15-08-09

Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat

 

De revival van "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat" in de West End was een schot in de roos. Zoals wel vaker gebeurt de laatste tijd, zal het succes in Londen ongetwijfeld een staartje krijgen in New York. Broadway doet het niet slecht de laatste tijd. Lang geleden dat nog zoveel nieuwe shows openden. Drijft de crisis de mensen weer het theater binnen? Of is het de goedkope dollar die meer dan ooit toeristen lokt naar de Big Apple? Alleen blijft het succes vaak een beetje uit, zoals onlangs het geval met '9 to 5', gebaseerd op het Dolly Parton-vehikel van de 80-ies dat na amper vier maand werd afgevoerd.

Populaire films (Shrek The Musical, Legally Blonde, Billy Elliot en natuurlijk de Disneys) krijgen steeds vaker een muzikale versie op de planken. Idem voor de revivals (Hair, West Side Story, South Pacific en gelukkig veel van Sondheim). Nieuw talent krijgt daardoor steeds minder kans in de grote zalen. Investeerders houden nu eenmaal niet van risico's.

Terug naar Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, een soort prequel op Jesus Christ Superstar werd geschreven door Andrew Lloyd Webber in 1968.  Een van de meest opgevoerde musicals door collegestudenten in Utah, Mekka van de Mormonen. Voor het verhaal gingen Andrew Lloyd Webber en Tim Rice hun mosterd immers halen in het Oude Testament. Maar Joseph is tevens een van de meest onbedoelde (hoewel…) gay shows ooit. Je moet het zien om het te geloven...

Joseph is de tweede jongste van een nest van twaalf jongens en de oogappel van zijn pa, die hem een regenboogjasje schenkt (wist hij veel). Joseph is ik weet niet hoe tevreden en zingt ‘tralalala o wat ben ik toch blij met mijn veelkleurig jasje, ik lijk wel een levend kunstwerk!’. Zijn broers zijn echter doodjaloers en verkopen hem als slaaf aan voorbijtrekkende kooplui. Hij belandt bij Potiphar, een Egyptische miljonair en zijn nymfomane vrouw.

Vanaf dat moment huppelt Joseph voor de rest van het stuk alleen gekleed in een lendendoekje rond. Madam Potiphar sleurt hem in haar ledikant (eeeek), hij verzet zich heftig, maar wordt toch betrapt door haar man die hem in de cel gooit. Enfin, na veel vijven en zessen wordt hij de nummer twee van Egypte en verzoent zich met zijn familie.

Het stuk (in beide betekenissen) eindigt in een veelkleurig spektakel waarbij Lee in zijn veelkleurige jas boven het podium rijst, met achter hem een regenboogsleep die bijna zo groot is als de vlag van Roze zaterdag. Liefhebbers van kitsch, humor en toffee muziek zullen er zeker aan hun trekken komen. Waarop wachten jullie, Broadway sharks?

En hier: enkele versies. Kies maar uit welke je de leukste vindt...

 LEE MEAD

JASON DONOVAN

DONNY OSMOND

ALLE DRIE

De commentaren zijn gesloten.