewondering voor de grootmeester van de hedendaagse musical niet onder stoelen of banken. Zo noemde ze haar onewomanshow die ze ten beste gaf in Carnegie Hall (2005) Sondheim, etc, etc. Andere sterrollen vielen haar te beurt in ondermeer Song and Dance van Andrew Lloyd Webber (waaruit het kippenvellennummer “Unexpected Song”) en Annie Get your Gun van Irvin Berlin.

 

Fragmenten uit 'Annie Get Your Gun'

 

Haar band met Sondheim haalde ze ook later nog aan, eerst in 1995 in een benefietconcert van Anyone Can Wistle, vervolgens in 2003 in de revival van Gypsy en tenslotte in 2006 in een lezing van de Sondheim-Weidman musical Bounce.

 

Bernadette Peters werd zeven keer genomineerd voor een Tony Award, en won er twee (voor Emma in Song and Dance en voor Annie Oakley in de 1999-revival van Annie Get Your Gun).

 

Verder trad ze op in 22 films, waaronder The Jerk (1979) en Pennies From Heaven (1981). Op tv was ze ondermeer te zien in Ally McBeal, The Muppet Show, Boston Legal, Will & Grace, Law and Order, enz.

 

Greens, Greens uit Into the Woods (beter bekend als The Witch's Rap)

22-06-07

Doek valt over Company

 

Triestig nieuws. Op 1 juli valt het doek over Company, de baanbrekende musical van Stephen Sondheim uit 1970. In navolging van de revival van Sweeney Todd, nemen ook in deze uitvoering de acteurs het orkest voor hun rekening.  Company opende op 29 november in het Ethel Barrymore Theater op 47th Street en ging aan de haal met de Tony Award voor de beste revival. Op Stephen Sondheim en Company kom ik later uitgebreid terug. Maar hierbij al vast enkele voorproefjes: de meester zelf over zijn legendarische musical, en Raul Esperanza met het slotnummer “Being Alive”, gezongen tijdens de uitreiking van de Tony Awards. Esperanza was genomineerd, maar de Tony ging naar David Hyde Pierce (bij ons beter bekend als Niles Crane, de broer van Frasier) voor zijn rol in "Curtains".   

 

23:42 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: raul esperanza, stephen sondheim, company, 016, 022 |  Facebook |

13-06-07

Patti LuPone: Madame Claxon van Broadway

Patti's vertolking van Sondheims "Being Alive" uit Company

Naast Bernadette Peters is Patti Lupone voor mij een van de grootste Broadway diva’s van de laatste vijfentwintig jaar (ook al is ze maar een miezerige 1,57m lang). Geboren op 21 april 1949 in Northport Long Island, vlakbij New York, werd ze genoemd naar haar betovergrootmoeder, de negentiende-eeuwse operazangeres Adelina Patti. Zingen heeft ze dus met de papfles mee.

In de jaren 60 vormde ze samen met haar tweelingbroers The Lupone Trio, maar ze leerde haar stiel vooral in de eerste helft van de jaren 70 in The Acting Company, opgericht door John Houseman. In 1973 debuteerde ze op Broadway als Irina in The Three Sisters, een rol die ze hernam in de revival van 1975. Sindsdien was ze niet meer van de planken weg te slaan, met rollen in The Beggar’s Opera (1973), Measure for Measure (1973), Scapin (1973), Next Time I’ll Sing to You (1974), The Robber Bridegroom (1975) Edward II (1975), waarin ze Prins Edward vertolkte, The Time of Your Life (1975), The Water Engine (1978) en Working (1978).

Ondertussen zorgde haar indrukwekkende keelgat en dito stembanden ervoor dat ze de rol van Evita veroverde in de gelijknamige musical van Andrew Lloyd Webber, een vertolking die haar internationale faam, een Tony en het begin van een film- en tv-carrière opleverde.

