17-08-09

not while i'm around

Hier enkele versies van het wondermooie lied 'not while i'm around' uit Sweeney Todd.

uit: Sweeney Todd in Concert 

Uit: Sweeney Todd met Angela Lansbury & George Hearn

door Scott Bakula (met een genietende Sondheim in het publiek)

door Ed Sanders in de filmversie van Tim Burton

Barbra Streisand

23:18 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, not while i m around |  Facebook |

16-08-09

I Dreamed A Dream

Nieuw leven ingeblazen door Susan Boyle. I Dreamed A Dream uit 'Les Miserables', beter bekend als 'Les Mis', met 16 jaar een van de langst lopende shows op Broadway (nu nog altijd op de planken in Londen.

Alweer verschillende versies:)

Jacquelyn Piro Donovan

Patti LuPone

Kiri Te Kanawa

Aretha Franklin

Ruthie Henshall

Elaine Paige

een You Tube amateur: MissBroadwayDork

en last but not least: Susan Boyle

01:17 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: i dreamed a dream, les miserables |  Facebook |

Anything Goes

Anything Goes, een musical van Cole Porter gebaseerd op een scenarion van Guy Bolton en P.G. Wodehouse, werd op Broadway voor het eerst opgevoerd in 1934 in het Neil Simon Theatre. Het verhaal speelt zich af op een oceaanlijnboot van New York naar London. Billy Crocker, een verstekeling, is verliefd op erfgename Hope Harcourt die op haar beurt verloofd is met Lord Evelyn Oakleigh. Nightclubzanger Reno Sweeney en publieksvijand Moonface Martin helpt Billy in zijn pogingen om Hope voor zich te winnen. De musical telt heel wat hits, waaronder de titelsong "Anything Goes," maar ook "You're the Top" en "I Get a Kick Out of You."

Hierbij de tekst van het titelnummer, die een interessante kijk geeft op de zeden van de crisisjaren dertig…

 

Anything Goes

Times have changed,
And we've often rewound the clock,
Since the Puritans got a shock,
When they landed on Plymouth Rock.
If today,
Any shock they should try to stem,
'Stead of landing on Plymouth Rock,
Plymouth Rock would land on them.

In olden days a glimpse of stocking
Was looked on as something shocking,
But now, God knows,
Anything Goes.

Good authors too who once knew better words,
Now only use four letter words
Writing prose, Anything Goes.

The world has gone mad today
And good's bad today,
And black's white today,
And day's night today,
When most guys today
That women prize today
Are just silly gigolos
And though I'm not a great romancer
I know that I'm bound to answer
When you propose,
Anything goes

When grandmama whose age is eighty
In night clubs is getting matey with gigolo's,
Anything Goes.

When mothers pack and leave poor father
Because they decide they'd rather be tennis pros,
Anything Goes.

If driving fast cars you like,
If low bars you like,
If old hymns you like,
If bare limbs you like,
If Mae West you like
Or me undressed you like,
Why, nobody will oppose!
When every night,
The set that's smart
Is intruding in nudist parties in studios,
Anything Goes.

The world has gone mad today
And good's bad today,
And black's white today,
And day's night today,
When most guys today
That women prize today
Are just silly gigolos
And though I'm not a great romancer
I know that I'm bound to answer
When you propose,
Anything goes

Laten we beginnen met de legandarische 'Madame Claxon": Ethel Merman

En nu een ietsje elegantere versie van Patti LuPone

en de versie uit Indiana Jones & The Temple Of Doom:

 

00:31 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: anything goes, cole porter |  Facebook |

20-09-07

Avenue Q: It Sucks To Be Me

Originele cast van Avenue Q tijdens 58ste Tony Awards: Jennifer Barnhart, Stephanie D'Abruzz, Rick Lyon, John Tartaglia, Rick Lyon, Jordan Gelber,  Ann Harada, Natalie Venetia Belcon en Peter Linz.

 

Een van de leukste musicals die ik ooit heb gezien...

