24-04-07

Schone of Beest?

Net terug van New York met vijf musicals achter de kiezen: Beauty and the Beast, Spring Awakening, The 25th Annual Putnam County Spelling Bee, The Drowsey Chaperone en Company, in opgaande lijn van persoonlijke appreciatie.

 

Laten we beginnen met “Beauty and the Beast”. Tegen beter weten in (zie vorig artikel) kopen we tickets aan de box-office van het Lunt-Fontanne theater. Waarom niet eigenlijk? “Beauty and the Beast” is de op vijf na langst lopende musical op Broadway en sluit in juli definitief de deuren. Bovendien achten we het materiaal van de klassieker van Cocteau evenals de vertaling ervan naar de tekenfilm van Disney zo onverwoestbaar dat het ons onmogelijk lijkt het te verknoeien. Verkeerd gedacht... We hebben ons sinds “The Producers” niet meer zo geërgerd.

 

SH101010

Lunt-Fontanne Theatre 

 

Een feest voor kinderen

 

Oké, voor mensen met kinderen (of de mentaliteit van kinderen) is de Broadwayversie best te pruimen. Dat getuigen ook de lachsalvo’s in de zaal telkens een acteur zich bezondigt aan overacting (dus de hele voorstelling door).  Want laten we het eerst even over het met cellofaan ritselende publiek hebben, dat vooral uit toeristen en Amerikanen met kleine kinderen bestaat. Beide delen een beperkte Engelse woordenschap en proesten het uit bij elke flauwe grap die ze begrijpen. En natuurlijk bij elke valpartij, vuistslag of andere slapstickgag. Achter ons klinkt af en toe de Duitse vertaling van de meest triviale grappen. Wat moeilijkere dialogen blijven onvertaald. Naast mij een Aziatische New Yorkse die mij vlak voor de aanvang van de voorstelling verwelkomt in ‘haar stad’ en vervolgens na elke regel dialoog een goed- of afkeurende ‘hm, hm’ uit. Gelukkig geen luchter in het decor, of ik hing erin.

 

Natuurlijk hoeft een stuk dat zich vooral naar kinderen richt niet slecht te zijn. Volwassenen kunnen evengoed met volle teugen genieten van de Oscargenomineerde tekenfilm uit 1991. Maar de dubbele bodems en knipogen die aan kinderen ongemerkt voorbijgaan maar door volwassenen des te meer gesavoureerd worden, zijn onvindbaar in de Broadwayversie. In de plaats daarvan worden af en toe in regelrechte vaudevillestijl een paar borsten omhoog geduwd. Gelachen dat we hebben! De oorspronkelijke muziek bleef gelukkig bewaard, maar de nieuwe nummers haalden helaas niet hetzelfde niveau.

 

Een positieve noot

 

Omdat het onfair zou zijn het hele stuk af te kraken, willen we graag een pluim geven aan de Nederlandse actrice Anneliese Van Der Pol die mooi gestalte geeft aan Belle. Prachtige, sterke stem en een redelijke vertolking. Hoe harder ze zingt, hoe luider het applaus. In de voorstelling die wij bijwonen, speelt stand-by James Patterson met verve de rol van Gaston. Tussen haakjes, wees nooit misnoegd als een speler wordt vervangen door een stand-by of een understudy (een understudy speelt mee in een kleinere rol maar kan indien nodig inspringen voor een belangrijkere rol; een stand-by wordt enkel gebruikt in zeer grote shows ter vervanging van een beroemde acteur of voor een bijzonder moeilijke rol). Meestal doen ze enorm hun best om een goede beurt te maken zodat hun prestatie die van de ‘normale’ acteur of actrice vaak overtreft. Bovendien hoeft een vervanger geen nobele onbekende te zijn. Bebe Neuwirth (Lilith uit Cheers) speelde in de 1986 revival van ‘Sweet Charity’ de bijrol Nicky (en werd daarvoor beloond met een Tony Award), maar was ook understudy voor Donna Murphy die de hoofdrol Charity voor haar rekening nam. Nathan Lane, een van de grootste Broadwaysterren van het moment, had een stand-by in de revival van ‘A Funny Thing Happened on the Way to the Forum. Maar dat even terzijde.

 

Terug naar Beauty and the Beast. Andere opvallende verschijning in de rol van levende kandelaar: John Tartaglia, die we enkele jaren geleden nog zagen schitteren in het briljante Avenue Q, maar blijkbaar bezweek voor het grote Disney geld. Jammer. Jeanne Lehman zette een verdienstelijke theepot neer en Mary Stout een Montserrat Cabbalé-achtige kleerkast. Het monster werd vertolkt door Steve Blanchart, die er als beest beter uitzag dan als prins, maar dat is een kwestie van smaak.

 

Beauty and the Beast playing at the Lunt-Fontanne Theatre 

Goed. Als je het stuk niet positief beoordeelt, hoe verklaar je dan het fenomenale succes ervan? Simpel. Het is hetzelfde succes als dat van Independance Day, Meet the Fockers, Night at the Museum of Bruce Almighty, allemaal uit de top 50 van films die de kassa’s het meest deden rinkelen. Het is het succes van FC De Kampioenen boven dat van Stille Waters, van Seventh Heaven boven dat van de Sopranos. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Niet dat er iets verkeerd is aan populair entertainment. Maar ik kan er alleen van genieten als ik eerst mijn verstand op nul zet. En in die klasse verkies ik de Drowsey Chaperone honderd keer boven Beauty and the Beast. Is je brein echter groter dan dat van een erwt, ga dan liever naar Company of The Spelling Bee. Misschien gaat er hier en daar een grap aan je voorbij, maar wat blijft hangen, is tenminste de moeite waard. Both a Little Scared, Neither one Prepared… Beauty and the Beast… Inderdaad, we waren er niet op voorbereid.

18:31 Gepost door Jean Lievens in recentie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 006, beauty and the beast, broadway, new york, amerika |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.