30-06-07

Bernadette, elle est très chouette

'Sooner or Later' uit Dick Tracey

 

Laten we het even hebben over die andere grande dame van Broadway: Bernadette Peters (Queens New York, 28 februari 1948). Die veelzijdige actrice is ook bij het grote publiek bekend dankzij talrijke optredens in film en tv-series, maar verdiende haar sporen toch vooral als onvergetelijke performer op Broadway.

 

La Peters werd geboren uit een Amerikaans-Italiaanse familie als Bernadette Lazzara. Haar tv-carrière begon al op driejarige leeftijd in Juvenile Jury. Uit angst voor stereotype casting kreeg ze op 9-jarige leeftijd de artiestennaam Bernadette Peters mee. Op haar tiende stond ze voor het eerst op de planken in New York in The Most Happy Fella (1959). Ze debuteerde op Broadway in 1967, in Johny No-Trump. Het jaar daarop won ze haar eerste prijs, de Theatre World Award, voor haar rol in George M! (met Joel ‘Cabaret’ Grey).

 

uit 'Sunday in the Park with George' 

 

In de vroege jaren 70 verhuisde ze naar Los Angeles om zich te focussen op haar film- en tv-carrière. Zo was ze onder andere te zien in een rolletje in All in the Family, waarin ze Mike ‘Meatball’ (Bob Reiner) probeert te versieren. Maar in de jaren 80 keert ze terug naar het theater in New York, waar ze furore maakt in enkele Sondheim musicals.

Door haar optredens in Sunday in the Park with George en Into the Woods is Bernadette onlosmakelijk verbonden met Stephen Sondheim, die niets dan lof heeft voor haar prestaties. “Ze zingt en acteert tezelfdertijd, wat je van niet veel anderen kunt zeggen,” aldus Sondheim. Maar ook Bernadette steekt haar bewondering voor de grootmeester van de hedendaagse musical niet onder stoelen of banken. Zo noemde ze haar onewomanshow die ze ten beste gaf in Carnegie Hall (2005) Sondheim, etc, etc. Andere sterrollen vielen haar te beurt in ondermeer Song and Dance van Andrew Lloyd Webber (waaruit het kippenvellennummer “Unexpected Song”) en Annie Get your Gun van Irvin Berlin.

 

Fragmenten uit 'Annie Get Your Gun'

 

Haar band met Sondheim haalde ze ook later nog aan, eerst in 1995 in een benefietconcert van Anyone Can Wistle, vervolgens in 2003 in de revival van Gypsy en tenslotte in 2006 in een lezing van de Sondheim-Weidman musical Bounce.

 

Bernadette Peters werd zeven keer genomineerd voor een Tony Award, en won er twee (voor Emma in Song and Dance en voor Annie Oakley in de 1999-revival van Annie Get Your Gun).

 

Verder trad ze op in 22 films, waaronder The Jerk (1979) en Pennies From Heaven (1981). Op tv was ze ondermeer te zien in Ally McBeal, The Muppet Show, Boston Legal, Will & Grace, Law and Order, enz.

 

Greens, Greens uit Into the Woods (beter bekend als The Witch's Rap)

22-06-07

Doek valt over Company

 

Triestig nieuws. Op 1 juli valt het doek over Company, de baanbrekende musical van Stephen Sondheim uit 1970. In navolging van de revival van Sweeney Todd, nemen ook in deze uitvoering de acteurs het orkest voor hun rekening.  Company opende op 29 november in het Ethel Barrymore Theater op 47th Street en ging aan de haal met de Tony Award voor de beste revival. Op Stephen Sondheim en Company kom ik later uitgebreid terug. Maar hierbij al vast enkele voorproefjes: de meester zelf over zijn legendarische musical, en Raul Esperanza met het slotnummer “Being Alive”, gezongen tijdens de uitreiking van de Tony Awards. Esperanza was genomineerd, maar de Tony ging naar David Hyde Pierce (bij ons beter bekend als Niles Crane, de broer van Frasier) voor zijn rol in "Curtains".   

