28-03-09

Priscilla, Queen of the Desert

valpnow_com_1_priscilla

In het Londens Palace Theater heeft Spamalot een waardige opvolger gevonden in Priscilla, Queen of the Desert, een geslaagde overdracht naar de planken van de gelijknamige film uit 1994. Toch een paar minpuntjes. In het begin laat hoofdrolspeler Jason Donovan het ergste vrezen met een totaal ongeloofwaardige dragqueenact. Hij lijkt meer een vrouw die een slechte imitatie ten beste geeft van een macho dan een homo die een karikatuur neerpoot van een vrouw. Maar laat dat misschien een schoonheidsfoutje zijn dat er uitgepolijst wordt naarmate het stuk langer op het affiche zal staan. Het was immers pas de tweede vertoning die ik meemaakte.

priscilla2

Twee: de musical mist originele nummers. Priscilla zit boordevol knalhits, waarvan velen gejat uit de film, maar een paar eigen songs hadden er misschien extra karakter aan gegeven. Positief is wel dat de nummers live worden gezongen door drie heerlijke back singers, nagelipt door de dragqueens. Gelukkig geen playback zoals in Into the Hoods, een hiphopadaptatie van Sondheims briljante ‘Into The Woods’ die inmiddels is afgevoerd. Of hoe je een meesterwerk vermassacreert (maar dat is een ander verhaal).
 
Wat de hoofdrolspelers betreft, verdient vooral Tony Sheldon een speciale vermelding. Hij steelt ongetwijfeld de show als de oudere transseksueel Bernadette (Ralph!) en doet de krachtige vertolking van Terence Stamp in de film vergeten. Jason Donovan die ooit schitterde in Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (de revival loopt nu al meer dan twee jaar op de West End en is ook zeer de moeite waard), herpakt zich gelukkig na het desastreuze beginnummer Never Been To Me, maar laat toch geen diepe indruk na. Oliver Thornton is dan weer ergerlijk als Felecia, maar dat zal wel de bedoeling zijn. Geef mij echter Guy Pearce.

priscilla-queen-of-the-desert_014773_1_MainPicture

Priscilla is geen meesterwerk, verre van. Wel uitzinnig, superoverdreven, spetterend, soms heerlijk wansmakelijk, totaal over the the top…  en ontzettend grappig. Pure entertainment en een absolute aanrader voor iedereen die gewoon eens een leuke avond wil zonder zijn kop te breken. Niet aan te raden voor cultuurpuristen, verstokte zuurpruimen en pausgezinden. Maar voor iedereen die eens uit de bol wil gaan is deze musical pure gelukzaligheid die enkele uren blijft nazinderen.

De critici lusten er misschien geen pap van, aan het einde veerde de zaal wel recht. Zelfs ik begon mee te klappen in cadans en dat was waarschijnlijk de eerste keer in 52  jaar.  Kortom, ik heb ervan genoten. Maar toen ik daags nadien Sunset Boulevard zag, waren Miszi, Felecia en Bernadette gewist uit mijn geheugen. Norma Desmond blijft echter nazinderen.

17:40 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: priscilla, queen of the desert |  Facebook |

20-12-07

Verfilming Sweeney Todd op komst… Sidder en beef…

sweeneybook

Ik ben er nog altijd niet uit of ik de bioscoopversie van Sweeney Todd, The Demon Barber of Fleet Street moet verwelkomen of vrezen. En dan heb ik het niet over het hoge grand guignol-gehalte van het verhaal (barbier snijdt kelen van klanten over, buurvrouw doet de lijken verdwijnen via verwerking in vleespasteien).

De verfilming van de meest opera-achtige musical van meester Stephen Sondheim lag gelukkig in de kundige handen van Tim Burton. Maar of Johnny Depp (Sweeney Todd) en Helena Bonham Carter (Mrs. Lovett) over voldoende vocale kwaliteiten beschikken om de aartsmoeilijke score meester te kunnen, valt toch te betwijfelen. Als je vertrouwd bent met de zangprestaties van George Hearn, Angela Lansburry, Michael Cerveris en Patti Lupone, zal de film wel even wennen zijn.

De soundtrack ligt sinds maandag 17 december op de toonbanken in Groot-Brittannië, en steekt sinds vandaag 19 december dankzij Amazon in mijn cd-speler. Maar ik heb de moed nog niet bijeengeraapt om te luisteren, ook al is de verrassing na het bekijken van het volgende YouTube-filmpje er inmiddels af…

Tim Burton is al vast genomineerd voor beste regisseur in de Golden Globes 2008, Johnny Depp voor beste acteur en Helena Bonham Carter voor beste actrice. Burton ging al lopen met de NRB Award (National Board of Review, USA) voor beste regie. Dat belooft voor de Oscars! In elk geval moeten we hier volgens de IMDB nog tot 27 februari wachten op de première.