 

00:05 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022 |  Facebook |

19-09-07

Kristin Chenoweth: My New Philosophy

Kristin Chenoweth, een van de aanstormende talenten van Broadway die onder andere schitterde in de succesmusical Wicked; hier in haar rol van Sally in You're a Good Man, Charlie Brown (1999). Tot maart 2007 was ze te bewonderen in The Apple Tree

Het fragment is ook verkrijgbaar op dvd (Broadway Lost Treasures, alleen in zone 1)

23:35 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022, kristin chenoweth, you re a good man, charlie brown |  Facebook |

26-05-07

De nieuwe Broadway musical: een geldmachine

 
De Golden Age van Broadway mag dan achter de rug liggen, de ‘Great White Way’ zoals de theaterstraat ook wordt genoemd, floreert als nooit tevoren. Alleen is Broadway meer dan ooit big business. Artistiek talent en vernieuwing schieten helaas moeilijk wortel in aarde doordrongen van het geld.

 

Natuurlijk probeerden ook vroegere Broadway-producties zoveel mogelijk dollars in het laatje te brengen. Dit is Amerika. Alleen durfden producenten experimenteren. Flops werden ingecalculeerd. De producer (enkelvoud) was een theaterliefhebber en in vele gevallen zelf niet gespeend van artistiek talent.

 

 

 

Daisy Eagan: "Broadway Baby" uit Follies

 

Vandaag zijn producenten gehaaide zakenlui waarvan sommigen nog nooit een voet in het theater hebben gezet. De kosten van een doorsnee Broadway show zijn zo hoog, dat achter elke show minstens een dozijn producers –of liever geldschieters (of wolven?)- schuilgaat.

 

In 1971 was de musical Follies, met 550 kostuums en talloze decorwissels, de duurste productie ooit: 800.000 dollar. Ondanks 522 voorstellingen (veel voor die tijd) geraakte Follies nauwelijks uit de kosten. Vandaag lopen de productiekosten op in de miljoenen. Om The Producers op poten te zetten, legden veertien investeerders tien miljoen bijeen. Ook Hairspray kostte 10 miljoen, Wicked zelfs 14 miljoen.

 

=4> 

Kim So Hyun als Christine in de Koreaanse productie van Phantom of the Opera

 

Het spreekt vanzelf dat de kosten van een hedendaagse show niet in één klap kunnen worden terugverdiend, zelfs niet met VIP-kaartjes aan 480 dollar het stuk (zoals het geval was bij The Producers). Om breakeven te bereiken, diende Wicked gedurende anderhalf jaar 1.300 kaartjes per voorstelling te verkopen. Het is maar zeer de vraag of in het huidige klimaat West Side Story of om het even welke Sondheim musical ooit een kans zou maken.

  

Nu, aan die evolutie is op zich niets speciaals. Je ziet dezelfde ontwikkeling in Hollywood: van Selznick tot Sony Pictures. Het is de overgang van de artisanale winkel naar de supermarkt. Het verklaart ook waarom de shows van de laatste 25 jaar zo lang lopen. Op 22 mei 2007 ziet de top tien er als volgt uit (* = loopt nog). 8 op 10 gingen pas na 1982 van start.

 

-          The Phantom of the Opera (1988 - *): 8.053 voorstellingen

-          Cats (1982-2000): 7.485

-          Les Misérables (1987-2003): 6.680

-          A Chorus Line (1975-1990): 6.137

-          Oh! Calcutta (revival) (1976-1989): 5.959

-          Beauty and the Beast (1994 - *): 5.385

-          Rent (1996 - *): 4.617

-          Chicago (revival) (1996 - *): 4.370

-          Miss Saigon (1991-2001): 4.097

-          The Lion King (1997 - *): 4002

 

Recentere producties kunnen uiteraard nog niet voorkomen in die lijst. Verder valt het op dat revivals het veel langer uithouden dan hun origineel. Van de shows die het meer dan 800 voorstellingen uitzongen, zijn de volgende vandaag nog altijd te zien (of net afgesloten):

 

-          The Producers (2001-april 2007): 2.502

-          Mamma Mia! (2001 - *): 2.340

-          Hairspray (2002 - *): 1.976

-          Avenue Q (2003 - *): 1.588

-          Wicked (2003 - *): 1.484

-          Monty Python’s Spamalot (2005 - *): 899

-          The 25th Annual Putnam County Spelling Bee (2005 - *)

 

Met andere woorden, ruim een derde van de stukken die vandaag op Broadway te zien zijn, houden het al meer dan 800 voorstellingen uit.

