11-07-15

Heather Begg "Liaisons" from A LITTLE NIGHT MUSIC 2004

https://youtu.be/P8gRVRWsixM

09:47 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-11

BBC Proms: Sondheim at 80

Tevergeefs gezocht naar de dvd van dit concert, dat gelukkig wel te zien is op YouTube:

 

 

 

08:58 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-11

Elaine Stritch over A Little Night Music & Still There

Elaine Stritch wordt binnenkort 86 en heeft er net "A Little Night Music" op zitten. Ik vond net deze filmpjes op Youtube, en moet die gewoon hier kwijt. Wat een 'madam'!

 

 

 

 

 

 

 

 

16:32 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-10

The Master

Dit jaar werd Stephen Sondheim 80. Dit werd gevierd met een reeks speciale optredens en shows zowel in New York als in Londen. Ik kijk al vast uit naar een revival van Follies in Washington volgend jaar. En ik hoop meer dan ik kan zeggen dat "A Little Night Music" dat ik gezien heb met de originele cast (Catharina Zeta Jones en Angela Lansbury) net als Company op dvd zal verschijnen, maar als het even kan, met Bernadette Peeters en Elaine Stritch die nog tot 9 januari 2011 (na verlengingen) de rollen hebben overgenomen. De Show "Sondheim on Sondheim" dat dit jaar liep in Studio 54 en waarin de fantastische Barbara Cook (82 inmiddels maar nog altijd niets van haar prachtig timbre en helderheid verloren) en Vanessa Williams (de bitch uit Ugly Betty) figureerden, is uit op cd en dvd. Ook de moeite om aan te schaffen is het boek 'Finishing the Hat'.

Laten we nu maar Sondheim zelf aan het woord. Verrassend is wat hij te zeggen heeft over 'I Feel Pretty' uit West Side Story, de musical die hij samen schreef met Leonard Bernstein:

 

08:33 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-10

Into the Woods in Regent Park: laatste kans

 

Sondheim is dit jaar 80 geworden, en dat wordt zowel in Londen als New York uitgebreid geverd met allerlei revivals. Zo is er het verrukkelijke stuk A Little Nightmusic, met thans Bernadette Peeters en Elaine Stritch in de -hoofdrollen. Ze namen de rollen over van Ca-tharina Zeta Jones en Angela Lansbury.

In het openluchttheater van Regent Park gaat dit weekend helaas de laatste voorstelling door van Into the Woods, waarschijnlijk het meest humoristische stuk van Sondheim. De sfeer in het park is betoverend, een absolute must. Sondheim als muzikale Shakespeare, maar dan veel grappiger, eigenlijk om je te bescheuren. Roodkapje, de prinsen, de vrouw van de bakker… 

Hierbij enkele interviews en een ‘clip’ van de show. 

 

 

 

 

 

21:58 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-10

Love Never Dies

 

Een sequel op de Phantom of the Opera, hoe haal je het in je hoofd? Dat was mijn eerste reactie op Love Never Dies, de nieuwe musical van Andrew Lloyd Webber. Maar toen had ik de show nog niet gezien. En het moet gezegd: prachtige muziek met minstens vijf zeer “catchy” tunes, een indrukwekkend en grenzenverleggend decor, kortom, een waardige opvolger van de Phantom.

Alleen het verhaal lijkt me ietwat bij de haren gesleurd, maar de setting in het legendarische Coney Island (meteen ook goed voor een gegarandeerde opvoering op Broadway), waar Phantom minder opvalt tussen de andere freaks, is niet slecht gevonden.

Christine, Raoul Vicomte de Chagny, Madame Giry, Meg Giry en natuurlijk Phantom zijn allemaal van de partij. Een nieuwe rol is weggelegd voor Gustave, het tienjarig zoontje van Christine en Raoul. Het vervolg van Phantom eindigt zoals menig opera, met stervende zangers. Wie verklap ik echter niet.

 loveneverdies

 

20:46 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: love never dies |  Facebook |

17-08-09

not while i'm around

Hier enkele versies van het wondermooie lied 'not while i'm around' uit Sweeney Todd.

uit: Sweeney Todd in Concert 

Uit: Sweeney Todd met Angela Lansbury & George Hearn

door Scott Bakula (met een genietende Sondheim in het publiek)

door Ed Sanders in de filmversie van Tim Burton

Barbra Streisand

23:18 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, not while i m around |  Facebook |

16-08-09

I Dreamed A Dream

Nieuw leven ingeblazen door Susan Boyle. I Dreamed A Dream uit 'Les Miserables', beter bekend als 'Les Mis', met 16 jaar een van de langst lopende shows op Broadway (nu nog altijd op de planken in Londen.

Alweer verschillende versies:)

Jacquelyn Piro Donovan

Patti LuPone

Kiri Te Kanawa

Aretha Franklin

Ruthie Henshall

Elaine Paige

een You Tube amateur: MissBroadwayDork

en last but not least: Susan Boyle

01:17 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: i dreamed a dream, les miserables |  Facebook |

Anything Goes

Anything Goes, een musical van Cole Porter gebaseerd op een scenarion van Guy Bolton en P.G. Wodehouse, werd op Broadway voor het eerst opgevoerd in 1934 in het Neil Simon Theatre. Het verhaal speelt zich af op een oceaanlijnboot van New York naar London. Billy Crocker, een verstekeling, is verliefd op erfgename Hope Harcourt die op haar beurt verloofd is met Lord Evelyn Oakleigh. Nightclubzanger Reno Sweeney en publieksvijand Moonface Martin helpt Billy in zijn pogingen om Hope voor zich te winnen. De musical telt heel wat hits, waaronder de titelsong "Anything Goes," maar ook "You're the Top" en "I Get a Kick Out of You."

Hierbij de tekst van het titelnummer, die een interessante kijk geeft op de zeden van de crisisjaren dertig…

 

Anything Goes

Times have changed,
And we've often rewound the clock,
Since the Puritans got a shock,
When they landed on Plymouth Rock.
If today,
Any shock they should try to stem,
'Stead of landing on Plymouth Rock,
Plymouth Rock would land on them.

In olden days a glimpse of stocking
Was looked on as something shocking,
But now, God knows,
Anything Goes.

Good authors too who once knew better words,
Now only use four letter words
Writing prose, Anything Goes.