Hier al vast de trailer...

 

00:11 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, johnny depp, tim burton, 026 |  Facebook |

08-05-07

Spring Awakening: fris en energiek, maar...

“Grensverleggend” (New York Post), “Broadway zal nooit meer hetzelfde zijn” (New York Times), “De beste nieuwe musical in een generatie” (New York Observer), “Een vitale sprong voorwaarts voor de Amerikaanse musical” (Time Out)… geef toe, een dergelijke musical kan je moeilijk links laten liggen. Het probleem met hooggespannen verwachtingen is de inlossing ervan. En op dat vlak springt Spring Awakening te kort.

 

Spring1600

 

 
Als je de uittreksels van de kritieken aan een theater moet geloven, dan is elke musical op Broadway de beste in de stad. Het probleem met die koppen is dat ze uit hun verband zijn gerukt. Andere krantenstukken typeren het stuk ook als “onevenwichtig”, “dramatisch zwak” en “desoriënterend”, maar die halen uiteraard de affiche niet. Eerste les: kijk verder dan de slagzinnen. Tweede les: lees eerst het verhaal om te weten waarover het stuk precies gaat, want op het toneel is verwarring troef.

 

Het verhaal

 

Spring Awakening is gebaseerd op het Duitse toneelstuk Frühlings Erwarchen, geschreven door Frank Wedekind in 1891. Het verhaal draait om de seksuele ontwaking van een groep tieners die zowel thuis als op school gebukt gaan onder een streng Lutheraans regime. Met masturbatie, homoseksualiteit, verkrachting en incest op het menu was het stuk zijn tijd ver vooruit, maar wat baanbrekend was in 1891, is dat al lang niet meer. Tenzij in het Amerika van George Bush misschien. In elk geval, de grenzen die Spring Awakening zogezegd doorbreekt (de seksuele thema’s en het kleine beetje naakt), werden veertig jaar geleden al een flink stuk verder overschreden in Hair.

 

spring3

 

Spring Awakening begint veelbelovend. Op het podium weerklinkt een prachtige ballade, Mama Who Bore Me, gezongen door de 20-jarige Lea Michelle. De mooie Wendla verkent de mysteries van haar lichaam en vraagt zich af waar baby’s vandaan komen. Dat leidt tot een grappig bedoelde confrontatie met haar moeder, die haar aanmaant een deftige jurk aan te trekken.

 

Volgende scène: schooljongens (twintigers die vijftienjarigen vertolken… voor mij werkt het niet, hoewel Spring Awakening op dat vlak toch beter scoort dan Blood Brothers) drammen op school Latijnse verzen af. Boven hun ritmisch gescandeer heft Melchior, vertolkt doorJonathan Groff, een lied aan dat de overheersende moraal in twijfel trekt (All That’s Known). Hij snelt Moritz (John Gallagher Jr.) ter hulp, een knaap die zodanig geobsedeerd of getraumatiseerd is door seks dat hij zich niet kan concentreren in de les. De leraar grijpt in en geeft de jongens een pak rammel. De klas revolteert. Uit de kelen weerklinkt The Bitch of Living. 

 

Wat later ontmoeten Melchior en Wendla elkaar in het bos en er ontluikt iets moois tussen die twee (Spring Awakening). Inmiddels gaat het met Moritz van kwaad naar erger. Uiteindelijk pleegt hij zelfmoord. Het schoolhoofd geeft Melchior de schuld en gooit hem buiten. Maar ondertussen is Wendla na een obscene vrijpartij op scène zwanger geraakt. Er staan het jonge koppel harde tijden te wachten.

 

spring_awakening

 

Zijdelings krijgen we ook nog het verhaal van de seksueel misbruikte Ilse (Lauren Pritchard) en het homokoppel avant la lettre Hanschen (Jonathan B. Wright) en Ernst (Gideon Glick). Nu, de langdurige masturbatiescène van Hanschen wist de overjarige zaal toch meer dan vijf minuten in een genante stilte te hullen.   

 

Gemengde gevoelens

 

Spring Awakening heeft de plaats (Duitsland) en de tijd (1891) van het originele stuk behouden, maar overgoten met eigentijdse, soms wilde rock-’n-rollmuziek en choreografie. Dat contrast zorgt voor een zeer originele toets, die voor mij althans niet echt werkt. Het vergt nu eenmaal meer dan een gemiddelde dosis verbeelding om een bende tafelspringende Amerikaanse jongeren met punkachtige kapsels die onder felgekleurde spotlights “My Junk”, “The Bitch of Living” en “Totally Fucked” uitschreeuwen in overmaatse microfoons te laten rijmen op het laatnegentiende-eeuwse Duitsland van Wilhelm II.