 

musical2

Julie Andrews presenteert 'Broadway, The American Musical' 

 

Kijken we naar de opbrengsten van de grootste hits, dan gaan onze oren fluiten. De succesvolste producties blijven immers niet trappelen op de planken in New York, maar veroveren de hele wereld. In de documentaire Broadway, The American Musical van 2004 (alweer een aanrader, en verkrijgbaar op dvd in zone 2) wordt uitgelegd dat Cats, The Phantom of the Opera, Les Miz en Miss Saigon samen wereldwijd 8 miljard dollar opbrachten. Dat is meer dan de totale omzet van Star Wars, Raiders of the Lost Ark, Jurassic Park en Titanic! Drie ervan zijn van Andrew Lloyd Webber, Les Miz van het Franse duo Claude-Michel Schönberg en Alain Boubil.

 

Ter vergelijking met boven: Broadway Baby vertolkt door de toen 80-jarige Elaine Stritch (in 2005, ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van Sondheim)

 

Valt die ontwikkeling te betreuren? Ja en nee. Het geldgeweld heeft in de eerste plaats een artistieke prijs. Achter veel shows gluurt tegenwoordig een element van fake. Anderzijds heeft het spelen op zeker een hausse in de revivals veroorzaakt. Klassiekers als Guys and Dolls, Porgy and Bess, Chicago… zijn daardoor opnieuw te bewonderen. En de mondialisering –ook van Broadway- heeft vroeger onbereikbare shows in New York doen overwaaien naar theaters in Antwerpen, Brussel en Amsterdam. Misschien wordt binnen dertig jaar wel teruggeblikt op vandaag als een gouden eeuw…

 

 

Chita Rivera & Gwen Verdon in originele versie van Chicago (1984)

13:01 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: broadway, andrew lloyd webber, stephen sondheim, 014 |  Facebook |

12-04-07

Over trends en inspiratie

Waar haalt Broadway zijn inspiratie vandaan? En vooral: wat doet de kassa rinkelen? Want net als de filmindustrie, speelt ook Broadway op veilig. En dat zie je aan de affiche.

Het opzetten van een show kost tonnen geld, en investeerders willen hun dollars dubbel en dik terug. Het grote publiek (dat steeds meer uit toeristen en minder uit New Yorkers bestaat) kiest vooral voor herkenbare shows. Dat betekent dat ze de naam eerder hebben gehoord, van een bekende film, een populaire roman of een klassiek toneelstuk. Of ze worden aangetrokken omdat de hoofdrol wordt vertolkt door een beroemde film- of tv-ster.

Een nieuwe trend is het toenemende belang van de herkenbaarheid van het merk: "Les Miz", "Phantom", "Mama Mia"… gebruiken wereldwijd hetzelfde, zwaar gepromote logo. Vaak staan de namen van de artiesten niet eens meer vermeld op de affiche. Al die shows zijn uiteraard vakkundig gemaakt en je beleeft vast een mooie theateravond, maar of ze echt in het geheugen blijven kleven, is een andere kwestie. Kies liever voor minder bekende of onconventionele shows. Als die Broadway halen, kan je er donder op zeggen dat je een onvergetelijke avond tegemoet gaat.

Niet overtuigd? Laten we eens de affiche bekijken vandaag, 11 april (alleen de musicals). 

-        “Beauty and the Beast”, “The Lion King” en “Tarzan” zijn musicalversies van de gelijknamige tekenfilms van Disney. Spektakel verzekerd en herkenbare muziek, maar die shows moeten het vooral hebben van speciale effecten, op tape gezette muziek en choreografie, minder van acteerkunst. Beetje zielloos als je het mij vraagt.

-        “Mary Poppins” is de toneeluitvoering van de film met Julie Andrews. Zelf heb ik het stuk niet gezien, een vriend wel. Hij noemde het een grote suikertaart.

-        “Grease” (bekend van de 70-ies film met John Travolta en Olivia Newton John).

