12-10-07

Billy Elliot komt naar Broadway

jr_nda_poulton_bates_corben_500
Colin Bates (midden)

Na een overweldigend succes in Londen opent Billy Elliot op 18 oktober 2008 in het Imperial Theatre op 45th Street in New York. Te vroeg om de cast bekend te maken, maar in elk geval zal de talentvolle Colin Bates (zie clip You Tube), die begin 2007 een van de Billy-rollen op zich nam in de West End, er niet bij zijn. Op een kinderster staat nu eenmaal een zeer korte houdbaarheidsdatum. En Colin was al 16 toen hij, nog steeds zonder baard in de keel, de balletminnende mijnwerkerszoon vertolkte op de Londense planken. Hij kreeg welgeteld twee maanden om zich de rol en het Geordie accent uit het noordoosten van Engeland eigen te maken, wat niet kwaad is voor een Amerikaanse kid van California.    

Billy Elliot is gebaseerd op de succesvolle film van Stephen Daldry die in 2001 drie Oscarnominaties in de wacht sleepte, zonder er echter eentje te winnen. De show die ik in februari 2007 in Londen bijwoonde, vond ik op alle vlakken superieur aan de film: emotioneler, aangrijpender, grappiger en vreemd genoeg zelfs politieker.

Hoewel Jamie Bell voor velen altijd de enige echte Billy Elliot zal blijven, gaf hij mij -in tegenstelling tot Colin Bates- nooit een krop in de keel. In de West-End productie stapte James Gaddas, de homodirecteur van de gevangenisserie Bad Girls, in de schoenen van de Billy’s vader, terwijl Sally Dexter, de lesbische D.S. Lawson uit A Touch of Frost, in de huid van danslerares Mrs.Wilkinson kroop (in de film vertolkt door Julie Waters).

billiot-elliot-musical-3bil

Elton John schreef een meer dan behoorlijke score, Lee Hall tekende voor het boek en de teksten. Mijn vraag is alleen hoe de New Yorkers Billy Elliot zullen ervaren. Het verhaal speelt zich immers af tegen de achtergrond van de Britse mijnwerkersstaking en je moet toch al minstens dik in de veertig zijn en/of een flinke dosis politieke en sociale geschiedenis achter de kiezen hebben om de plot, socialistische retoriek en referenties naar Arthur Scargill en andere syndicale en politieke figuren te kunnen volgen.

Maar ook als de politieke, radicale ondertoon volledig aan je voorbijgaat, kan je volop genieten van de het verhaal, de muziek en de choreografie. Tenzij je iets hebt tegen travestiescènes en homoreferenties waarin twaalfjarigen in tutu centraal staan. Ook op dat vlak ben ik benieuwd hoe een Amerikaans publiek zal reageren. Nu ja, New York is Amerika niet…   

 

17:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: billy elliot, colin bates, 024, 022 |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.