Op Broadway bleef Patti verder brokken maken, ondermeer als Nancy in Oliver! (1984), als Reno Sweeney in Anything Goes waarvoor ze opnieuw een Tony nominatie in de wacht sleepte (1987-1989), als host in Company (1993), in haar eigen show Patti Lupone on Broadway (1995), als vervangster voor de rol van Maria Callas in Master Class (1995-1997), als Jolly in The Old Neighborhood (1997-1998), als Dotly Otley in Noises Off (2001-2002) en last not but least als Mrs. Lovett in de schitterende revival van Sweeney Todd (2005-2006), waarover binnenkort een recensie.

 

Patti LuPone samen met George Hearn in de concertuitvoering van Sweeney Todd (2001)

Ze maakte ook furore in de Londense West End, ondermeer als Fantine in Les Misérables . Voor haar werk in Les Miz en The Craddle Will Rock mocht ze in 1985 als eerste Amerikaanse de prestigieuze Olivier Award in ontvangst nemen.

Voor haar tv-werk kreeg Patti twee Emmy-nominaties, voor haar rol van Lady Bird in LBJ: The Early Years en voor die van Libby Thatcher in de hitserie Life Goes On. Daarin speelt ze de moeder van een zoon die lijdt aan Dow syndroom. Geen muzikale serie, maar La LuPone mocht wel de titelsong Ob-La-Di, Ob-La-Da inzingen. Ze dook ook op in populaire series als Frasier, Law & Order en Oz, en in films als Witness (1985) en Driving Miss Daisy (1989).

Andere successen oogstte ze in (o.a.) concertversies van Pal Joey, Passion, A Little Night Music, Candide en Sweeney Todd. Binnenkort (in juli 2007) staat ze in het NY City Center als Mama Rose in Gypsy... Enne... LuPone veracht microfoons en zingt dus meestal zonder. Niet dat ze er een nodig heeft.

 

 

Patti in revival van Anything Goes (Cole Porter). Let op de tekst en bedenk dat ze in 1934 geschreven is...

19:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, evita, patti lupone, 015, 022 |  Facebook |

21-05-07

I’m still here

 

 

I’m still here In het bovenstaande Youtube filmpje geeft Yvonne De Carlo wat meer uitleg over “I’m still here” uit de Sondheim musical Follies, een geliefkoosd nummer van heel wat actrices en zangeressen die kunnen terugblikken op een rijk gevuld leven: Nancy Walker, Carol Burnett, Shirley MacLaine, Ann Miller, Eartha Kitt, Elaine Stritch… Een ijzersterk nummer voor straffe dames. Dat De Carlo het even moeilijk heeft met de tekst, is niet te verwonderen. Het zijn lyrics om u tegen te zeggen. Maar naarmate de jaren verstrijken, worden de referenties die Sondheim gebruikt voor het grote publiek steeds moeilijker verstaanbaar. Hier volgt de volledige tekst met uitleg waar (eventueel) nodig.  Good times and bum times,
I've seen them all and, my dear,
I'm still here.

Plush velvet sometimes,
Sometimes just pretzels (1) and beer,
But I'm here.
 (1): Pretzel = zoute krakeling               I've stuffed the dailies (2)In my shoesStrummed ukeleles (3)
(2) Dailies: slaat op dagbladen die gebruikt worden ter vervanging van de zolen in versleten schoenen.
 (3) Ukuleles: Ukelele is een tokkelinstrument uit Hawaï dat in de jaren 20 een echte rage werd in de VS. Sung the bluesSeen all my dreams disappearBut I'm here I've slept in shanties,
Guest of the W.P.A (4).,
But I'm here.
 (4) W.P.A.: Work Projects Administration (1935–1943). Een Amerikaans overheidsagentschap tijdens de New Deal dat een uitgebreid programma van openbare werken ondernam om de werkloosheid te lijf te gaan.
Danced in my scanties,
Three bucks a night was the pay,
But I'm here.

I've stood on bread lines
With the best,
Watched while the headlines
Did the rest.
 In the Depression was I depressed?
Nowhere near.
I met a big financier
And I'm here.