The world has gone mad today
And good's bad today,
And black's white today,
And day's night today,
When most guys today
That women prize today
Are just silly gigolos
And though I'm not a great romancer
I know that I'm bound to answer
When you propose,
Anything goes

When grandmama whose age is eighty
In night clubs is getting matey with gigolo's,
Anything Goes.

When mothers pack and leave poor father
Because they decide they'd rather be tennis pros,
Anything Goes.

If driving fast cars you like,
If low bars you like,
If old hymns you like,
If bare limbs you like,
If Mae West you like
Or me undressed you like,
Why, nobody will oppose!
When every night,
The set that's smart
Is intruding in nudist parties in studios,
Anything Goes.

The world has gone mad today
And good's bad today,
And black's white today,
And day's night today,
When most guys today
That women prize today
Are just silly gigolos
And though I'm not a great romancer
I know that I'm bound to answer
When you propose,
Anything goes

Laten we beginnen met de legandarische 'Madame Claxon": Ethel Merman

En nu een ietsje elegantere versie van Patti LuPone

en de versie uit Indiana Jones & The Temple Of Doom:

 

00:31 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: anything goes, cole porter |  Facebook |

15-08-09

Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat

 

De revival van "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat" in de West End was een schot in de roos. Zoals wel vaker gebeurt de laatste tijd, zal het succes in Londen ongetwijfeld een staartje krijgen in New York. Broadway doet het niet slecht de laatste tijd. Lang geleden dat nog zoveel nieuwe shows openden. Drijft de crisis de mensen weer het theater binnen? Of is het de goedkope dollar die meer dan ooit toeristen lokt naar de Big Apple? Alleen blijft het succes vaak een beetje uit, zoals onlangs het geval met '9 to 5', gebaseerd op het Dolly Parton-vehikel van de 80-ies dat na amper vier maand werd afgevoerd.

Populaire films (Shrek The Musical, Legally Blonde, Billy Elliot en natuurlijk de Disneys) krijgen steeds vaker een muzikale versie op de planken. Idem voor de revivals (Hair, West Side Story, South Pacific en gelukkig veel van Sondheim). Nieuw talent krijgt daardoor steeds minder kans in de grote zalen. Investeerders houden nu eenmaal niet van risico's.

Terug naar Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, een soort prequel op Jesus Christ Superstar werd geschreven door Andrew Lloyd Webber in 1968.  Een van de meest opgevoerde musicals door collegestudenten in Utah, Mekka van de Mormonen. Voor het verhaal gingen Andrew Lloyd Webber en Tim Rice hun mosterd immers halen in het Oude Testament. Maar Joseph is tevens een van de meest onbedoelde (hoewel…) gay shows ooit. Je moet het zien om het te geloven...

Joseph is de tweede jongste van een nest van twaalf jongens en de oogappel van zijn pa, die hem een regenboogjasje schenkt (wist hij veel). Joseph is ik weet niet hoe tevreden en zingt ‘tralalala o wat ben ik toch blij met mijn veelkleurig jasje, ik lijk wel een levend kunstwerk!’. Zijn broers zijn echter doodjaloers en verkopen hem als slaaf aan voorbijtrekkende kooplui. Hij belandt bij Potiphar, een Egyptische miljonair en zijn nymfomane vrouw.

Vanaf dat moment huppelt Joseph voor de rest van het stuk alleen gekleed in een lendendoekje rond. Madam Potiphar sleurt hem in haar ledikant (eeeek), hij verzet zich heftig, maar wordt toch betrapt door haar man die hem in de cel gooit. Enfin, na veel vijven en zessen wordt hij de nummer twee van Egypte en verzoent zich met zijn familie.

Het stuk (in beide betekenissen) eindigt in een veelkleurig spektakel waarbij Lee in zijn veelkleurige jas boven het podium rijst, met achter hem een regenboogsleep die bijna zo groot is als de vlag van Roze zaterdag. Liefhebbers van kitsch, humor en toffee muziek zullen er zeker aan hun trekken komen. Waarop wachten jullie, Broadway sharks?

En hier: enkele versies. Kies maar uit welke je de leukste vindt...

 LEE MEAD

JASON DONOVAN

DONNY OSMOND

ALLE DRIE

30-06-09

Sunset Boulevard: de vele gezichten van Norma Desmond

Glenn Close:

 

Patti LuPone

 

Petula Clark

Kathryn Evans

Lesha Breen

Pia Douwes

Michael Ball

Shirley Bassey

Een ode aan Sondheim

Enkele YouTube filmpjes om een van de grootsten (en zeker de origineelste en slimste) in de bloemetjes te zetten: Stephen Sondheim.

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

  

 

 

00:30 Gepost door Jean Lievens in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stephen sondheim |  Facebook |

30-04-09

Sunset Boulevard: absolute aanrader

Een kleine cast van slechts 12 acteurs, die niet alleen de pannen van het dak acteren en zingen maar ook nog eens alle muziekinstrumenten voor hun rekening nemen, en een fenomenale Kathryn Evans als Norma Desmond... Ik kan maar één ding zeggen: mis de revival van Andrew Lloyd Webbers onderschatte musical Sunset Boulevard niet die al een tijdje in Londen speelt.

sunset460
  

07:16 Gepost door Jean Lievens in recentie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sunset boulevard |  Facebook |

28-03-09

Priscilla, Queen of the Desert

valpnow_com_1_priscilla

In het Londens Palace Theater heeft Spamalot een waardige opvolger gevonden in Priscilla, Queen of the Desert, een geslaagde overdracht naar de planken van de gelijknamige film uit 1994. Toch een paar minpuntjes. In het begin laat hoofdrolspeler Jason Donovan het ergste vrezen met een totaal ongeloofwaardige dragqueenact. Hij lijkt meer een vrouw die een slechte imitatie ten beste geeft van een macho dan een homo die een karikatuur neerpoot van een vrouw. Maar laat dat misschien een schoonheidsfoutje zijn dat er uitgepolijst wordt naarmate het stuk langer op het affiche zal staan. Het was immers pas de tweede vertoning die ik meemaakte.

priscilla2

Twee: de musical mist originele nummers. Priscilla zit boordevol knalhits, waarvan velen gejat uit de film, maar een paar eigen songs hadden er misschien extra karakter aan gegeven. Positief is wel dat de nummers live worden gezongen door drie heerlijke back singers, nagelipt door de dragqueens. Gelukkig geen playback zoals in Into the Hoods, een hiphopadaptatie van Sondheims briljante ‘Into The Woods’ die inmiddels is afgevoerd. Of hoe je een meesterwerk vermassacreert (maar dat is een ander verhaal).
 
