30-04-07

Meisje en het Beest

Vanuit een ongemakkelijke stoel in de nok van de Antwerpse stadsschouwburg heb ik meer genoten van Beauty and the Beast dan vanuit een orkestbakplaats in het Lunt-Fontanne theater in New York. Aan het zitje zal het dus zeker niet gelegen hebben. Aan wat dan wel?

 

Beauty%20Beast%20small

Misschien ben ik in mijn vorige beoordeling te negatief geweest, maar dat verklaart niet waarom ergernis opeens heeft plaats geruimd voor appreciatie en zelfs een tikje enthousiasme. Op het einde van de show moest ik zelfs een traantje wegpinken. Hoe kan een Vlaamse versie van een Broadway musical beter ogen (niet klinken) dan het origineel? Volgens mij zijn er zowel objectieve als subjectieve redenen.

 

 

Beauty en de Beast opende op Broadway in 1994 en heeft al meer dan 5.000 voorstellingen achter de rug. De Vlaamse versie liep in Antwerpen van 25 januari tot 27 april 2007. Dat kan op zich al een reden zijn waarom de Vlaamse productie frisser aanvoelde dan de Amerikaanse, maar er is meer. Het aftandse, stoffigere en kitscherige decor op Broadway stak ongunstig af tegen het sprankelende en innovatieve toneel in Antwerpen. Ook de kostuums leken kleurrijker en, mag ik het zeggen, properder. Misschien zijn die op Broadway na dertien jaar aan vervanging toe?

 

beauty_a_t_beast_1

Jan Schepens: betere prins dan beest 

 

Dan is er de Nederlandse vertaling door Martine Bijl en de Vlaamse hertaling door Els De Schepper, die een aantal spitsvondigheden aan het origineel hebben toegevoegd. Zo zijn er enkele grappige woordspelingen (stop met lullen, Lulière) die in het Engels natuurlijk niet werken. Ik was ook verrast door sommige adaptaties in de liedjesteksten (hoe is “Niemand pist omhoog als Gaston” ooit door de Disney-censuur geraakt?) De vertaling van de hoofdsong ‘Meisje en het Beest’ deed dan weer mijn wenkbrauwen fronsen (wat is er mis met Schone en het Beest of -ter wille van de alliteratie- Belle en het Beest?). En op een of andere manier werkt het Franse accent van Lumière en Babette beter in het Vlaams dan in het Engels. 

 

beauty_a_t_beast_2

Peter Van de Velde moest het onderspit niet delven als Lumière

 

Ook de vertolkingen moesten in het algemeen niet onderdoen voor die op Broadway. Ik verkoos de Maurice van Koen Crucke boven die van Jamie Ross. In tegenstelling tot de ergerlijke Aldrin Gonzales zette Steve Beirnaert een zeer grappige Lefou neer. Peter Van de Velde moest het onderspit niet delven voor John Tartaglia als Lumière en Marc Lauwrys stal de show als ‘Tickens’ (Cogsworth in de Amerikaanse versie). Die pasjes! Ook Goele De Raedt plantte een zeer geslaagde ‘plumeau’ Babette neer en Kirsten ‘La Commodia’ Cools was een stuk ingetogener en bijgevolg overtuigender dan de karikatuur die Mary Stout als ‘Madame de la Grande Bouche’ ervan maakte. De Vlaamse versie was ook iets zuiniger en smaakvoller op het vlak van slapstick. In plaats van me te ergeren, lachte ik gewoon met de zaal mee. Dus niets dan lof tot nog toe.

 

Ann Van den Broeck was zeer verdienstelijk als Belle, maar kan qua stemgeluid net niet tippen aan haar Nederlands-Amerikaanse evenknie Anneliese Van Der Pol. René van Kooten was zeker niet slecht als Gaston, maar ik verkoos toch de bariton en cartooneske vertolking van James Patterson. Rest nog het Beest. Er gaat vanuit Jan Schepens als monster evenveel dreiging uit als vanuit Grizabella in Cats. Ik verwachtte elk moment dat hij in “Memory” zou losbarsten. Qua gestalte verzinkt Schepens in het niets bij de theepot, de kandelaar en de commode. Hij zingt en acteert als de beste, maar voor de bovenste rijen lijkt hij meer op Judy Garland tussen de leeuw, de vogelschrik en de tinnen man. Als sprookjesprins weet hij dan weer wel beter te overtuigen dan Steve Blanchard. Nu ja, die laatste blijft ook na zijn metamorfose er nog altijd uitzien als een beest.

 

beauty_a_t_beast_3

Glitter van Broadway naar Vlaanderen 

 

Naast al die objectieve kwaliteiten zijn er ook een aantal niet te versmaden subjectieve elementen die in het voordeel van de Vlaamse versie uitdraaien. In New York moet je kiezen uit wel dertig musicals. Bij de minste teleurstelling wou je dat je in het theater naast de deur zat. In Vlaanderen heb je die keuze niet. Bovendien streelt het de nationale ijdelheid dat de glitter van Broadway tot in Vlaanderen is doorgedrongen. Je geniet dus omdat het hier gebeurt. Normaal verkies ik altijd wel het origineel boven de vertaling. Maar als een musical overbekend is, kan een vertaling er een frisheid aan geven die het origineel niet langer heeft. De vertaling voegt er dan iets aan toe in plaats van er iets van weg te nemen. De Joop van de Ende Theaterproducties zijn daarin geslaagd. Ze hebben Beauty and the Beast niet alleen een nieuw kleedje aangemeten, maar ook fris ondergoed. En daarom ruikt de roos lekkerder.

15:05 Gepost door Jean Lievens in recentie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 007, beauty and the beast, vlaamse versie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.