-        “Les Miserables” en “Phantom of the Opera”, gebaseerd op klassiekers uit de film & litteratuur. Alleen “Phantom” gezien. Mooie muziek, maar gespeend van elke vorm van humor, dus eigenlijk niet aan mij besteed. Daarom ga ik ook niet naar “Les Miz”.

SH100992

Phantom: al meer dan twintig jaar op Broadway

-        Andere musicals die gebaseerd zijn op gelijknamige films zijn: “The Producers” (naar de film van Mel Brooks – TE MIJDEN), “The Color Purple” (naar de film van Steven Spielberg), “Legally Blonde” (naar de succesvolle komedie met Reese Witherspoon), “Hairspray” (naar de film van John Waters) en “Spamalot” (naar de film “Monty Python and the Holy Grail” – EEN AANRADER).

-        Dan heb je de revivals: “Company”, “Chicago”, “A Chorus Line” en “Rent”

-        “Mama Mia”, een compilatie van hits van Abba, verwerkt tot een verhaal, en “Jersey Boys”, gebaseerd op de muziek van de Four Seasons

-        “Wicked”: is wel een originele musical, maar ook een prequel op de beroemde musical ‘The Wizzard of Oz”.

Er zijn momenteel maar een stuk of zes nieuwe, originele musicals te bewonderen op Broadway: twee ervan zijn oorspronkelijk Off-Broadway shows: “Avenue Q” en “The 25th Annual Putnam County Spelling Bee”. Daarnaast zijn er nog “The Drowsey Chaperone”,   “Curtains”, "Spring Awakening" en “The Pirate Queen”. 

 SH101036

 

Nu ja, we moeten er ook bijzeggen dat oorspronkelijke Broadway musicals ook vaak verfilmd worden: “Annie Get Your Gun”, “Oklahoma”, “Carrousel” (50-ies), "West Side Story", “My Fair Lady”, “Camelot” (60-ies), "Cabaret", “Jesus Christ Superstar” (70-ies).

 
Daarna werd het min of meer windstil, maar in de afgelopen jaren is er duidelijk een revival, met  de verfilming van “Phantom of the Opera”, “Chicago” en “The Producers”. En binnenkort ook “Hairspray” met John Travolta, "Mama Mia" met Meryl Streep en “Sweeney Todd” met Johnny Depp.

Dat Broadway zijn mosterd vaak elders haalt, is niet nieuw. “Mame” is gebaseerd op “Auntie Mame,” een novelle van Patrick Dennis uit 1955. “My Fair Lady” is de muzikale versie van “Pygmalion” van George Bernard Show uit 1913. “Hello Dolly” was oorspronkelijk een toneelstuk van Thornton Wilders, “The Matchmaker”. “The Little Shop of Horrors” is een muzikale bewerking van de cultfilm van Roger Corman uit 1960 (met Jack Nicholson in een van zijn eerste rollen). “A Little Night Music” van Stephen Sondheim is een adaptatie van “Sommarnattens leende” (1955), een film van de Zweedse cineast Ingmar Bergman.

SH101033

De nieuwste trend op Broadway is de zogenaamde “jukebox” musical, waarbij de muziek afkomstig is van een bepaalde artiest, componist of zelfs tijdsperiode. In die categorie is “Mamma Mia” de meest succesvolle musical, maar Broadway heeft in dat genre ook dikke flops gekend zoals “Good Vibrations” met de muziek van de Beach Boys.  

 

01:34 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 005, trends, broadway, new york, amerika |  Facebook |

06-04-07

Welke show kiezen: leuke links

Manhattan telt 39 Broadway theaters, waarvan 38 in het theaterdistrict rond Times Square. In ruim de helft ervan staat een musical op het menu. Maar wat kiezen? De meeste bezoekers van New York gaan voor een opvoering die ze kennen: van de gelijknamige film (Lion King, Hairspray, The Color Purple), van naam (Mama Mia, Jersey Boys) of van faam (Phantom, Cats, les Miz)…

 

Mijn beste ervaring is echter met musicals die ik van haar noch pluimen kende, maar mij werden aangeraden of gewoon mijn nieuwsgierigheid wekten. Zo hebben we (The Koen & I) niet alleen Avenue Q en Spamalot ontdekt, maar ook Sweeney Todd en als gevolg daarvan de meeste stukken van Stephen Sondheim (op dvd dan).