Wat de hoofdrolspelers betreft, verdient vooral Tony Sheldon een speciale vermelding. Hij steelt ongetwijfeld de show als de oudere transseksueel Bernadette (Ralph!) en doet de krachtige vertolking van Terence Stamp in de film vergeten. Jason Donovan die ooit schitterde in Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (de revival loopt nu al meer dan twee jaar op de West End en is ook zeer de moeite waard), herpakt zich gelukkig na het desastreuze beginnummer Never Been To Me, maar laat toch geen diepe indruk na. Oliver Thornton is dan weer ergerlijk als Felecia, maar dat zal wel de bedoeling zijn. Geef mij echter Guy Pearce.

priscilla-queen-of-the-desert_014773_1_MainPicture

Priscilla is geen meesterwerk, verre van. Wel uitzinnig, superoverdreven, spetterend, soms heerlijk wansmakelijk, totaal over the the top…  en ontzettend grappig. Pure entertainment en een absolute aanrader voor iedereen die gewoon eens een leuke avond wil zonder zijn kop te breken. Niet aan te raden voor cultuurpuristen, verstokte zuurpruimen en pausgezinden. Maar voor iedereen die eens uit de bol wil gaan is deze musical pure gelukzaligheid die enkele uren blijft nazinderen.

De critici lusten er misschien geen pap van, aan het einde veerde de zaal wel recht. Zelfs ik begon mee te klappen in cadans en dat was waarschijnlijk de eerste keer in 52  jaar.  Kortom, ik heb ervan genoten. Maar toen ik daags nadien Sunset Boulevard zag, waren Miszi, Felecia en Bernadette gewist uit mijn geheugen. Norma Desmond blijft echter nazinderen.

17:40 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: priscilla, queen of the desert |  Facebook |

03-11-08

Sondheim - The Story So Far

31JiYyXYbUL__SS400_
Op 30 september verscheen een prachtig uitgegeven cd-box die op vier schijfjes, in chronologische volgorde, een mooie synthese biedt van het (voorlopige) oeuvre van Stephen Sondheim. Fraaie vormgeving, goed geïllustreerd boekje, een goede selectie van songs (maar dat is natuurlijk subjectief), kortom, een must in de collectie van elke Sondheim-liefhebber. Helaas is Amazon.uk al door zijn voorraad heen, maar je kunt ze via deze site toch bestellen aan de alternatieve verkopers, voort een pak minder geld overigens (officiële prijs is 35,98 £ + 21 % btw, of $ 54,98)

 box

 

17:56 Gepost door Jean Lievens in recentie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stephen sondheim, the story so far |  Facebook |

29-07-08

Once upon a Mattrass

ExplorePAHistory-a0j9t6-a_349

Once upon a Mattrass opende off Broadway in mei 1959 en verhuisde daarna vier keer om na 244 voorstellingen te eindigen in het St. James Theatre op Broadway. Een van de redenen van het succes van deze door Mary Rodgers (dochter van Richard Rodgers) op muziek gezette sprookje was ongetwijfeld de zang- en acteerprestatie van de verrukkelijke Amerikaanse comédienne Carol Burnett die in de huid kroop van prinses Winnifred. In november 1996 hield de revival met Sarah Jessica Parker het 188 voorstellingen vol. Carol Burnett, 75 ondertussen, dook in 2005 echter opnieuw op in de tv-bewerking van een van Amerika’s populairste musicals, maar ditmaal als de vreselijke Queen Aggravain. Alleen al voor haar verschijning is de film de moeite waard.

Once Upon A Mattress is gebaseerd op het populaire sprookje ‘De prinses op de erwt’ van Hans Christian Andersen. Het verhaal speelt zich af in een fictief koninkrijk waar de gemene Queen Aggravain (Carol Burnett) en haar stomme (in de zin van niet kunnen speken) echtgenoot Koning Sextimus (Tom Smothers) de scepter zwaaien. Queen Aggravain is het soort moederkloek dat geen enkel meisje goed genoeg vindt voor haar zoon Prins Dauntless the Drab (Dennis O’Hare). Elke huwbare prinses stelt ze voor onmogelijke opdrachten. Zo luidt de laatste vraag uit de test voor prinses nr. 12: “Wat was de middelste naam van de schoondochter van de beste vriend van de smid die het zwaard smeedde dat het beest doodde?” Het wicht zat er één lettertje naast en buisde. Zo geraakt de prins natuurlijk nooit aan zijn grief, maar er is meer. Zolang hij niet gehuwd is, mag niemand anders in het koninkrijk trouwen.

mattress2

De poppen gaan helemaal aan het dansen wanneer Sir Henry (Matthew Morrison), de belangrijkste ridder aan het hof, ontdekt dat zijn vriendinnetje Lady Larken (Zooey Deschanel) zwanger is. Hij gaat koortsachtig op zoek naar de laatste prinses van het rijk en keert terug met prinses Winnifred (Tracey Ullman), een slordige wildebras die het hart van de radeloze prins echter meteen harder doet bonzen, tot afschuw van zijn moeder. De Queen, bijgestaan door haar tovenaar (Edward Hibbert), bedenkt meteen een snood plan om ook Winnifred uit te schakelen. De prinses moet bewijzen dat ze gevoelig genoeg is. De Queen verbergt de kleinste erwt van het koninkrijk onder haar bed, bestaande uit 20 opeengestapelde matrassen. Alleen als de nietsvermoedende prinses de slaap niet kan vatten, zal ze haar gevoeligheid bewijzen en kunnen trouwen met de prins. Om zeker te zijn, stort ze Winnifred eerst nog in een uitputtingsslag op de dansvloer, dient nog een brouwsel van warme melk met opium op als slaapmutsje en laat de tovenaar een slaapliedje zieken (in een waanzinnige scène). Winnifred doet echter geen oog dicht omdat Koning Sextimus, die de snode plannen van zijn echtgenote heeft afgeluisterd, de bovenste matrassen vol scherpe voorwerpen en wapentuig heeft laten steken. Eind goed, al goed.