 

23:42 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: raul esperanza, stephen sondheim, company, 016, 022 |  Facebook |

13-06-07

Patti LuPone: Madame Claxon van Broadway

Patti's vertolking van Sondheims "Being Alive" uit Company

Naast Bernadette Peters is Patti Lupone voor mij een van de grootste Broadway diva’s van de laatste vijfentwintig jaar (ook al is ze maar een miezerige 1,57m lang). Geboren op 21 april 1949 in Northport Long Island, vlakbij New York, werd ze genoemd naar haar betovergrootmoeder, de negentiende-eeuwse operazangeres Adelina Patti. Zingen heeft ze dus met de papfles mee.

In de jaren 60 vormde ze samen met haar tweelingbroers The Lupone Trio, maar ze leerde haar stiel vooral in de eerste helft van de jaren 70 in The Acting Company, opgericht door John Houseman. In 1973 debuteerde ze op Broadway als Irina in The Three Sisters, een rol die ze hernam in de revival van 1975. Sindsdien was ze niet meer van de planken weg te slaan, met rollen in The Beggar’s Opera (1973), Measure for Measure (1973), Scapin (1973), Next Time I’ll Sing to You (1974), The Robber Bridegroom (1975) Edward II (1975), waarin ze Prins Edward vertolkte, The Time of Your Life (1975), The Water Engine (1978) en Working (1978).

Ondertussen zorgde haar indrukwekkende keelgat en dito stembanden ervoor dat ze de rol van Evita veroverde in de gelijknamige musical van Andrew Lloyd Webber, een vertolking die haar internationale faam, een Tony en het begin van een film- en tv-carrière opleverde.

Op Broadway bleef Patti verder brokken maken, ondermeer als Nancy in Oliver! (1984), als Reno Sweeney in Anything Goes waarvoor ze opnieuw een Tony nominatie in de wacht sleepte (1987-1989), als host in Company (1993), in haar eigen show Patti Lupone on Broadway (1995), als vervangster voor de rol van Maria Callas in Master Class (1995-1997), als Jolly in The Old Neighborhood (1997-1998), als Dotly Otley in Noises Off (2001-2002) en last not but least als Mrs. Lovett in de schitterende revival van Sweeney Todd (2005-2006), waarover binnenkort een recensie.

 

Patti LuPone samen met George Hearn in de concertuitvoering van Sweeney Todd (2001)

Ze maakte ook furore in de Londense West End, ondermeer als Fantine in Les Misérables . Voor haar werk in Les Miz en The Craddle Will Rock mocht ze in 1985 als eerste Amerikaanse de prestigieuze Olivier Award in ontvangst nemen.

Voor haar tv-werk kreeg Patti twee Emmy-nominaties, voor haar rol van Lady Bird in LBJ: The Early Years en voor die van Libby Thatcher in de hitserie Life Goes On. Daarin speelt ze de moeder van een zoon die lijdt aan Dow syndroom. Geen muzikale serie, maar La LuPone mocht wel de titelsong Ob-La-Di, Ob-La-Da inzingen. Ze dook ook op in populaire series als Frasier, Law & Order en Oz, en in films als Witness (1985) en Driving Miss Daisy (1989).

Andere successen oogstte ze in (o.a.) concertversies van Pal Joey, Passion, A Little Night Music, Candide en Sweeney Todd. Binnenkort (in juli 2007) staat ze in het NY City Center als Mama Rose in Gypsy... Enne... LuPone veracht microfoons en zingt dus meestal zonder. Niet dat ze er een nodig heeft.

 

 

Patti in revival van Anything Goes (Cole Porter). Let op de tekst en bedenk dat ze in 1934 geschreven is...

19:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, evita, patti lupone, 015, 022 |  Facebook |