 

Sweeney_Todd-resized200

Patty Lupone en Michael Cerveris in de revival van Sweeney Todd

 

Broadway op het web

 

Vooraleer je vertrekt naar New York is het goed om eerst een kijkje te nemen op een aantal websites, niet alleen om te weten wat er speelt, maar ook om beoordelingen en kritieken op te snorren. Je kunt online ook tickets kopen, maar wij ter plaatse gaan naar het box-Office van het theater. Tot nu toe al altijd uitstekende plaatsen gehad, in tegenstelling tot op voorhand bestelde kaartjes (dank u Holiday Line voor abominabele en peperdure plaatsen voor Spamalot in Londen).

 

I Love New York Theatre

Een overzichtelijke site die je bovendien in meerdere talen kunt raadplegen (hoewel ik niet meteen inzie waarom iemand die de taal niet machtig is naar een Engelstalig stuk zou gaan – hoewel, er is natuurlijk The Lion King en andere megaproducties die het vooral van spektakel moeten hebben).

 

Broadway.com

Deze website oogt een stuk drukker, maar er valt dan ook meer op te beleven: nieuwtjes, roddels en besprekingen en ook een niet te missen videorubriek.

 

Playbill.com

Playbill is ook de naam van het programma dat je gratis krijgt bij elke voorstelling (geen fooi geven). Het tijdschriftje heeft al decennialang dezelfde opmaak. De website wordt voortdurend up-to-date gebracht en barst uit zijn voegen van informatie. Erg leuke en interessante rubrieken zijn ‘Diva Talk’ en ‘The Leading Men’. Zowel voor de inhoud als voor de foto’s…

200px-Playbill

Tussen haakjes, “The Producers” mag dan een record aantal Tony’s hebben gewonnen, het is de meest teleurstellende musical die we tot nu toe hebben gezien: irritante overacting, kinderachtige humor en over-the-top cliché-uitbeelding van gays.

 

BroadwayWorld.com

Een kat vindt er niet meteen haar jongen in terug, maar je vindt er nieuws bij de vleet. Het is een goede webstek om mee te beginnen omdat je er artikels aantreft die werden gepikt van andere websites en mediabronnen over Broadway. Je kunt er ook de klok rond showtunes horen door BWW.com Radio aan te klikken.

 

TalkingBroadway.com

Beetje donkere opmaak naar mijn smaak, maar vooral interessant voor de message board ‘All That Chat’, een van de meest gelezen rubrieken in het theaterwereldje van NYC. Met de recentste nieuwtjes en weetjes, alsook de meest schokkende en ongegronde roddels. Je kunt er ook terecht voor theatertickets van mensen die de hunne doorverkopen (als ze zelf niet kunnen gaan).

 

Veel surfplezier!

21:33 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: avenue q, spamalot, 003, stephen sondheim, broadway, new york, amerika |  Facebook |

04-04-07

Broadway: een introductie

Waar beginnen? Misschien met te zeggen dat Broadway eigenlijk de naam is van een lange straat die Manhattan diagonaal doorkruist. In die hoedanigheid heeft Broadway eigenlijk niet zo gek veel te maken met de Amerikaanse musical waarmee de straat geassocieerd wordt. De meeste theaters bevinden zich immers in de zijstraten, tussen 42 Street en 54 Street, links en rechts begrensd door Sixth en Eighth Avenue.

 

Times Square, ooit het Sodom en Gomorra van New York, is het kloppende hart van het theaterdistrict. Om plaats te ruimen voor Disney ging voormalig burgemeester Rudy Giuliani er met de grove borstel door en toverde de buurt rond Times Square om tot een van de veiligste in de stad. Seksshops sloten hun deuren, hoeren trokken westwaarts, dealers naar het noorden. Links en rechts schoten politieagenten een zwarte neer omdat ze zijn gsm verwarden met een pistool, maar hé, veiligheid heeft zijn prijs. Ook in de oorlog tegen de misdaad is er ‘collateral damage’.