EdwardCarol2

Over de twee Broadway versies kan ik me niet uitspreken, wel over de film (helaas alleen verkrijgbaar in zone 1). Grote cinema is Once upon a Mattrass zeker niet. De decors doen goedkoop aan en het blijft in de eerste plaats verfilmd toneel. Maar de vertolkingen zijn heerlijk. Eerst en vooral Burnett die er op haar 72ste niet alleen schitterend uitziet, maar ook zingt als de beste. Ook de toen 46-jarige Tracey Ullman zet een stevige (!)Winnifred neer. De redelijk hoge leeftijd van de geliefden (Dennis O’Hare was 43) geeft een extra absurditeit aan de hoge eisen van de koningin. Ook Edward Hibbert (die de meesten onder ons kennen als Gil Chesterson, de verwijfde culinaire criticus uit Frasier) is een showsteler. Je bescheurt je wanneer hij uitgedost als bonte vogel met getuite lippen een slaapliedje zingt (ka, ka, ka, ka…) als genadeslag om de prinses in slaap te krijgen. Tot slot is ook opstormend talent Matthew Morrison (onlangs nog in het Lincoln Center te bewonderen als luitenant Joseph Cable in de fantastische revival van South Pacific) als sir Henry het zien en luisteren meer dan waard.

Carol Burnett in 1964 als Prinses Winnifred

 

Sarah Jessica Parker in 1996 als Prinses Winnifred

 

Carol Burnett in 2005 als Queen Aggravain

 

28-07-08

Li'l Abner

abner

Er zijn zo van die musicals die te Amerikaans zijn om hier enige bekendheid te genieten en te tijdsgebonden voor een revival. Neem nu Li’l Abner die opende in het St.James Theatre van New York op 15 november 1956. De toneelopvoering die gebaseerd is op een populaire strip van Al Capp, werd in 1959 vrijwel ‘letterlijk’ verfilmd door Melvin Franklin, met kleurrijke, bordkartonnen decors en grotendeels dezelfde cast. De recent overleden Michael Kidd (1915-2007) tekende voor de indrukwekkende choreografie.

Gezien door de ogen van vandaag, lijkt Li’l Abner meer een ode aan gay camp, die zelfs aan de aandacht van Paul Roen, auteur van de filmgids High Camp I & II, ontsnapte. Het verhaal in een mininotendop: Li'l Abner Yokum (Peter Palmer) is een knappe spierbundel met een hart van goud. Een minpuntje: hij is meer geïnteresseerd in vissen met zijn vrienden dan in zijn vriendinnetje Daisy Mae, in de film vertolkt door Leslie Parrish (op Broadway door Edie Adams).

Als de regering hun dorp Dogpatch uitpikt als testgrond voor de atoombom omdat ze het de meest nutteloze gemeente van de VS vindt, proberen de dorpelingen daar een stokje voor te steken. De enige manier waarop ze de snode plannen van de regering kunnen doorkruisen, is door aan te tonen dat er wel degelijk iets nuttigs kan gevonden worden in het dorp. En wat blijkt? Li’l Abner heeft zijn mooie looks te danken aan Yokumberry Tonic, een brouwsel van zijn oude Mammy. De drank wordt uitgetest op een aantal lelijkerds van het dorp, die stuk voor stuk veranderen in adonissen. Perfecte studs, eeuwig jong en mooi, maar er is één nadeel: ze zijn totaal niet meer geïnteresseerd in “romantische liefde” (lees: meisjes).

music249

Peter Palmer herneemt in de film de titelrol. Hij lijkt wel de sympathieke, lieve broer van Gaston uit Beauty and the Beast. Ook andere spelers deden hun Broadway vertolking over in de film: Joe E. Marks als Pappy Yokum, de toen 27-jarige Billie Hayes (die vooral roem oogstte in H.R. Pufnstuf als Whichiepoo) als Mammy, Stubby Kaye als Marryin' Sam en Bern Hoffman als Earthquake McGoon… De film is vooral de moeite waard voor de uitzinnige dansnummers op muziek van Johnny Mercer en Gene DePaul en gechoreografeerd door Michael Kidd (die ook tekende voor de dansnummers in o.a. Guys and Dolls en Finian’s Rainbow).

Volwassenen die het kind in zich hebben bewaard en verder zien dan de cartooneske vertolkingen, zullen zeker de absurde en soms bijtende humor weten te appreciëren. Tot slot duiken in de film sporadisch een aantal oude bekenden op, zoals Jerry Lewis en de toen volstrekt onbekende Valerie ‘Rhoda’ Harper.

 

14:41 Gepost door Jean Lievens in recentie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 033, li l abner |  Facebook |

26-07-08

Van Gertrude Lawrence tot Julie Andrews

3374324

Gertrude Lawrence (1898-1952) is een legendarische Broadway-diva. Straffe madam, want naar verluid kon ze niet zingen, niet acteren en niet dansen, maar toch hield ze iedereen in de ban. Geboren in Londen als Gertrude Alexandria Dagmar Lawrence-Klasen stond ze al vanaf haar tiende op de planken, maar ze verwierf pas echte sterdom in New York.

Haar vertolkingen op Broadway (waar ze vaak optrad in lichte komedies van Noel Coward) inspireerden componisten en schrijvers als George en Ira Gershwin die voor haar de musical Oh, Kay schreven, met het legendarische nummer ‘Someone To Watch Over Me’, prachtig vertolkt door Julie Andrews in de film Star! Cole Porter schreef voor haar Nymph Errant, Noel Coward Private Lives en Tonight at 8:30.

R&H_(109)[1]

Ze schitterde als Liza Elliot in Moss Hart (Kurt Weil) en oogstte succes in Lady in the Dark van Ira Gershwin. In 1946 overtuigde ze Rogers en Hammerstein om Anna and the King of Siam om te turnen in een musical. Het resultaat was The King and I, een van de grootste meesterwerken uit de musicalgeschiedenis. In 1952 won Gertrude de Tony voor haar vertolking van Anna, maar stierf in hetzelfde jaar aan leverkanker.

Gertrude Lawrence trad op in verschillende films, waaronder No Funny Business (1933) met Lawrence Olivier en Mimi (1935) met Douglas Fairbanks Jr. Ze speelde ook Geertje Dirx in Rembrand (1929) met Charles Laughton en Elsa Bride of Frankenstein Lanchester. Maar Gertie is vooral bekend van een film uit 1968, Star! met Julie Andrews. Wat te denken van de film?

