28-03-09

Priscilla, Queen of the Desert

valpnow_com_1_priscilla

In het Londens Palace Theater heeft Spamalot een waardige opvolger gevonden in Priscilla, Queen of the Desert, een geslaagde overdracht naar de planken van de gelijknamige film uit 1994. Toch een paar minpuntjes. In het begin laat hoofdrolspeler Jason Donovan het ergste vrezen met een totaal ongeloofwaardige dragqueenact. Hij lijkt meer een vrouw die een slechte imitatie ten beste geeft van een macho dan een homo die een karikatuur neerpoot van een vrouw. Maar laat dat misschien een schoonheidsfoutje zijn dat er uitgepolijst wordt naarmate het stuk langer op het affiche zal staan. Het was immers pas de tweede vertoning die ik meemaakte.

priscilla2

Twee: de musical mist originele nummers. Priscilla zit boordevol knalhits, waarvan velen gejat uit de film, maar een paar eigen songs hadden er misschien extra karakter aan gegeven. Positief is wel dat de nummers live worden gezongen door drie heerlijke back singers, nagelipt door de dragqueens. Gelukkig geen playback zoals in Into the Hoods, een hiphopadaptatie van Sondheims briljante ‘Into The Woods’ die inmiddels is afgevoerd. Of hoe je een meesterwerk vermassacreert (maar dat is een ander verhaal).
 
Wat de hoofdrolspelers betreft, verdient vooral Tony Sheldon een speciale vermelding. Hij steelt ongetwijfeld de show als de oudere transseksueel Bernadette (Ralph!) en doet de krachtige vertolking van Terence Stamp in de film vergeten. Jason Donovan die ooit schitterde in Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (de revival loopt nu al meer dan twee jaar op de West End en is ook zeer de moeite waard), herpakt zich gelukkig na het desastreuze beginnummer Never Been To Me, maar laat toch geen diepe indruk na. Oliver Thornton is dan weer ergerlijk als Felecia, maar dat zal wel de bedoeling zijn. Geef mij echter Guy Pearce.

priscilla-queen-of-the-desert_014773_1_MainPicture

Priscilla is geen meesterwerk, verre van. Wel uitzinnig, superoverdreven, spetterend, soms heerlijk wansmakelijk, totaal over the the top…  en ontzettend grappig. Pure entertainment en een absolute aanrader voor iedereen die gewoon eens een leuke avond wil zonder zijn kop te breken. Niet aan te raden voor cultuurpuristen, verstokte zuurpruimen en pausgezinden. Maar voor iedereen die eens uit de bol wil gaan is deze musical pure gelukzaligheid die enkele uren blijft nazinderen.

De critici lusten er misschien geen pap van, aan het einde veerde de zaal wel recht. Zelfs ik begon mee te klappen in cadans en dat was waarschijnlijk de eerste keer in 52  jaar.  Kortom, ik heb ervan genoten. Maar toen ik daags nadien Sunset Boulevard zag, waren Miszi, Felecia en Bernadette gewist uit mijn geheugen. Norma Desmond blijft echter nazinderen.

17:40 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: priscilla, queen of the desert |  Facebook |