 

Een Broadway-theater wordt gedefinieerd als een professioneel New Yorks theater dat plaats biedt aan minstens 500 man. Een Broadway-show is om het even welke voorstelling in een Broadway-theater, dus niet alleen een musical, maar ook een theaterstuk, onemanshow of ander optreden. Maar dat is theorie. Voor mij (en vele anderen) betekent Broadway maar één ding: musicals! Glitter, pailletten, gogogirls en boys, veren, pluimen, diva’s, beroemde artiesten, YES!

 

Broadway verovert de wereld

 

De Amerikaanse musical is gegroeid uit opera en operette, overgoten met een saus van vaudeville, revue en burlesk. In een musical werken muziek, drama en dans samen om een verhaal te vertellen. ‘Showboat’ (1927) is de eerste musical die aan die definitie beantwoordt. Tot in de jaren dertig reikte de roem van Broadway niet veel verder dan New York. Maar met de doorbraak van de geluidsfilm viel Broadway wereldroem te beurt. Musicals waren ideaal voor de nieuwe geluidsfilms. De apparaten wogen immers een ton, zodat van zwierige camerabewegingen geen sprake was. In een Broadwayshow bewogen de artiesten dat het een lust was om zien, zodat de ‘motion picture’ zijn naam waardig kon blijven. De Hollywood Musical van de jaren dertig ging dan ook zijn mosterd halen in The Big Apple. Broadwaysterren als Fred Astaire werden er door de filmstudio’s van het podium geplukt om hun talenten te laten botvieren op het zilveren scherm.

 

De trek van New York naar het lucratievere Los Angeles is sindsdien niet meer gestopt. Veel tv- en filmsterren begonnen hun carrière op de planken van een Broadway theater: Bette Midler, Shirley McClain, maar ook Bea Arthur (Dorothy uit de ‘Golden Girls’), Tom Bosley (Howard Cunningham uit ‘Happy Days’), Jerry Orbach (Lennie Briscoe uit ‘Law & Order’), Bebe Neuwirth (Lilith uit ‘Cheers’), de lijst is lang. Vandaag is meer en meer een omgekeerde beweging aan de gang. Om bezoekers naar de theaters te lokken, gebruiken theater- en musicalproducenten steeds vaker bekende tv- en filmartiesten als lokaas. Sommigen kunnen er best hun mannetje staan zoals Antonio Banderas in ‘Nine’ of countryzangers Reba McEntire in ‘Annie Get Your Gun’. Maar anderen gaan compleet de mist in, zoals Fay Dunaway die zo slecht zong tijdens de repetities van ‘Sunset Boulevard’ dat de productie nog voor de opening werd stilgelegd.

 

Gloriedagen, verval en heropstanding

 

Het gouden tijdperk van Broadway ligt in de jaren 40 en 50, met ondermeer musicals van Richard Rogers, Oscar Hammerstein, Jerome Kern, Cole Porter, Irving Berlin… Door de opkomst van de rock-’n-roll als reactie tegen het ondrukkende klimaat van de jaren vijftig werd de traditionele Broadway musical steeds meer als hopeloos ouderwets versleten. Te dromerig, te zoet, te romantisch… Met ‘West Side Story’ gaven Leonard Bernstein (muziek) en Stephen Sondheim (tekst) in 1957 een schot voor de boeg. Een musical waarin beide hoofdrolspelers sterven, dat was nog nooit vertoond (tenzij misschien in ‘Carousel’ van Rogers & Hammerstein). Een musical moest immers vrolijk zijn, waarom ging je er anders heen? Maar behalve de originaliteit van het verhaal deden ook de opzwepende muziek en briljante teksten een nieuwe wind waaien door de stoffige Broadway theaters. Hoewel musicals als ‘The Sound of Music’, ‘Mary Poppins’, ‘My Fair Lady’ en ‘Oliver!’ in de jaren 60 nog hoge toppen schoren, was het genre eigenlijk over zijn hoogtepunt heen. De botsing tussen oud en nieuw werd in het theater briljant geïllustreerd in ‘Fidder on the Roof”. De door Tevye zo gekoesterde tradities die hij bij de aanvang bejubelt in het openingsnummer "Tradition", moeten er in de loop van de voorstelling een voor een aan geloven. Het oude tsarisme kraakt in zijn voegen, de revoluties van 1905 en 1917 die als een gloedgolf komaf zullen maken met alle oude waarden en gedachten staat voor de deur. Hetzelfde lot staat de traditionele Broadway musical te wachten. De verfilming van Fiddler (1971) was een van de laatste musicals ‘van de oude stempel’ die nog furore maakte in de bioscopen. ‘Mame’ (1974) flopte grandioos aan de kassa en ook ‘Hello Dolly’ van Gene Kelly (1969) kon de verwachtingen niet inlossen.