78104398

Volgens Hitchcock is drama niets anders dan het leven, met de saaie stukjes eruit geknipt. Helaas voor Star! vergat Robert Wise een dik uur pellicule weg te knippen. Julie Andrews is geweldig, maar loopt verloren in een warrig script dat weinig ruimte laat voor empathie met de hoofdpersonages. Hoewel het wel moet gezegd: Danniel Massey zet een geweldige Noel Coward neer.

Nu, voor fans van Julie Andrews (en daar reken ik mezelf bij) en het muzikale theater blijft Star een festijn, ook al is het er een met indigestie achteraf. Het verrukkelijke van Julie Andrews is dat ze altijd haar schitterende zelf blijft. Maar dat is ook haar zwakte. Je ziet Julie Andrews, nooit Gertrude Lawrence. Zelfs als egocentristische bitch met kapsones blijft Julie… euh… Julie.

Als biografie van Gertrude Lawrence schiet Star dan ook tekort. Maar goed, dat was niet de bedoeling van Robert Wise die zich wou beperken tot het leven van Gertie tussen de twee wereldoorlogen in. Toch vraag ik me af waarom de film een loopje neemt met de mannen in het leven van de musicalster. Haar eerste man in de film heet Jack Roper en is niet veel ouder dan zij. In werkelijkheid heette hij Frank Gordon-Howley en was twintig jaar ouder. De bankier die ze later in de film ontmoet heette Bert Taylor, niet Ben Michell.

78104390

Maar goed, dat alles doet niets af van het feit dat sommige muzikale nummers tot de top van het genre behoren. Ook de decors, kostuums en historische reconstructie van het interbellum zijn verbluffend. De regisseur (Robert Wise), producer (Saul Chaplin) en ster (Julie Andrews) zijn dezelfde als die van The Sound Of Music (1965). Maar een winnend team was het deze keer niet. Net als Doctor Dolittle (1967) en Hello Dolly (1968) flopte Star! grandioos aan de kassa. Die drie films worden dan ook de doodgravers van het genre beschouwd en voor de twijfelaars gaf Mame in 1974 de genadeslag.

De veelzijdige Robert Wise noemt het floppen van Star een van zijn grootste teleurstellingen. Hij vindt dat zijn film tot een van de beste musicals van Hollywood behoort. Dat lijkt me sterk overdreven en een tikje onbescheiden. Maar de dvd (jammer van de spuuglelijke hoes) is voor een habbekrats te koop en als je de drie uur niet kan uitzitten, bekijk de film dan met de commentaartrack van de oude meester en leer iets bij.

 

En hier: Someone To Watch Over Me, een kippenvelvertolking van Martha Wainwright, zuster van.

 

28-06-08

Company op dvd

41l0wTRWZaL__SS500_

Vorig jaar nog gezien op Broadway, vandaag uit op DVD: de revival van de geniale musical Company van Stephen Sondheim, met Raúl Esparza in de hoofdrol. Goed voor 246 voorstellingen, drie Tony’s (Beste Revival van een musical, beste acteur in een musical en beste regisseur van een musical) en een hele reeks Drama Desk Awards.

Company is zowel op het gebied van plot (relaties), structuur (niet lineair) als muziek (Sondheim, wat wil je?) baanbrekend. Het ‘verhaal’ draait rond Bobby, een vrijgezel die als de dood is voor een vaste relatie en aan de vooravond van zijn 35ste in een soort van existentiële crisis verzeild geraakt. Hij wordt geconfronteerd met vijf bevriende koppels en drie vriendinnen. De musical volgt echter geen logisch opgebouwd verhaal, maar is een aaneenrijging van korte sketches in willekeurige volgorde die verband houden met Bobby’s verjaardag.

Over Company zei Sondheim het volgende: “Het doorsnee publiek in een Broadway theater bestaat uit mensen van de hogere middenklasse die eventjes willen ontsnappen aan hun kleinburgerlijke en relationele problemen. Ik gooi die dan recht terug in hun gezicht.” Inderdaad, Company is de eerste musical die handelt over volwassen relationele problemen en waarbij de liedjes de karakters van de spelers illustreren zonder het verhaal vooruit te stuwen. En wat voor nummers! Company, Little Things You Do Together,   You Could Drive A Person Crazy, Another Hundred People, Getting Married Today, Barcelona, Ladies Who Lunch en Being Alive.

George Firth schreef het boek voor Company, dat oorspronkelijk Threes heette. Hij schreef het als een stuk met elf aktes, met Kim Stanley, een van Broadways grootste legendes, in het achterhoofd. Via Harold Prince belandde het boek op de tafel van Sondheim. De musical opende op 26 april 1970, met een schitterende Elaine Stritch als Joanne, en hield het 705 voorstellingen vol. Een documentaire over de opnames van de soundtrack is verkrijgbaar op dvd, helaas enkel in zone 1.

De remake echter kan je bewonderen op een zone 2-schijfje. Raúl Esparza is ronduit schitterend in de rol van Bobby. Hij speelt met een naturel die zeldzaam is en zingt prachtig. Ook de rest van de cast levert een topprestatie. Alleen Barbara Walsh als Joanne stelde me ietwat teleur. Op de dvd-versie zingt ze ronduit vals (het begin van The Little Things... is niet te aanhoren) en hoewel ze een fantastische uitstraling heeft, bezondigt ze zich soms aan overacting (vooral in de schreeuwbuien). Maar ja, ik ben dan ook een hardcore Stritch fan.

Tot slot nog dit: net als in de revival van Sweeney Todd (2005-2006, 349 voorstellingen, met Patti LuPone en Michael Cerveris) zorgen ook in Company de artiesten zelf voor de muzikale begeleiding. Je bent begenadigd, of je bent het niet (snik).