 

Alle volwassen rollen worden gespeeld door twee acteurs, die de ene keer angst en antipathie moeten inboezemen, maar zich dan weer bezondigen aan overacting en goedkope slapstick (die overdreven zenuwtik van Christine Estabrook: echt niet te harden).

 

sn_121106_spring3

Homokoppel avant la lettre?

 

Door dat heen en weer gespring in tijd en stijl kunnen de karakters ook niet echt overtuigen. Waar is de emotionele band met het publiek? Misschien was die er wel met de toeschouwers die op het toneel tussen de acteurs zaten. Maar echt meeleven met Moritz die uit het leven stapt... Sorry. Anderzijds kan Lauren Pritchard wel ontroeren als Ilse die net een abortus achter de rug heeft. Op muzikaal vlak is Spring Awakening best genietbaar, maar toch geen hoogvlieger. Een paar nummers zijn echt mooi, maar de meeste zijn alleen maar... gewoon.

 

Maar goed, Spring Awakening mag dan een aantal zwaktes vertonen, de musical is origineel genoeg om van begin tot einde te boeien. De jonge spelers zijn ongegeneerd en spelen de stukken van het dak. Ze laten echt wel een frisse wind waaien door de soms stoffige zalen van Broadway. Dat ze niet echt overtuigen, ligt dus niet aan een gebrek aan talent, maar wel aan een onevenwichtig concept.

 

filmpjes:

 

2

 

 

222

Spring Awakening

Eugene O’Neill Theatre

Muziek: Duncan Sheik

Teksten: Steven Sater

12:30 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 009, spring awakening, broadway, new york |  Facebook |

02-05-07

Give my Regards to Old Broadway

Wie mijn Amerikablog af en toe volgt, heeft het misschien al gelezen: bejaarden veroveren Broadway. In menige zaal beukt de gemiddelde leeftijd van het publiek tegen de zestig. In de nieuwe Broadway hit Spring Awakening lijkt het er wel op dat de piepjonge acteurs na twee uur seksuele escapades op het podium neerbuigen voor geriatrische patiënten die proberen recht te klauteren in een staande ovatie. Spring Awakening op toneel tegen Winter Going to Sleep in de zaal. Nu ja, een ticket voor een Broadwayshow is al opgelopen tot 111,50 dollar. Wie kan dat betalen?
 
SH100986

Times Square

 

Maar ook op het toneel zijn de oudjes niet van het podium te slaan. Neem nu 45Th Street, een straat met een viertal Broadway theaters. In het Music Box Theater loopt vanaf 6 mei ‘Deuce’ met de 81-jarige Angela Lansbury en de 79-jarige Marian Seldes. Bijna vlak tegenover staat in het Booth Theater de 70-jarige Vanessa Redgrave alleen op de planken in ‘The Year of Magical Thinking’. Steek Broadway (de straat) over en je komt aan het Lyceum Theater waar de 78-jarige Christopher Kapitein Von Trapp Plummer samen met Brian Dennehy, een snaak van 69, de hoofdrol vertolkt in ‘Inherit The Wind’. Maar ook in musicals laten de bejaarden zich niet onbetuigd, zoals de 75-jarige Mary Louise Wilson die schittert in ‘Grey Gardens’.

 

SH101021

Grey Gardens

 

Nu ja, in Amerika is het niet zo ongewoon dat mensen tot op zeer hoge leeftijd blijven werken. Ze komen nu eenmaal niet rond met hun pensioen. Uiteraard geldt dat laatste niet voor Broadway sterren. Sommige levende legendes takelen op scène af tot ze doodvallen. Een nieuwe trend bij de oude generatie is een show waarin ze terugblikken op hun carrière: Chita Rivera (1933) danste zich bijna te pletter in ‘Chita Rivera, A Dancer’s Life’ (van 23 november 2005 tot 19 februari 2006). Begin 2002 triomfeerde de toen 80-jarige Golden Girl Beatrice Arthur in ‘Bea Arthur on Broadway’ in het Booth Theater. In hetzelfde jaar gaf Elaine Stritch, toen 77, een onvergetelijke show in het Neil Simon Theater: ‘Elaine Stritch at Liberty’.