I've been through Gandhi (5),
Windsor and Wally's affair (6),
And I'm here.
 (5) Gandhi: Indiaas onafhankelijkheidsstrijder die op zich een niet gewelddadige manier verzette tegen de Britse overheersing. Zijn beweging leidde tot de terugtrekking van de Britten uit India in 1947. (6) Windsor and Wally’s affair: Refereert naar wat bij ons beter bekend staat als de Simpson-affaire, de verhouding tussen Koning Edward VIII, staatshoofd van Groot-Brittannië in 1936, en Wallis Warfield Simpson, een Amerikaanse gescheiden vrouw. Edward deed troonsafstand om met haar te kunnen trouwen.
Amos 'n' Andy (7),
Mah-jongg and platinum hair (8),
And I'm here.

(7) Amos ‘n Andy: Een populair programma over het komische leven van twee zwarte mannen. Aanvankelijk een radioshow die startte in 1929 met blanke acteurs, opgevolgd in 1949 door een tv-show met zwarte spelers. In 1965 verdween de serie van het scherm vanwege de stereotypering van zwarten.
 (8) Mahjongg: Een Chinees tegelspel dat zeer populair werd in de Amerikaanse voorsteden in de jaren 20. I got through Abie's
Irish Rose (9),
Five Dionne babies (10),
Major Bowes (11),
 (9) Abie’s Irish Rose: Een toneelstuk dat opende in 1922 en het 2.532 voorstellingen uithield, tot dan een ongehoord record.
(10) Five Dionne Babies: In 1934 haalde het echtpaar Dionne alle krantenkoppen met een vijfling.

(11) Major Bowes: Was de producer en presentator van een populair radioprogramma.

Had heebie-jeebies (12)
For Beebe's
Bathysphere (13).

(12) Heebie-Jeebies: is de naam van een melodie, maar wordt ook gebruikt om een gevoelen van neerslachtigheid of angst te beschrijven.
           
(13) Beebe’s Bathysphere: William Beebe was de uitvinder van de Bathysphere, een sferische diepzeeduikboot die vooral wordt gebruikt om het leven onderwater te bestuderen.
 I lived through Shirley Temple (14)
And I'm here.
 (14) Shirley Temple: Razend populair kindersterretje gedurende de grote depressie. Oorspronkelijke tekst had het over de in Europa minder bekende Brenda Frazier.
I've gotten through Herbert and J. Edgar Hoover (15 & 16),
Gee, that was fun and a half.
When you've been through Herbert and J. Edgar Hoover,
Anything else is a laugh.
 (15) Herbert (Hoover): President van de Verenigde Staten van 1928 to 1934. Hij kreeg de schuld van de Grote Depressie in de schoenen geschoven.  (16) J. Edgar Hoover: stond aan het hoofd van de FBI van 1921 tot aan zijn dood in 1972. Bekend voor onder meer zijn strijd tegen gangsterbendes tijdens de drooglegging en zijn anticommunistische campagne na WOII die aanleiding gaf tot de zwarte lijst en de heksenjacht van McCarthy. Na zijn dood kwamen bewijsstukken naar boven dat hij vrouwenkleren droeg en waarschijnlijk homoseksueel was.
I've been through Reno (17)
I've been through Beverly Hills,
And I'm here.
 (17) Reno: Na Las Vegas de belangrijkste gokstad in Nevada. Maar daar waar Vegas bekend staat voor zijn snelle en gemakkelijke huwelijken, heeft Reno zijn faam te danken aan dito echtscheidingen.
Reefers and vino (18),
Rest cures, religion and pills,
And I'm here
 (18) Reefers and Vino: Reefers zijn marihuanasigaretten, vino is natuurlijk wijn.
Been called a pinko
Commie tool (19),
Got through it stinko
By my pool.

(19) Pinko Commie tool: (pinko slaat op communistische propaganda) Referentie naar de heksenjacht tegen communisten van begin jaren 50, ingezet door senator Joseph McCarthy.
 I should have gone to an acting school.
That seems clear,
Still, someone said, "She's sincere,"
So I'm here.