En dankzij YouTube kan je een voorproefje krijgen:

You Could Drive A Person Crazy

 

Ladies Who Lunch

Not Getting Married Today

Being Alive

 En dan nu: de valse noten van Walsh:

09:27 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sondheim, 031, company |  Facebook |

19-06-08

Nieuwe Sondheims op dvd zone 2

41Yn7vTPybL__SS500_
Goed nieuws voor de liefhebbers van Stephen Sondheim. Na de succesvolle verfilming van Sweeney Todd (wel meer Tim Burton dan Stephen Sondheim, maar ja, het is een film gebaseerd op een musical en geen verfilming van een musical), komen steeds meer musicals van Sondheim uit op dvd in zone 2. Zo is er ‘The Sondheim Collection’ die vier meesterwerken bevat. De box ziet er precies uit als de Amerikaanse evenknie, maar telt helaas twee schijfjes minder: ‘Passion’ (met de heerlijke Marin Mazzie) en ‘A Celebration at Carnegie Hall’. Wat biedt de zone 2-box dan wel?

Follies in Concert


51jy7NKH6FL__SS500_
Pas op: niet de Broadway Show en eigenlijk zelfs niet de volledige concertuivoering die plaatsvond in 1985, maar een documentaire over de repetities, gevolgd door de hoogtepunten van het concert. Follies dateert van 1971 en is een verbluffende musical met bloedmooie muziek (Broadway baby, In Buddy’s Eyes, I‘m Still Here, Losing My Mind…), die ondanks 522 voorstelling er niet slaagde om uit de kosten te komen. Redenen waren het majestueuze decor, de schitterende kostuums en een dubbele cast (voor elke rol was een jonge en een oudere versie). Voor de eenmalige opvoering in het Lincoln Centre van New York kregen de artiesten welgeteld vier dagen tijd om te repeteren. Maar wat voor artiesten: Barbara Cook, George Hearn, Mandy Pantinkin, Elaine Stritch, Betty Comdon & Adolph Green, Carol Burnett en Lee Remick. Een dvd om van te smullen. En… ook Follies wordt verfilmd!

Sunday in the Park with George


51D2tP7lUNL__SS400_
Verfilming voor TV uit 1986 van de briljante musical ‘Sunday in the Park with George’, met Mandy Pantinkin en Bernadette Peeters in de hoofdrollen. In deze musical, oorspronkelijk Off-Broadway gebracht, komt het beroemde schilderij van de pointillistische schilder George Seurat ‘Un dimanche après-midi à l'Ile de la Grande Jatte’ stukje bij beetje tot leven. Sondheim won er in 1985 de Pullizer Prijs voor drama mee. Een verkenning van kunst, liefde en bezetenheid. Ook een onbetwistbaar meesterwerk.

Into the Woods


51ZwOQmCjbL__SS500_
Wel, wat kan ik zeggen? Voor mij de leukste musical van Sondheim. Een sprookje voor volwassenen, waarin Roodkapje en de Boze Wolf (Hello Little Girl) door het bos flaneren naast Jaak (van de Bonenstaak), Assepoester en een hele batterij andere sprookjesfiguren. Bijzonder grappig en prachtige muziek. Met Bernadette Peeters als rappende heks, Joanna Gleason als bakkersvrouw en de onweerstaanbare Barbara Bryne als Jaaks moeder.

Sweeney Todd in Concert


51jE7cuFcNL__SS400_
Wie twijfelt aan de muzikale kwaliteiten van Sondheim (de Humo criticus wou bij het horen van de score van de Burton-verfilming zelf naar het scheermes grijpen – ik heb mijn abonnement meteen opgezegd, maar dat is een ander verhaal) moet zeker deze versie van Sweeney Todd bekijken en vooral beluisteren. De film van Tim Burton vind ik weliswaar geslaagd (hoewel teveel expliciete grand guignol naar mijn smaak), maar de stemmen van Johnny Depp (die nochtans niet slecht zingt) en Helena Bonham Carter zijn te zwak voor de machtige score. De concertuitvoering van 2001 met George Hearn en Patti ‘Evita’ Lupone’ is een mooi tegengewicht.

21:44 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stephen sondheim, 030 |  Facebook |

28-04-08

Ugly Bett:, Justin als Tracey Turnblad

1000019706

Ugly Betty is meer Cruella De Ville dan Tony Soprano, meer Chitty, Chitty, Bang, Bang dan Chicago, meer Disney dan HBO. Maar met haar Amélie-Poulain-fantastische look, karikaturale slechteriken en adorabele personages is de serie best te genieten. Vooral Mark Indelicato is om van te snoepen als Justin Suarez, het twaalfjarige op mode en musical verslingerde neefje van Betty. Een sissy boy dat met baard in de keel en kokette danspasjes de grootste homoclichés weliswaar bevestigt, maar ze ook onweerstaanbaar aanvaardbaar en sympathiek maakt voor het grote publiek. Mark Indelicato is dan ook heel snel uitgegroeid tot absolute oogappel van vrouwelijk Amerika (in de ruimste zin van het woord).  En vooral: hij geeft een zeer leuke interpretatie ten beste van enkele beroemde musicalnummers, zoals Tracey Turnblad uit Hairspray:

 

15:48 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ugly betty, hairspray, 029, mark indelicato |  Facebook |

26-04-08

Sondheim leert hoe ‘Not Getting Married’ te zingen

Voor de liefhebbers van Sondheim vond ik dit filmpje op You Tube, waarin de meester commentaar geeft op de vertolking van ‘Not Getting Married’ uit Company, een lied waarover ongetwijfeld al menige tongen zijn gestruikeld. Dat de muziek van Sondheim veel vergt van de vertolkers, is zacht uitgedrukt. Klik maar…


En nu de volledige versie door de helaas veel te vroeg overleden (komische) actrice Madeline Kahn (1942-1999). Madeleine Kahn kreeg een opleiding als operazangeres aan de universiteit. Ze werd vooral bekend door de films Paper Moon (1973) van Peter Bodagnovich en Blazing Saddles (194) van Mel Brooks, waarin ze als Lili Von Shtupp een heerlijke persiflage op Marlène Dietrich neerzet. Voor beide rollen kreeg ze een nominatie voor beste vrouwelijke bijrol. Ze speelde ook Elizabeth in Young Frankenstein (onvergetelijk als bruid van het monster, als ze met een vette knipoog naar zowel Jeanette MacDonald als  Else Lanchester ‘Ah! sweet mystery of life, at last I've found thee!’ zingt) en andere rollen in Mel Brooks films. Op 3 december 1999 stierf ze op amper 57-jarige leeftijd aan kanker.
En hier de vertolking van hetzelfde nummer door Amerika's geliefkoosde comédienne Carol Burnett (die bij dit schrijven op 26 april 2008, 75 is geworden. Het fragment komt uit ‘Putting it Together’ (2000), een compilatie van songs uit verschillende Sondheim-musicals. De andere artiesten zijn George Hearn (bekend van o.a. ‘Sweeney Todd’ en ‘La Cage aux Folles’), Ruthie Henshall, Bronson Pinchot en John Barrowman (die nu jureert in het BBC-programma ‘Oliver!’ waarin op zoek gegaan wordt naar Nancy voor de revival van Oliver! in de West End).