 

elaine-stritch

Elaine Stritch at Liberty

 

Jammer genoeg heb ik al die shows gemist. Wie ik wel live heb meegemaakt, is Shirley Jones (1934), de moeder van de Partridge Family. In de jaren 50 en 60 oogstte ze wereldroem als Laurey Williams in Oklahoma! (1955), Julie Jordon in Carousel (1956) en Marian Paroo in The Music Man. In 2004 kroop ze enkele maanden in de huid van Dorothy Brock in de zoveelste revival van 42nd Street. Hoewel ik door het dak ging haar live te mogen aanschouwen, vond ik haar vertolking op het randje van het genante. Ze was gewoon te oud voor de rol. Bovendien was de tijd ook niet vriendelijk geweest voor haar eens zo glasheldere sopraanstem. Ze klonk als Bianca Castafiore die per vergissing in een musical was gesukkeld.

 

SH101036

Benieuwd wat het jonge grut van Spelling Bee er later van zal maken

 

Andere oude krakers die ik in levende lijve heb mogen bewonderen zijn Tom Bosley (1927) als Herr Schultz in Cabaret (2004), Mickey Rooney (1920!) als tovenaar en Eartha Kitt (1927) als ‘The Wicked Witch of the West” in The Wizard of Oz (maar dat was wel in San Francisco in 1998). Nog actief of tot vrij recent nog actief zijn Joel Grey (1932), Key Ballard (1926), Carol Burnett (1933), Barbara Cook (1927), Charles Durning (1923), Betty Garret (1919!), Ben Gazzara (1930), Robert Goulet (1933), Julie Harris (1925), Rosemary Harris (1927), Celeste Holm (1917, maar alleen nog actief in film), Eli Wallach (1915, idem). Film en theater houden een mens blijkbaar jong.

 

SH100995

Angela Lansbury terug op Broadway

 

Helaas is de oude generatie die triomfeerde tijdens de gouden jaren van Broadway (jaren 30 tot 60) toch langzaam maar zeker aan het uitsterven: Betty Comden (1915-2006), Hume Cronyn (1911-2003), Phil Ford 1919-2005), Uta Hagen (1919-2004), Kim Hunter (1922-2002), Ann Miller (1923-2004), Fayard Nicholas (1914-2006), Jerry Orbach (1935-2004), John Raitt (1917-2005), Vincent Sherman (1906-2006), Kim Stanley (1925-2001), Maureen Stapleton (1925-2006), Gwen Verdon (1925-2000), Fay Wray (1907-2004). Gelukkig zijn er nog sterren als Bernadette Peeters of Patty LuPone die de fakkel hoog houden, maar ook die dames naderen de kaap van de 60. Toch benieuwd of er onder het jonge grut van Spring Awakening of The 25th Annual Putnam County Spelling Bee toekomstige Broadway legendes zitten…

 

SH101026

Spring Awakening: weer bloot op het toneel...

 

 

 

 

21:08 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 008, spring awakening, broadway, new york, times square, amerika |  Facebook |

03-04-07

Broadway Boven

Kent u het verschil tussen een Amerikaan en een potje yoghurt? Een potje yoghurt heeft cultuur! Ik heb dat altijd een geestige mop gevonden, maar de waarheid is wel dat de Amerikaanse cultuur de wereld domineert. Niet alleen op gebied van film, muziek, tv en tot op zekere hoogte zelfs litteratuur, maar ook in de bredere zin: hoe we leven en denken. Ten goede en ten kwade. Ook al beseffen we dat vaak niet.

 

Ik ben zeker geen verdediger van de “American Way of Life”, en haat ronduit de Amerikaanse buitenlandse én binnenlandse politiek. De Amerikanen verdienen beter. De rest van de wereld ook. Maar toch houd ik van het land, en ja, ook van zijn cultuur. Van Amerikaanse schilders, regisseurs, componisten… De meesten hebben trouwens Europese wortels.

 

Jazz en de Amerikaanse musical zijn zowat de enige muziekgenres die in de VS werden uitgevonden. Beide bekoren mij. Maar van kindsbeen af was ik verzot op musicals. “The King and I” was een van de weinige musicals in de platencollectie van mijn ouders. Als zesjarige pagadder danste ik als een dolleman de tafel rond op de maat van “Shall we Dance.”

 

king_and_i(shall_we_dance)

 

Veertig jaar later zat ik voor het eerst in een theater op Broadway te gapen naar Chicago. Sindsdien ben ik er elk jaar teruggekeerd om een paar musicals mee te pikken. En te genieten van New York, dat is uitgegroeid tot mijn lievelingsstad.

 

Het is mijn bedoeling om dat enthousiasme over te brengen. De kapstok is ineengeflanst om u een voorproefje te geven van wat komen zal: Broadway vandaag, maar ook van gisteren.

 

07:53 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: verantwoording, the king and i, 001, new york, amerika |  Facebook |