Black sable one day.
Next day it goes into hock (20),
But I'm here.
 (20) hock: verkocht aan een pandjesbaas voor cash. Top billing Monday (21),
Tuesday you're touring in stock (22),
But I'm here.
 (21) Top billing: De eerste naam die vermeld wordt in de eindgeneriek van een show. De ster.  (22) stock: hier wordt bedoeld een theater buiten New York City.
First you're another
Sloe-eyed vamp,
Then someone's mother,
Then you're camp.

Then you career from career
To career.
I'm almost through my memoirs.
And I'm here.

I've gotten through "Hey, lady, aren't you whoozis?
Wow! What a looker you were."
Or, better yet, "Sorry, I thought you were whoozis.
Whatever happened to her?"

Good times and bum times,
I've seen 'em all and, my dear,
I'm still here.

Flush velvet sometimes,
Sometimes just pretzels and beer,
But I'm here.

I've run the gamut.
A to Z.
Three cheers and dammit,
C'est la vie.

I got through all of last year
And I'm here.
Lord knows, at least I was there,
And I'm here!
Look who's here!
I'm still here!

Versie van Shirley MacLaine uit de film 'Postcards from the Edge' met Meryl Streep. Er schiet wel niet veel meer over van de oorspronkelijke tekst...

 

Een fel ingekorte versie van Polly Bergen tijdens de uitreiking van de Tony's:

 

15:20 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 013, i m still here, yvonne de carlo, broadway, sondheim, 022 |  Facebook |

20-05-07

Bea en Angela: (g)een verrassend duo

 

De meesten onder ons kennen Angela Lansbury als de vrouwelijke detectiveschrijfster Jessica Fletcher uit Murder, She Wrote. Of de zingende theepot Mrs. Potts van de Disney tekenfilm Beauty and the Beast. Beatrice of kortweg Bea Arthur is dan weer bekend als de kranige Dorothy (een lievere benaming dan manwijf) uit de populaire tv-serie ‘The Golden Girls’, of als Maude uit de gelijknamige spin-off van de legendarische serie All in the Family.

 

Minder bekend is dat beide dames veteranen zijn op Broadway. Angela Lansbury is recordhoudster van 4 Tony Awards voor beste actrice: in Mame (1966), Dear World (1969), Gypsy (1975) en Sweeney Todd (1979). Bea Arthur stond samen met Angela op de planken in Mame en ook zij werd voor haar vertolking beloond met een Tony. Beide actrices deden hun nummertje “Bosom Buddies” nog eens over op de uitreiking van de Tony Awards.  

 

 

14:29 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mame, bea arthur, angela lansbury, tony awards, broadway, 012, 022 |  Facebook |

18-05-07

Onterecht onbekend (1): Dorothy Loudon

 

 

Dorothy Loudon (1933-2003) is net als zoveel Amerikaanse theatersterren zo goed als onbekend in Europa. Maar ze oogstte heel wat succes op Broadway, ondermeer als Miss Hannigan in de musical Annie, waarvoor ze in 1977 de Tony won voor beste actrice en als Dotty Otley in de komedie Noises Off. Carol Burnett ging echter met beide rollen lopen in de gelijknamige films.

 

Wel speelde Dorothy Loudon een aantal gastrolletjes in tv-series zoals Murder, She Wrote en Magnum P.I. en was ze te zien in twee speelfilms: als Serean Dowes in Midnight in the Garden of Good and Evil, en als Sonya Appolinar in Garbo Talks. In 1979 nam ze de rol van Mrs. Lovett over van Angela Lansbury in mijn favoriete musical Sweeney Todd van Stephen Sondheim. Ze is ook bekend voor haar versie van Broadway Baby uit Follies, eveneens van Sondheim.

 

In het volgende fragment, gezongen tijdens een hulde aan Sondheim in Carnegie Hall in 1992, mengt ze op een verbluffende wijze twee Sondheim-evergreens: Loosing My Mind uit Follies en You Could Drive a Person Crazy uit Company. Het nummer komt traag op gang, maar als je volhoudt, wordt je beloond voor de moeite.