13:11 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 028, stephen sondheim, company, madeline kahn, carol burnett |  Facebook |

21-01-08

My Favorite Broadway - The Leading Ladies

31F2GST6B6L__SS400_
In september 1998 verzamelde de vrouwelijke fine-fleur van Broadway in Carnegie Hall voor een indrukwekkend concert die, althans gedeeltelijk, ook op dvd beschikbaar is. Helaas geen Bernadette Peeters, Patti Lupone, Barbara Cook of Betty Buckley, maar wel Liza Minelli, Bebe Neuwirth, Elaine Stritch en Marin Mazzie. Ook Julie Andrews ontbreekt niet op het appel, maar beperkt zich tot presenteren.  Uit de kelen van de andere diva’s klinken hoogtepunten uit Chicago, A Chorus Line, Showboat, Guys and Dolls, Ain't Misbehavin', Dreamgirls, Company, Gypsy, Man of La Mancha, On the Town en andere.

Uit die show wil ik twee YouTube filmpjes tonen. Een medley van Judy Kuhn, Marin Mazzie en Audra McDonald die drie songs van Andrew Lloyd Webber door elkaar kwelen tot een harmonieus geheel dat zowel genie als stroperigheid verraadt. Judy Kuhn vertolkt een van de mooiste en meest ontroerende nummers uit het Webber-oeuvre: I Don’t Know How To Love Him uit Jesus Christ Superstar. Audra McDonald valt in met Love Changes Everything uit het minder bekende Aspects of Love, terwijl Marin Mazzie me kippenvel bezorgt met Unexpected Song uit Song and Dance. Wie vreest voor versuikering raad ik aan het tweede filmpje te bekijken: kindersterretje Anna Kendrick zingt Life on the Wicket Stage uit Showboat, samen met de verlepte Kit-Kat Girls uit de revival van Cabaret. Echt om van te smullen…


13:00 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marin mazzie, 027, leading ladies, lloyd webber, 022 |  Facebook |

13-01-08

Belge Side Story

No Comment

09:59 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west side story, 022 |  Facebook |

20-12-07

Verfilming Sweeney Todd op komst… Sidder en beef…

sweeneybook

Ik ben er nog altijd niet uit of ik de bioscoopversie van Sweeney Todd, The Demon Barber of Fleet Street moet verwelkomen of vrezen. En dan heb ik het niet over het hoge grand guignol-gehalte van het verhaal (barbier snijdt kelen van klanten over, buurvrouw doet de lijken verdwijnen via verwerking in vleespasteien).

De verfilming van de meest opera-achtige musical van meester Stephen Sondheim lag gelukkig in de kundige handen van Tim Burton. Maar of Johnny Depp (Sweeney Todd) en Helena Bonham Carter (Mrs. Lovett) over voldoende vocale kwaliteiten beschikken om de aartsmoeilijke score meester te kunnen, valt toch te betwijfelen. Als je vertrouwd bent met de zangprestaties van George Hearn, Angela Lansburry, Michael Cerveris en Patti Lupone, zal de film wel even wennen zijn.

De soundtrack ligt sinds maandag 17 december op de toonbanken in Groot-Brittannië, en steekt sinds vandaag 19 december dankzij Amazon in mijn cd-speler. Maar ik heb de moed nog niet bijeengeraapt om te luisteren, ook al is de verrassing na het bekijken van het volgende YouTube-filmpje er inmiddels af…

Tim Burton is al vast genomineerd voor beste regisseur in de Golden Globes 2008, Johnny Depp voor beste acteur en Helena Bonham Carter voor beste actrice. Burton ging al lopen met de NRB Award (National Board of Review, USA) voor beste regie. Dat belooft voor de Oscars! In elk geval moeten we hier volgens de IMDB nog tot 27 februari wachten op de première.

Hier al vast de trailer...

 

00:11 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sweeney todd, johnny depp, tim burton, 026 |  Facebook |

06-11-07

In memoriam: Robert Goulet (1933-2007)

image3400849

Met de dood van Robert Goulet is Broadway al weer een levende legende armer geworden. Goulet brak door als Lancelot Du Lac in de musical Camelot, met Richard Burton in de rol van Koning Arthur en Julie Andrews als Guenevere. In de documentaire ‘Broadway, The Golden Years’ blijkt uit uniek beeldmateriaal de vrees van Burton voor zijn jonge tegenspeler. Hoe kon hij tippen aan de hemelse stem van Goulet, vroeg de beroemde Shakespeare-vertolker zich af. De nieuwkomer uit Massachusetts had dan weer de daver op het lijf omdat hij het moest opnemen tegen het acteergeweld van Burton.

 

Op Broadway haalde Goulet een Tony binnen voor zijn rol van Jacques Bonnard in ‘The Happy Time’. Hij kreeg ook een Emmy voor  zijn televisiewerk (hij speelde gastrollen in ondermeer Cannon, Mission Impossible, Murder, She Wrote, Fantasy Island…). Verder was Goulet ook te zien in diverse Hollywoodfilms, waaronder Beetlejuice en The Naked Gun 21/2. Robert Goulet was ook een gevierde zanger die vooral succes oogstte met het romantische slijmbalnummer ‘If Ever I Would Leave You’. In 1962 kreeg hij een Grammy Award voor beste muzikale nieuwkomer.

 

In april 2005 nam hij de rol over van Georges, de ‘mannelijke’ wederhelft van Albin in de revival van La Cage Aux Folles. Een baanbrekende musical van Jerry Herman uit 1983. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat de zaal rechtveerde voor een romantisch koppel dat de scène al dansend verliet in een Broadway musical. Het was wel de eerste keer dat het koppel in kwestie bestond uit twee ouder wordende mannen. En dat onder Reagan!