 

Inmiddels deed een nieuw genre zijn intrede op Broadway, de rockopera: ‘Hair’, ‘Oh Calcutta’, en het uit Groot-Brittannië overgewaaide ‘Jesus Christ Superstar’ en ‘Tommy’. In het baanbrekende ‘Cabaret’ (1967!) leverden de muzikale nummers commentaar bij de plot zonder er deel van uit te maken. Thema’s als homoseksualiteit, racisme, fascisme en abortus waren niet meteen conventionele musicalthema’s, maar ‘Cabaret’ integreerde ze naadloos in een ijzersterk verhaal, opgesmukt met schitterende muzikale nummers. In ‘Company’ (1970) steekt Stephen Sondheim de draak met het huwelijk en confronteert het kleinburgerlijke theaterpubliek met de problemen waaraan ze net wilden ontsnappen. Sondheim is wellicht de grootste vernieuwer van het muzikale theater. Geen thema was hem te vreemd om op muziek te zetten: een seriemoordenaar die met behulp van zijn buurvrouw het vlees van zijn slachtoffers verwerkt in pasteien (‘Sweeney Todd’, momenteel in verfilming door Tim Burton), het tot stand komen van ‘Un dimanche après-midi à l’île de la Grande Jatte’, het beroemde schilderij van Georges Seurat (‘Sunday in the Park with George’), moorden op Amerikaanse presidenten (‘Assasins’), een bewerking van een stuk van Aristophanes (‘The Frogs’) of van een film van Ingmar Bergman ('A Little Nightmusic', met Sondheims bekendste nummer ‘Send in the Clowns’). Hoewel Sondheim al zeven Tony’s in de wacht heeft gesleept, is veel van zijn oeuvre alles behalve commercieel. Geniaal, maar vaak onvoldoende toegankelijk om het grote publiek gedurende een lange tijd naar het theater te lokken.  En als een stuk in Amerika onvoldoende geld opbrengt, telt het niet mee. Nu goed, Sondheim heeft ook commerciële successen geoogst, maar daar kom ik later op terug.

 

De opkomst van de popcultuur luidde dus het verval in van de traditionele Broadway musical. Times Square verloederde, theaters verkommerden, het publiek bleef weg. Maar de redding was nabij. Disney en Londen bliezen Broadway nieuw leven in. Disney met muzikale theaterproducties van tekenfilms zoals’ The Beauty and the Beast’ en ‘The Lion King’, Londen met de musicals van Andrew Lloyd Webber: ‘Cats’, 'Les Miz' en ‘The Phantom of the Opera’. En in het zog van hun succes, hebben veel van de oudere musicals een tweede adem gevonden, zoals ‘Fiddler on the Roof’, ‘Thoroughly Modern Millie’, ‘42 Street’, ‘Gypsy’, maar ook recentere zoals ‘Company’, ‘Sweeney Todd’, ‘La Cage aux Folles’, ‘Chicago’ en ‘Cabaret’.

 

De heropleving van Broadway is een zegen voor toeristen als ik, die als kind alleen maar kon dromen van het bijwonen van die fantastische shows in de magische stad New York. Maar de oude New Yorker die de tijd nog heeft gekend waarin het theater goedkoper was dan de bioscoop zal waarschijnlijk twee keer nadenken vooraleer hij honderd dollar ophoest om een Broadwayshow bij te wonen. Volgens Sondheim is dat ook de reden waarom vrijwel elke show vandaag eindigt met een staande ovatie: mensen hebben diep in hun buidel getast en willen laten merken dat het de moeite waard is geweest… Het handengeklap als teken van deelname, als uiting om de avond op te eisen. Maar hé, er zijn nog genoeg shows die hun applaus echt verdienen.     

22:14 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: 002, new york, amerika, sondheim, rogers hammerstein, broadway, gay |  Facebook |