 

Goulet stierf op 30 oktober 2007 in Los Angeles ten gevolge van een longfibrose.

Hieronder Goulet op de uitreiking van de 59ste Tony Awards in 2005 

 

13:38 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: robert goulet, 025, la cage aux folles, 022 |  Facebook |

12-10-07

Billy Elliot komt naar Broadway

jr_nda_poulton_bates_corben_500
Colin Bates (midden)

Na een overweldigend succes in Londen opent Billy Elliot op 18 oktober 2008 in het Imperial Theatre op 45th Street in New York. Te vroeg om de cast bekend te maken, maar in elk geval zal de talentvolle Colin Bates (zie clip You Tube), die begin 2007 een van de Billy-rollen op zich nam in de West End, er niet bij zijn. Op een kinderster staat nu eenmaal een zeer korte houdbaarheidsdatum. En Colin was al 16 toen hij, nog steeds zonder baard in de keel, de balletminnende mijnwerkerszoon vertolkte op de Londense planken. Hij kreeg welgeteld twee maanden om zich de rol en het Geordie accent uit het noordoosten van Engeland eigen te maken, wat niet kwaad is voor een Amerikaanse kid van California.    

Billy Elliot is gebaseerd op de succesvolle film van Stephen Daldry die in 2001 drie Oscarnominaties in de wacht sleepte, zonder er echter eentje te winnen. De show die ik in februari 2007 in Londen bijwoonde, vond ik op alle vlakken superieur aan de film: emotioneler, aangrijpender, grappiger en vreemd genoeg zelfs politieker.

Hoewel Jamie Bell voor velen altijd de enige echte Billy Elliot zal blijven, gaf hij mij -in tegenstelling tot Colin Bates- nooit een krop in de keel. In de West-End productie stapte James Gaddas, de homodirecteur van de gevangenisserie Bad Girls, in de schoenen van de Billy’s vader, terwijl Sally Dexter, de lesbische D.S. Lawson uit A Touch of Frost, in de huid van danslerares Mrs.Wilkinson kroop (in de film vertolkt door Julie Waters).

billiot-elliot-musical-3bil

Elton John schreef een meer dan behoorlijke score, Lee Hall tekende voor het boek en de teksten. Mijn vraag is alleen hoe de New Yorkers Billy Elliot zullen ervaren. Het verhaal speelt zich immers af tegen de achtergrond van de Britse mijnwerkersstaking en je moet toch al minstens dik in de veertig zijn en/of een flinke dosis politieke en sociale geschiedenis achter de kiezen hebben om de plot, socialistische retoriek en referenties naar Arthur Scargill en andere syndicale en politieke figuren te kunnen volgen.

Maar ook als de politieke, radicale ondertoon volledig aan je voorbijgaat, kan je volop genieten van de het verhaal, de muziek en de choreografie. Tenzij je iets hebt tegen travestiescènes en homoreferenties waarin twaalfjarigen in tutu centraal staan. Ook op dat vlak ben ik benieuwd hoe een Amerikaans publiek zal reageren. Nu ja, New York is Amerika niet…   

 

17:50 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: billy elliot, colin bates, 024, 022 |  Facebook |

21-09-07

Sondheim: genie aan het werk

tellyandsondheim

In deze blog heb ik het al vaker over Stephen Sondheim gehad, naar mijn smaak de meest vernieuwende en geniale componist/tekstschrijven van het Amerikaans muzikaal theater.

Sondheim (° New York, 22 maart 1930) was in zijn jeugd protégé van Oscar Hammerstein die een grote invloed op hem uitoefende. In 1957 schreef hij de teksten voor de legendarische musical West Side Story, twee jaar later deed hij hetzelfde voor Gypsy (hij wou er ook de muziek voor componeren, maar stoot op een luide NEEN van Klokke Roeland Ethel Merman die geen vertrouwen had in een jonge, onbekende artiest).

Op muzikaal gebied oogstte hij zijn eerste succes met de dolkomische musical A Funny Thing Happened on the Way tot the Forum (1962), in 1966 verfilmd door Richard Lester (met Zero Mostel, Michael Crawford, Phil Silvers en Buster Keaton). Daarna volgden de megahits Company (1970), Follies (1971) en A Little Night Music (1973), Pacific Overtures (1976) met een volledig Aziatische cast, de briljante opera-achtige grand guignolmusical Sweeney Todd (1979) en het geflopte Merrily We Roll Along (1981). Voor al die stukken werkte hij samen met de al even legendarische regisseur en producer Harold Prince.

Sondheim verhuisde naar Off-Broadway en pakte in 1984 uit met Sunday in the Park with George, een stuk gebaseerd op het leven van de pointillistische schilder Georges Seurat dat hem een Pulitzer prijs opleverde. In 1987 volgde Into the Woods, een charmante en humoristische collage van verschillende sprookjes, in 1990 Assassins, moorden op Amerikaanse presidenten op muziek gezet, in 1994 Passion, in 1999 Bounce en in 2004 een nieuwe versie van The Frogs, gebaseerd op een Griekse komedie van Aristofanes… Je ziet, aan originaliteit en afwisseling geen gebrek.

Om Sondheim beter te leren kennen, koos ik het bovenstaande filmpje op YouTube:

 

16:44 Gepost door Jean Lievens in optreden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 023, stephen sondheim |  Facebook |

20-09-07

Avenue Q: It Sucks To Be Me

Originele cast van Avenue Q tijdens 58ste Tony Awards: Jennifer Barnhart, Stephanie D'Abruzz, Rick Lyon, John Tartaglia, Rick Lyon, Jordan Gelber,  Ann Harada, Natalie Venetia Belcon en Peter Linz.

 

Een van de leukste musicals die ik ooit heb gezien...

 

00:05 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022 |  Facebook |

19-09-07

Kristin Chenoweth: My New Philosophy

Kristin Chenoweth, een van de aanstormende talenten van Broadway die onder andere schitterde in de succesmusical Wicked; hier in haar rol van Sally in You're a Good Man, Charlie Brown (1999). Tot maart 2007 was ze te bewonderen in The Apple Tree

Het fragment is ook verkrijgbaar op dvd (Broadway Lost Treasures, alleen in zone 1)

23:35 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 022, kristin chenoweth, you re a good man, charlie brown |  Facebook |